Eind negentiende en eerste helft van de twintigste eeuw hadden Joden te maken met vreselijke onderdrukkingen, eerst in Oost Europa en later in Duitsland en de door dit land bezette staten. Logisch dat de Joden naar een vestigingsplaats gingen zoeken, waar zij in rust en vrede zouden kunnen leven. Daardoor ontstond de zionistenbeweging met als doelstelling een thuisland te gaan zoeken. De landen die daarvoor in aanmerking zouden kunnen komen waren Palestina (tot 1917 deel van het Ottomaanse Rijk en daarna een onafhankelijke staat onder Brits Bestuur), Argentinië, Brits-Guyana en Oeganda (tot 1962 een Britse kolonie). Uiteindelijk werd voor Palestina gekozen. Overigens was er veel verzet van religieuze Joden vanuit de ultraorthodoxie tegen het zionisme, gebaseerd op de joodse wet (halacha) die een Joodse staat vóór de wederopstanding van de Messias strikt verbiedt. Veel religieuze Joden vinden het bijna godslasterlijk om dit op seculiere gronden te willen bereiken. Chareidische (ultraorthodoxe) rabbijnen en hun volgelingen zijn nog altijd tegenstanders van het zionisme.
Ontwikkelingen in Palestina
Nadat het Ottomaanse Rijk na de Eerste Wereldoorlog ten onder was gegaan werden de resterende landen verdeeld tussen de kolonisatoren Groot- Brittannië en Frankrijk. Ook Italië deed aanspraken gelden. In 1920 werd bij het Verdrag van Sèvres de staat Palestina uitgeroepen, onder Brits mandaat, waarin ook de Joden een ‘tehuis’ zouden moeten kunnen vinden zoals overeengekomen in de Balfour verklaring. Waar bij bewust het woord tehuis werd gebruikt en niet thuisland, wat impliceert dat zij opgenomen worden kunnen worden in Palestina, als asielzoekers die terecht alle steun zouden moeten krijgen, maar absoluut niet de bestaande bevolking zouden moeten gaan terroriseren en verdrijven. Helaas hadden zij dit fatsoen niet, waardoor de basis van het huidige conflict gelegd werd.
Vreemd genoeg gingen de zionisten, die zich ontworsteld hadden aan de terreur jegens hen in Europa, zich (vaak illegaal) vestigen in Palestina en verdreven de oorspronkelijke bewoners simpelweg of door land te kopen van rijke Arabieren. Daarbij begingen ze afschuwelijke wreedheden tegeover de daar al duizenden jaren wonende mensen, maar ook tegen de Britse bestuurders. Vooral de zionistische terreurgroepen Haganah , Irgun en Lechi gingen op Hamas- achtige wijze tekeer, zoals bijvoorbeeld bij het Bloedbad van Deir Yasin en stellen de afschuwelijke recente acties van Hamas in een ander perspectief.
(tekst loopt door onder afbeelding)
Uiteindelijk verordonneerde het MacDonald Whitepaper strenge immigratieregels voor zionisten. Helaas stopte dit de immigratie niet, deze gebeurde vanaf toen illegaal, maar wel op steeds grotere schaal. Begrijpelijkerwijs nam deze immigratie na de verschrikkingen van de Holocaust sterk toe en daardoor helaas ook de terreur tegen de oorspronkelijke bewoners en de Britten. Voor de Britten was dit aanleiding om het land te willen verlaten. Het vroeg de Verenigde Naties een voorstel te maken over de toekomst van Palestina. Dit resulteerde in de beroemde/ beruchte VN resolutie 181 waarin werd bepaald dat wanneer de Britten op 14 mei 1948 het mandaat over Palestina zouden opgeven het land verdeeld zou worden tussen Israël en Palestina. Op een voor de Palestijnen zeer ongunstige wijze, maar wel met garanties voor alle rechten. Alle Arabische buren waren hiertegen, maar ook de zionisten, die het hele land wilden hebben, wat blijkt uit het Plan Dalet dat toen gelanceerd werd. Uiteindelijk riep het Joods Agentschap éénzijdig de staat Israël uit op de dag van vertrek van de Britten. Door het collectieve schaamtegevoel van met name de westerse wereld na de verschrikkingen van de Holocaust werd Israël wel erkend, waarbij ook geopolitiek zeker een rol gespeeld zullen hebben. Andere kolonisatoren als Groot Brittannië, Frankrijk en Italië waren immers al volop bezig zich terug te trekken uit hun kolonies in die regio en dan is westerse invloed door de nieuwe kolonisator wel handig, met het Suezkanaal om de hoek. Maar of deze staat legitiem is?
De uitroeping van deze nieuwe staat leidde een enorm conflict in!
Direct na de onafhankelijkheid speelde Al Nakba zich af, een enorme terroristische gebeurtenis, waarbij hele dorpen platgebrand werden, mensen geëxecuteerd werden, volop verkracht werd en uiteindelijk 750.000 Palestijnen naar concentratiekampen in straatarme buurlanden verjaagd werden.
Onvoorstelbaar dat een volk, dat pas een paar jaar ontsnapt was aan de naziterreur tot zulke daden kon komen. Zou de reden zijn dat wanneer een volk jarenlang onmenselijk behandeld werd, dit onmensen creëert?
Wanneer dat zo is kunnen we misschien toch iets meer begrijpen van de beweegreden tot de afschuwelijke acties van Hamas. De Joden in Europa werden 50 jaar onmenselijk behandeld, eerst in Oost Europa en later in Duitsland en de door dit land bezette landen. De Palestijnen worden ondertussen al 76 jaar vreselijk onderdrukt.
Huidige situatie
In 2015 bedroeg het aantal geregistreerde Palestijnse vluchtelingen een dikke 5 miljoen, nu zijn dat er 5,9 miljoen.
(tekst loopt door onder afbeelding)
Nog nooit heeft Israël blijk gegeven plannen te hebben deze mensen weer naar hun thuisland te laten terugkeren. Sterker nog, er zijn nu plannen om alle Palestijnen uit Gaza te deporteren naar een Afrikaans land.
Al met al heeft dit hele conflict tot en met 2020 de levens van 5.590 Palestijnen en 251 Israëliërs geëist. Dus 22 keer meer Palestijnen dan Israëliërs (!), nog aan te vullen met minimaal 20.000 sinds 4 maanden Gaza terreur.
(tekst loopt door onder afbeelding)
Hoogst merkwaardig bij zulke cijfers om dan op het verschrikkelijke gevaar van de Palestijnen te wijzen.
Recht op zelfverdediging
Uiteraard heeft ieder land recht op zelfverdediging. Ook de Palestijnen in hun door Israël bezette gebieden in Gaza, op de Westoever en in Oost Jeruzalem. Jarenlang worden deze gebieden echter economisch en sociaal onderdrukt en worden steeds meer mensen van hun bezittingen beroofd en verjaagd, wat nu wel heel erg culmineert in Gaza. Na oktober 2023 is de terreur op de Westoever en in Oost Jeruzalem alleen maar verder toegenomen.
Genocide
Eergisteren heeft het Internationaal Strafhof in Den Haag bekend gemaakt de klacht van Zuid Afrika over genocide van Israël in Gaza in behandeling te nemen en in een tussenvonnis bepaald dat beide partijen al het nodige moeten doen om het aantal burgerslachtoffers te beperken. Helaas gaat de bodemprocedure enkele jaren duren, zodat dat verder geen korte termijn oplossing kan bieden.
In Gaza zitten 2,2 miljoen mensen opgesloten bij de belachelijk hoge bevolkingsdichtheid van 5.600 mensen per km2. (Het dichtbevolkte Nederland 416/km2). Deze mensen kunnen geen kant op en worden van hot naar haar gejaagd en al meer dan 20.000 mensen, waaronder veel vrouwen en kinderen zijn omgekomen.
Toen Netanyahu aankondigde dat Israël zich gerechtvaardigd ging wreken op Hamas, had hij de mensen die niet Hamas steunden de gelegenheid moeten bieden Gaza te verlaten en hen tijdelijke opvang te bieden, zeker vrouwen en kinderen. Dit zou de actie in Gaza militair ook simpeler gemaakt hebben en de schade hebben kunnen beperken.
Maar de zionistische intenties worden helaas steeds duidelijker!
Het Internationaal Strafhof heeft Hamas gelast de op 7 oktober gemaakte gijzelaars vrij te laten. Helaas is de harde oorlogspraktijk dat dat waarschijnlijk niet zal gebeuren omdat het gevaar dan groot wordt dat Gaza dan helemaal van de kaart geveegd zal worden. Vreemd is dat het Strafhof het niet heeft over de Palestijnse gijzelaars, vaak kinderen, die vaak al jaren zonder proces opgesloten zitten in Israëlische gevangenissen.
(tekst loopt door onder afbeelding)
Overigens is de kans dat Israël veroordeeld wordt voor genocide erg groot. In Nederland vertalen wij genocide met volkerenmoord. Dit is niet juist, in de betreffende VN resolutie 96(1) wordt genocide omschreven als:
‘De ontzegging van het recht van bestaan van een gehele menselijke groep.’ Genocide staat in haar praktische uitvoering vaak gelijk aan massamoord van een specifieke groep, hoewel ook andere daden onder de definitie vallen.
De onderdrukking van Palestijnen in eigen land en de deportatie van 5,9 miljoen naar concentratiekampen in straatarme gebieden zonder enig perspectief op terugkeer naar eigen land lijkt zeker onder deze definitie te vallen. Of deze mensen wegrotten in kampen of daadwerkelijk vermoord worden maakt de facto weinig uit.
Overigens is Israël als laatste kolonisator ter wereld ook gelijk de meest grondige. In weinig andere landen werd de oorspronkelijk bevolking op zo’n grote schaal verdreven, ausradiert!
Het probleem met het Internationaal Strafhof is echter dat het niets kan afdwingen en Israël zich niets van een vonnis zal aantrekken, net zo min als van de tientallen VN resoluties of uitspraken van het Internationaal Gerechtshof.
Alléén een éénstaat- oplossing met Joden, maar zonder zionisten is helaas nog maar een optie!
Samenleven in één land op basis van gelijkwaardigheid van Moslims, Joden, Christenen en Druzen, zoals dat tweeduizend jaar uitstekend ging is de oplossing!
Eerdere artikelen over dit onderwerp
Eén staat Palestina met moslims, christenen en joden, maar geen zionisten
Het failliet van het Zionisme in Palestina
Als Israël haar arrogantie aan de kant schuift is het Palestina conflict snel opgelost
Al vanaf de oprichting wilde Israël van alle Palestijnen af
Nederlanders worden verdreven. Batavieren eisen deel van Nederland op. Inpakken!
