Het is nu 2024: Vaarwel naïviteit, welkom rauwe dilemma’s.

Fransjan de Waard heeft genoeg van koppen-in-het-zand-steken. Doorpakken nu!

Interessant? Deel het artikel

Doorbraak van de Grebbedijk op 5 maart 1855, schilderij van Johannes Hilverdink, (1813-1902)
Doorbraak van de Grebbedijk op 5 maart 1855, schilderij van Johannes Hilverdink, (1813-1902)

Toen ik een goed jaar terug mijn buren in deze zelfgebouwde ecowijk omhelsde en het allerbeste wenste voor het nieuwe jaar, deed ik dat met meer élan dan de afgelopen dagen. Iemand die dit herkent? Dat je elkaar aankijkt en allebei beseft dat dit ritueel zijn vanzelfsprekendheid vooralsnog verloren is. Nou, het allerbeste gewenst, we gaan er wel weer iets moois van zien te maken. Maar jezus, wat gaat dit jaar ons brengen, en komt het allemaal nog wel goed?

Bij mij is vorig jaar in elk geval een laag van naïviteit gesneuveld. Ik noemde dat al even in een vorige post, over een nieuwe koers die deze senior besloot te gaan varen, als hulpbootje voor jonge wereldwerkers en toekomstbouwers – zie https://bit.ly/Klimaatjes. De naïviteit die ik n poos terug in mezelf aantrof, had mijn leven lang liggen seinen dat het allemaal wel goed zou komen als we ons daar samen gewoon een beetje slim en handig aan zouden wijden.

Tientallen jaren lang heb ik daarop vertrouwd, en schijnbaar onvermoeibaar lopen trekken en duwen – maar dat is nu uitgewerkt. Als verlies was dat eigenlijk hoog tijd, en dus een goede zaak. Zo houdt zich in mijn psyche geheid nog veel meer schuil dat over de datum is. Daar ga ik mij ook structureel in verdiepen, want al die barrières, blinde vlekken en ballast – het zit maar in de weg. En die weg moet vrij. Om beter bij mijn eigen kunnen te kunnen, zodat ik in principe meer impact in de wereld kan maken – waar mijn leven tot nog toe voor een groot deel over ging. Maar misschien moet die weg nog wel meer vrijgemaakt om hoogstpersoonlijk aan voldoende voldoening te kunnen komen. Die heb ik namelijk domweg nodig om het vol te houden. Iemand die dit herkent?

Begin 1993 begon ik voor mezelf, omdat er elders geen bedding voor mn eigenwijzigheid te vinden was. Dat ik sindsdien op intuïtie al die tijd net boven water heb weten te blijven, heeft wel wat gevergd. Toen ik in 2018 mijn zilveren jubileum vierde, liep het tijdperk van solistisch pionieren al op zn eind. Inmiddels is natuurlijk zonneklaar dat we het allemaal samen zullen moeten fixen. Dat vergt weer allerlei nieuws: routes, vormen, middelen, kwaliteiten. Prioriteiten ook. Paradoxaal misschien, maar actieve zelfzorg staat daarbij nu bovenaan. De laatste maanden stoei ik vrijwel dagelijks met het dilemma om recht te doen aan het besef dat we in dat brandende huis van Greta Thunberg staan, en me te wijden aan het maken van heuse impact op die ontstellende verzameling van urgente, complexe wereldwijde supercrises – terwijl ik ook volop aanwezig wil zijn bij al het kleins om mij heen.

Onze pergola is met meterslange druivenweelde en al door een stormvlaag ten gronde gegaan; daar moet nog iets. En dat is dan nog best groot. Maar ik wil ook iets met die weerbarstige deurklink, een losse plint, gordijnen die nooit op maat zijn afgemaakt, lampen die eigenlijk niet goed hangen, spullen die via de kringloop misschien nog iemand blij gaan maken, butsen in onze puike leemstucmuren, een nieuwe indeling van het houthok na het afscheid van de kachel. Dan is er n leuke lieve parttime hond die graag wandelt, en diverse mantelzorgnoden dichtbij en verder weg, naast eigen verlangens naar verrijkende hobbies – zangles, kombucha maken – en leuke sociale momenten en arrangementen. Het ritselt van de dingen die ‘moeten’ om hier naar tevredenheid te kunnen wonen en werken, en dingen die ik wil, voor mezelf en voor mensen om mij heen, omdat die het leven zoals ik het ken de moeite waard helpen maken. Hoe krijg ik dat telkens weer in een dag gefietst? Of moet ik dat misschien helemaal niet willen – maar hoe pak ik het dan wel aan?

Het leven zoals ik het ken.

Ja, ondanks dat het altijd in beweging is, lijkt er wel zoiets te zijn. Iets met een basis waarop ik wat kan leunen. Iets waarin ik mijn weg wel zo’n beetje weet te vinden. Waarin ik het water uit de kraan blijf vertrouwen. En al helemaal niet dagelijks hoef te vrezen voor nieuwe bombardementen. Of op de vlucht hoef zonder te weten waar ik het zoeken moet en of mijn familieleden ook nog ergens rondlopen, en misschien gemarteld en verkracht zijn, of dat ik daar zelf risico op loop. Zulk gruwelijks van elders valt echter niet te ontlopen, of te ont-weten.

Tegelijkertijd is het eindeloos inspirerend om hier samen met anderen te bouwen aan een toffe toekomst en daar een boterham mee te verdienen. Maar ook hier komen er barre tijden aan. Al weten we niet hoe die eruit gaan zien, we kunnen het dichtbij maar beter goed op orde hebben – een huis waar je senang in bent, opties om gezond te leven, fijne lijnen met dito mensen. Net als toen we jaren terug ons huis afbouwden en middenin bergen zooi en stapels materiaal en gereedschap altijd zorgden voor een leeg, schoon aanrecht: zelfzorg, anders raak je jezelf kwijt.

Ik weet nog niet of het ook echt moet lukken, deze oefening in integratie – groot met klein, vuurwerk met porselein, eigen fratsen met collectieve pijn. Maar ik heb steeds sterker het gevoel dat de betekenis van dit leven van mij, waarvoor ik zelf als enige verantwoordelijk ben, verschijnt wanneer ik beide even hartstochtelijk aandacht geef. Daarvoor kan en wil ik, geloof ik, wel blijven gaan, ook al moet dat via rauwe dilemma’s.

Post-naïviteit laat ik het redden van de wereld los, maar krijg ik grip op betekenis door te doen wat ik kan, en dat uit te blijven diepen. Een alternatieve vorm van onbevangenheid kan ik daar wel bij koesteren. Door zo eerlijk mogelijk te zijn, en niet te bang voor ongemak, bij mijzelf of wie dan ook. Door niet meer bij drempels te blijven hangen. Door de koffers vol aannames die we rondzeulen samen uit te kammen. Door op zoek te gaan naar nieuwe taal voor nieuwe waarheden. Door me vaak af te vragen: wat zou de Liefde nu doen?

Zelf heb ik nog wat werk liggen rond mijn eigen transitie. En zo is er nog wel meer winst te boeken. Ik heb mezelf dus volop nodig, en wel in goede doen. Jou ook, trouwens. Want het is zonneklaar: we moeten dit allemaal samen doen, en daar hoort slim en sterk schakelen bij. Misschien kun jij me bijvoorbeeld vertellen 1) wie mijn frequente, en soms geniale ideeën in digitale strategie en actie kan helpen vertalen, en 2) hoe seniore krachten als ik hun jongere counterparts kunnen ondersteunen.

Om te beginnen.

Beginnen wil ik nu met 2). Op 16 januari komt er vanaf 11 uur een aantal mensen hierover sparren in het Duurzaamheidscentrum te Deventer. Is dat ook iets voor jou?

Klik dan hier

 

Iedereen nog een betekenisvol 2024 gewenst.

 

Word supporter van HierinSalland

HierinSalland is voor, maar ook van Salland. Word supporters en ondersteun ons. Door mee te doen of met een kleine bijdrage.

Interessant? Deel het artikel

Meer over

Blijf op de hoogte

Abonneer je op een of meerdere van onze nieuwsbrieven en ontvang elke week een update van de artikelen op Hier in Salland. Om de twee weken verloten we onder de abonnees om en om een pakket uit de biologische boerderijwinkel Overesch en de biologische Supermarkt in het Bos van Kleinlangevelsloo, beiden in Raalte. Bekijk de spelregels.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Blijf op de hoogte

Abonneer je op onze nieuwsbrief en ontvang elke week een update van de artikelen op Hier in Salland. Iedere maand verloten we onder de abonnees een pakket uit de biologische boerderijwinkel Overesch in Raalte. Bekijk de spelregels.