Ze waren ergens bezig verwarming in weg te leggen, op een hellinkje waar het met een beetje vorst verraderlijk kon zijn, had ik wel gelezen. Maar ik had geen zin in omfietsen en meestal kun je er ook gewoon wel langs.
“Meneer moet zeker een nieuwe bril hebben,” sprak de bewaker langs de weg me aan.
(Is jullie dat ook opgevallen dat ze er tegenwoordig bewakers bij zetten? Tussen Elshof en Wijhe, in het centrum van Heino… Als de weg opgebroken wordt en daarom afgesloten is, zetten ze er bewakers bij. Kennelijk houden we ons niet aan de afsluiting.)
Of ik een bril nodig had, ik ben niet zo van die passief agressieve taalgebruik.
Dus ik zeg: “I’m sorry? Is there a problem?”
Daar had ie niet zo gauw van terug, want bij de vacature was de Engelse taal geen functie-eis.
Afijn, ik kon gewoon doorfietsen. Zowel bewaker als wegbeeld gaven geen aanleiding tot afstappen.
Ik moest daar aan denken toen ik laatst op het Relaer, landgoed te Raalte, wandelde. Onderweg werd ik ingehaald door twee keuvelende fietssters. Hun klanken verraadden dat ze Oekraïens waren. Ze hadden een bult schik en geef ze ongelijk. Een oorlog ontvlucht en nu op een mooie dag ‘op fietse’, de baane vol met wind, op een prachtig landgoed.
Dicht bij het kasteel zag ik ze afstappen, een bordje bekijken, de fiets op slot zetten en een zijpaadje in gaan. Opvallend, want ik ben veel in dat bos en daar was ik nog niet eerder een pad in gegaan. Toen ik wat dichterbij wandelde hoorde ik ze giechelend ergens verderop op dat pad. Ze hadden een mand meegenomen, dus misschien was het een picknick.
Bij de afslag, zag ik dat bordje dat ze bestudeerd hadden. ‘Dit is privéterrein’ stond er op. Kiek, dat hadden zij natuurlijk niet gesnapt. Ik bedacht me de confrontatie met de boswachter. Die zou er snel achter komen dat ze dat bord niet begrepen hadden en hij zou ze dan heel vriendelijk weer op het rechte pad helpen.
Een nog veel grote kans: dat ze ongezien lekker de picknick af hebben gemaakt en toen weer op ’t fietsie terug naar huis zijn gegaan.
Zou ik daar ook mee wegkomen, vroeg ik me af. Je van een verbod niets aantrekken en dan in een buitenlandse taal vragen wat er aan de hand is.
Dat ga ik eens proberen.
