Vroeger liep je hard op gymschoenen. En als het hardlopen onderdeel was van de voetbaltraining, deed je dat gewoon op schoenen met noppen. Daar dacht niemand verder over na. Je moest lopen, dus liep je. Later kwamen er speciale hardloopschoenen. Eerst gewoon iets betere schoenen. Daarna steeds betere. En uiteindelijk super-de-luxe schoenen waar ieder jaar weer een nóg beter paar van uitkwam. Op een gegeven moment gingen ze zelfs meeveren. Ver daarvoor liep ik eens hard in de mist. “Ik geloof dat er een paard aankomt” zeiden wandelaars over mijn naderde gestamp en gesnuif.
Alles bij elkaar heeft de enorme technologische vooruitgang ervoor gezorgd dat ik al jarenlang de tien kilometer rond de 55 minuten loop. (Niet verder vertellen: een uur en vijf minuten.) Eén keer liep ik zelfs zo hard dat ik raadslid Ben Nijboer tijdens de Sallands Cross Circuit maar liefst twee keer inhaalde. Nee, ik haalde hem geen twee rondjes in. De eerste keer liep ik gewoon harder dan Ben. Daarna moest ik poepen. Toen ik mijn wedstrijd weer hervatte, liep Ben weer voor me en heb ik hem nóg een keer ingehaald.
Je moet successen ook gewoon vieren.
Tegenwoordig zijn hardloopschoenen helemaal niet meer gewoon schoenen. Je hebt exemplaren met speciale platen erin – carbon, glasfiber, ik weet het niet precies – die je bij iedere stap ongeveer vooruit katapulteren. Wereldrecords sneuvelen bij bosjes. Niet omdat de mens ineens veel harder kan lopen, maar omdat zijn schoenen dat kunnen.
En ik? Ik loop nog steeds de tien kilometer rond het uur.
Maar er is alweer een volgende revolutie gaande. Marathonlopers slikken tegenwoordig voedingscapsules waarvan de omhulsels op verschillende momenten oplossen. Zodat je tijdens de marathon steeds opnieuw energie toegediend krijgt. Snelle suikers vermoed ik. Je stopt bij de start kennelijk gewoon het hele buffet alvast in je maag en onderweg gaan de gangen één voor één open.
Maar de ontwikkeling die mij het meest opvalt, zit bij de gewone amateurhardloper. Die loopt tegenwoordig met een rugzakje. Eerst zag ik er één. Toen nog één. En ineens hebben ze het allemaal. Van de week heb ik zo’n hardloper aangehouden. Ik wilde weten wat er in dat rugzakje zat.
Water. Ze nemen water mee. Voor tien kilometer. Vroeger kon een mens blijkbaar tien kilometer rennen zonder onderweg te drinken. Nu lijkt het alsof je ergens tussen kilometer zes en zeven dood neervalt als je niet permanent via een slangetje wordt bewaterd.
Ze zeggen wel eens dat hardlopers doodlopers zijn. Maar volgens mij zijn hardlopers tegenwoordig vooral mensen met een rugzakje.
