De rapport werd gepresenteerd. De aanbevelingen waren helder. En daarna: stilte.
Op 12 april 2026 presenteerde verkenner Hester Scholten haar bevindingen. Vier fracties, één rapport, één boodschap: praten met elkaar. “Ik zou de vier partijen willen adviseren om in een open en constructieve sfeer op korte termijn het gesprek met elkaar aan te gaan,” schreef zij. Niet vaag. Niet optioneel. “Op korte termijn.” Scholten wist wat er aan de hand was. En zij wist ook wat eraan moest gebeuren.
Drie weken later is er niks gebeurd….
Lees verder onder de afbeelding.
In het kort:
- Op 12 april adviseerde Scholten de vier partijen om in korte termijn met elkaar te gaan praten.
- Scholten schreef dat burgemeester Poepjes “actief op in moet zetten” en dit zou moeten begeleiden.
- Op 21 april schreef raadslid Gerjo van der Horst haar column waarin zij de hypocrisie aankaart.
- Pro Olst-Wijhe postte die dag een terugblik op de verkenning met de zin: “Een gesprek heeft eigenlijk geen zin.”
- Een petitie werd gestart door één van de 3000 stemmers.
- Tot 11 mei: geen raadsvergadering, geen reactie burgemeester, geen communicatie van GB/CDA/VVD.
- De gemeente-website meldt niets over formatie, verkenning of Scholten’s aanbevelingen.
Wil je weten hoe dit kon? Lees verder.
Het advies dat werd negeert
Scholten was voorzichtig in haar rapport. Ze noemde geen namen. Maar ze zei wel wat er moest gebeuren. En ze zei vooral: dit is urgent. “Op korte termijn het gesprek met elkaar aangaan.”
Maar zij zei nog meer. Scholten constateerde dat “de onderlinge verhoudingen in de gemeenteraad een belangrijk aandachtspunt vormen voor de komende raadsperiode.” Vertaald naar gewone taal: de raad functioneert niet meer normaal. Dat is geen voetnoot. Dat is een diagnose.
En het advies dat volgt is niet vrijblijvend. Scholten schrijft expliciet dat “hier voortdurende aandacht voor nodig” is. Zij ziet “een rol voor de voorzitter van de gemeenteraad en van het college van B&W om hier actief op in te zetten en dit laten te begeleiden door bijvoorbeeld een externe partij.”
Burgemeester Sietske Poepjes. Voorzitter van de raad. Voorzitter van het college. Actief inzetten. Begeleiden. Met externe hulp als nodig.
Dat was het advies op 12 april.
Drie weken later
Op 21 april schreef raadslid Gerjo van der Horst haar column. Niet voorzichtig. Niet diplomatisch. Gewoon: “De wereld staat in brand, maar gelukkig zorgt wethouder Olthof goed voor ons.” De titel was sarcastisch gemeend. De inhoud niet.
Gerjo spelde uit wat er gebeurd was. Hoe Olthof de bakfietsenclub van zich had afgezet als “te links”. Hoe diezelfde Olthof zijn baantje veilig had gesteld door Pro Olst-Wijhe aan de kant te schuiven. En hoe Gerjo hoopte dat de drie nieuwe VVD-raadsleden zouden voelen dat hier iets niet klopt.
Dat was de eerste keer dat iemand publiekelijk hardop zei wat iedereen voelde. Niet voorzichtig. Niet tussen de regels door. Maar expliciet.
Diezelfde dag postte Pro Olst-Wijhe op Facebook. “Een gesprek heeft eigenlijk geen zin,” stond in de eerste zin. Dat zei niet Pro. Dat zei verkenner Scholten indirect, want zij had vastgesteld dat drie partijen niet bereid waren “op inhoud” met Pro te praten. En dat zei Pro nu hardop terug: oké, als jullie niet willen praten, dan gaat het heel snel.
Pro plaatste ook de link naar de petitie. “Steun deze petitie,” schreef de fractie. “Laat zien dat je het anders wilt.”
De stilte daarna
Dit is het moment waarop je zou verwachten dat er iets gebeurt. Scholten had geschreven dat de burgemeester actief moet inzetten. Gerjo had gezegd, wat niemand wilde horen. Pro had een petitie gedeeld.
En daarna: niks……
Geen raadsvergadering gepland. Niet op 20 april (die was afgezegd). Niet in april. Niet in mei. De eerste raadsvergadering waar dit soort zaken normaliter wordt behandeld, staat niet op de agenda. Of staat nergens gepland, ook niet publiekelijk.
Burgemeester Poepjes zwijgt. Geen raadsbrief. Geen verklaring. Geen mededeling dat zij de fractievoorzitters bij zich roept. Niets. De voorpagina van de gemeente-website spreekt over nieuwe inwoners op de Boerhaar en plannen voor opvang jongeren. Over de grootste bestuurlijke crisis in twaalf jaar: geen woord.
Gemeentebelangen zwijgt. Het CDA zwijgt. De VVD zwijgt. Drie partijen die samen twaalf jaar hebben bestuurd, zeggen niks. Geen reactie op het rapport. Geen uitleg. Geen verantwoording.
Pro Olst-Wijhe spreekt wel. Maar tegen wie? De fractie posts, communiceert, nodigt uit tot gesprek. En krijgt geen antwoord. Niet van het college. Niet van de burgemeester. Niet van de raad.
Wat Scholten voorbij zag
Scholten schreef in haar rapport iets belangrijks over die drie nieuwe VVD-raadsleden. Zij noemde hen niet bij naam. Maar zij wees erop dat Pro als grootste fractie nu alleen staat. “Dit betreft tevens de fractie die als grootste uit de verkiezingen is gekomen. Het is van belang dat in de komende raadsperiode… hier constructief mee om wordt gegaan.”
Vertaald: zorg dat Pro niet voelbaar buiten de tent zit. Want dat wringt. Dat beschadigt de raad.
En toch: Scholten lijkt dit voorbij te zien gegaan. Zij schreef dat “gegeven de inhoud en het verloop van de gesprekken lijkt het niet voor de hand te liggen dat het vertrouwen over en weer zal herstellen als daar geen actieve interventies voor zullen worden geïnitieerd.”
Scholten zei dus eigenlijk: zonder actie nu, gaat dit fout. De raad is ziek. En het geneesmiddel staat in mijn rapport. Maar ik ben niet de dokter die het geeft, dat is de burgemeester.
De test die niet komt
Scholten adviseerde dat “de voorzitter van de gemeenteraad en van het college van B&W hier actief op in moeten zetten en dit laten te begeleiden door bijvoorbeeld een externe partij.” Poepjes kon dat doen. Een facilitator erbij. Een raadsavond waar iedereen bijeen zit. Een moment waarop Poepjes zegt: we gaan dit samen aanpakken.
Dat moment is niet gekomen.
En het ziet er niet uit dat het komt. Want wil je weten wat de stilte betekent? De stilte betekent dat het college geen nood heeft. Drie partijen hebben een meerderheid. Pro zit in oppositie. Voor het college is het probleem opgelost. Pro is weg. Het vertrouwen hoeft niet te herstellen. Want Pro zit niet meer aan tafel.
Voor Pro, voor die 3000 stemmers, voor de raad als geheel: het is een probleem dat erger wordt. Maar voor het college: het is klaar.
De petitie die groeit
Intussen groeit de petitie. Eén van de 3000 stemmers die op Pro hebben gestemd, startte die. “Werk samen in de nieuwe gemeenteraad van Olst-Wijhe,” staat erop. Niet veel woorden. Niet veel woorden nodig ook.
Gerjo schreef dat zij hoopte op die drie nieuwe VVD-raadsleden. Stefan, Karianne en Margriet. Mochten zij zien wat hier gebeurde. Mochten zij voelen dat Olthof hier wat voor zichzelf deed, niet voor Olst-Wijhe.
De petitie lijkt ondertussen te zeggen: jullie drie, gaan jullie dit voelen? Gaan jullie dit zien?
De voorzitter die niet voor voorzit
Dit is de plek waar Poepjes zou moeten zijn. Niet als politicus. Als voorzitter. Scholten schreef het letterlijk: “Daarbij zie ik een rol voor de voorzitter van de gemeenteraad en van het college van B&W om hier actief op in te zetten.”
Voorzitterschap is niet ceremonieel. Het is niet de foto op de gemeente-website. Het is niet het gastspreken bij de nieuwjaarsreceptie. Voorzitterschap is zeggen: we functioneren niet meer normaal, dus we gaan iets doen.
Tot 11 mei heeft Poepjes niet gedaan. Geen raadsbrief. Geen verklaring. Geen uitnodiging aan de fractievoorzitters. Niets wat aangeeft dat zij het advies van Scholten heeft gelezen, laat staan uitgevoerd.
En de stille vraag achter dit zwijgen is dezelfde als de vraag achter het zwijgen van het college: waarom zou ik dit aanpakken? Het college heeft een meerderheid. Pro zit buiten. Het probleem is opgelost.
Het patroon
Dit is het derde keer nu dat de procedure of het advies zomaar opzij wordt gezet.
Eerste keer: het formatieprotocol van 9 maart. Alle vier partijen tekenden: grootste partij neemt het voortouw. Pro werd de grootste. En dat protocol stond plots niet meer.
Tweede keer: de openbare bijeenkomst van 20 april. Scholten zou haar bevindingen presenteren. De raad zou ervan horen. De kiezer zou ervan horen. Dat moment verdween van tafel.
Derde keer: Scholten’s aanbevelingen. Duidelijk, concreet, urgent. “Op korte termijn.” De burgemeester zou actief inzetten. En nu, drie weken later: geen beweging.
Het patroon is: het gebeurt gewoon niet. En daarna is het stil.
Vragen die blijven hangen
Wanneer liet burgemeester Poepjes Scholten’s rapport voor het eerst? Heeft zij het gelezen? Heeft zij de aanbevelingen serieus genomen?
Waarom is er sinds 12 april geen enkele openbare communicatie van het college over dit rapport? Geen raadsbrief. Geen verklaring. Geen mededeling dat de fracties worden uitgenodigd voor het gesprek dat Scholten adviseerde?
Wanneer ziet de raad elkaar voor het eerst na 20 april om over deze crisis te praten? Of gebeurt dat helemaal niet?
En waarom zwijgt de gemeente-website erover? Waarom is dit rapport niet prominent gepubliceerd? Waarom is er geen update over wat de burgemeester nu gaat doen?
Dit zijn geen strikvragen. Dit zijn vragen die een raadslid in elke normale gemeente kan stellen. In Olst-Wijhe blijven ze hangen.
Tot slot
Scholten schreef iets treffends aan het eind van haar rapport: “Met dit verslag beoog ik als verkenner handvatten te bieden voor een verantwoord vervolg van het formatieproces en voor een goede start van de nieuwe bestuursperiode in Olst-Wijhe.”
Dit is waar het aan ontbreekt in Olst-Wijhe. Niet aan handvatten. Aan iemand die ze oppakt. Scholten wist wat nodig was. De burgemeester wist wat nodig was. Maar niemand deed het.
