Ik studeerde destijds aan de Sociale Academie. Ik wilde randgroepjongerenwerker worden. Twee avonden per week probeerde ik als stage in het vormingscentrum in Roalte jongeren op het rechte pad te houden. Of ze weer op het rechte pad te krijgen. Want ze probeerden inmiddels het viaduct in de N48 naar (het toen nog niet bestaande) Raalte Noord op te blazen en reden met een gestolen bus de dienstregeling naar Deventer naar de knoppen. Van die jongens die met de politie meer ervaring hadden dan met het onderwijs.
Ik woonde in – laten we maar zeggen – toen niet de beste buurt van Raalte, zo’n beetje tegenover de Leeren Lampe (dat toen nog een discotheek was op zondagavond). Mijn auto stond daar in een zijstraat geparkeerd toen iemand er met een dronken kop achterop knalde omdat hij op vlucht voor de politie de bocht wat te scherp aansneed. Zo’n buurt. Die tijden.
Toen was er dus ook een stroomstoring. Niet zo maar eentje, heel Overijssel zat zonder stroom. Mijn vriendin en ik hadden gezellig een kaarsje aangestoken toen er op het raam gebonkt werd. “Want de deurbel deed het niet!” Het was een van die randgroepjongeren. Of ik wist of de alarminstallatie van de juwelier het nu ook niet meer deed? Als ik daar kijk op had, mocht ik een deel van de winst hebben.
Dat was nog eens een praktijkopdracht voor de Sociale Academie. Daar hadden we het die week juist gehad over de vraag hoe je voorkomt dat randgroepjongeren verder afglijden in de criminaliteit. Onze docenten waren daar duidelijk over. Je moest die jongens vooral uit handen van politie en justitie zien te houden. Want wie als kruimeldief de gevangenis ingeduwd wordt, wandelt er als crimineel uit. Als aankomend straathoekwerkers wisselden we voor- en nadelen uit van opgepakt worden bij een kraak of op de uitkijk gaan staan. Straathoekwerk, we hadden geen idee dat veertig jaar later dat beroep is overgenomen door wijkagenten en repressie, dom-rechts denken dat dat werkt.
Terug naar die lieve jongen aan de deur: ik had er geen kijk op.
