Ze beloofden het allemaal: bestaanszekerheid, een sociaal vangnet, meedoen mogelijk maken. Maar wat kwam ervan terecht? Woorden zijn gratis, daden kosten lef.
PvdA deed lokaal wat ze landelijk ook roepen: energiearmoede bestrijden, lucht geven aan gezinnen met schulden, de Pauzeknop in de schuldenindustrie. “Liever geld naar mensen dan naar stenen” – dat is hun lijn in de Kamer en in de raad. Vaak in de minderheid, maar consequent. In Salland zeggen we: beter één rode roos met doornen, dan een veld vol klaprozen die bij de eerste windvlaag omvallen.
CDA sprak over bestaanszekerheid. Mooie preken, warme woorden. Maar Sallanders weten: je krijgt het er niet warm van zolang de kachel uitblijft. Waar bleef de actie? Als het vuur alleen op papier brandt, blijft het in de huiskamer koud. In de raad klonk het vertrouwd: zorg voor gezinnen, steun voor de gemeenschap, aandacht voor wie het moeilijk heeft. Maar zodra er knopen moesten worden doorgehakt, bleef het bij woorden. Geen nieuwe ideeën, geen stevige keuzes, hooguit instemmen met wat anderen al hadden ingebracht. In Salland zeggen we: je kunt het geloof verkondigen zoveel je wilt, maar zonder hout en lucifers gaat de kachel niet aan.
VVD keek strak naar de portemonnee. Subsidies die stijgen? Meteen kritisch. Armoedebeleid mag, maar “binnen kaders.” Alsof armoede zich aan de begroting houdt. Ondertussen gingen OZB, afval en riool omhoog. Hun wethouder zei: “impact blijft beperkt.” Maar wie betaalt de rekening? Gezinnen, ondernemers, verenigingen. Liberaal heet dat. Hier voelt het vooral als meer aftikken en minder overhouden.
D66 klinkt sociaal, landelijk en lokaal. Liever mensen dan stenen, meedoen centraal. Maar waar in Den Haag de eigen koers vaak wegvalt in coalitieakkoorden, zie je hier hetzelfde: meedoen, maar weinig zelf bedenken. Goede intenties, weinig initiatief.
Gemeentebelangen noemt zichzelf “van de mensen, niet van de partijen.”, maar in Olst-Wijhe is het net als elders: balanceren tussen zuinigheid en zorg, steunen wat sociaal klinkt, maar vaak spreken in de taal van bestuurders. “Proces, overleg, samen verder.” Voor inwoners voelt dat alsof de echte keuzes buiten zicht worden gemaakt. In Salland zeggen we: wie altijd in de achterkamer praat, verliest de straat.
GroenLinks was fel. Geen bezuinigingen op armoede, desnoods een ongedekte begroting naar de provincie. Hard van toon, soms scherp tegen de rest. Sommigen vinden het irritant, maar eerlijk is eerlijk: ze zeggen wél wat veel mensen denken, zonder omwegen.
Partij van de Sport koppelde armoede aan sport: bewegen als preventie, meedoen via verenigingen. Klinkt mooi, en is nodig ook. In 2024 riepen ze stoer: “Bezuinigen op het sociaal domein is niet bespreekbaar.” Maar wat deden ze in de praktijk? Vaak gewoon meestemmen met de coalitie. In Salland zeggen we dan: borst vooruit, maar wel aan dezelfde stamtafel blijven zitten.
Wat merkt de inwoner?
Meer lasten, minder lucht. Gemeentebelastingen omhoog, energie duurder, boodschappen ook. En ja, er zijn regelingen, maar je moet ze weten te vinden, je moet ze aanvragen, je moet door de molen. Ondertussen schrijven partijen rapporten vol warme woorden. Maar de Sallander wil geen papierwarmte, die wil een warm huis.
De Sallandse Geus onthoudt wie wat beloofde. En as ’t nodig is? Dan zeg wie ’t hardop. Want armoede is geen abstract debat. Het is je buurvrouw die de verwarming uitlaat. Je dorpsgenoot die de contributie niet kan betalen.
En dat is de les van dit jaar: wie met mooie woorden schermt, maar niks doet, voedt de kou in plaats van dat-ie ’m bestrijdt.
In Salland zeggen we: wind kan je niet eten. Woorden ook niet. Alleen daden vullen de pan.
Ik belde de receptie van de gemeente met de vraag over de reductieregeling. De vriendelijke dame probeerde me door te verbinden, maar kwam al snel terug met de opdracht: “Namens wie belt u, of bent u zelf degene die aanspraak wil maken op de regeling?” Nog voor je geholpen bent, zit je dus al met de billen bloot. Na wat discussie probeerde ze me opnieuw door te verbinden. Dat lukte niet en ik zou worden teruggebeld. Diezelfde middag gebeurde dat ook, en kreeg ik het antwoord: ja hoor, vijftien euro voor een dagje kermis Olst of Wijhe kan gewoon via de reductieregeling. Het geld is er dus, de regeling bestaat. Alleen: bijna niemand weet het, en de drempels zijn hoog. En in Salland zeggen we: een loket is geen doolhof – maak hulp simpel of noem het geen hulp.
En daar ligt de kern: de mogelijkheden zijn er, het geld is er. Alleen: niemand hoort ervan, niemand ziet het. Wie schaamte stapelt op formulieren, houdt armoede in stand. Wie achter de balie drempels opwerpt, sluit mensen buiten.
De oplossing ligt dichtbij
Dus hoe betalen we dat? Door gebruik te maken van wat er al is. Maar dan moet de gemeente ophouden met ingewikkelde formulieren, papieren molens en dichte loketten. Stop met ontmoedigen en begin met meedoen mogelijk maken. In Salland zeggen we: de fiets staat al in de schuur – maar het bestuur durft er niet op te stappen.
Slot van de Geus
Armoede is geen abstract debat. Het is je buurvrouw die de verwarming uitlaat. Je dorpsgenoot die de contributie niet kan betalen. Het gezin dat thuisblijft terwijl het dorp feestviert.
En dan helpt geen papierwarmte. Geen mooie woorden. Alleen daden tellen.
De Sallandse Geus onthoudt wie wat beloofde. En as ’t nodig is? Dan zeg wie ’t hardop. Want in Salland zeggen we: “wind kan je niet eten. Woorden ook niet. Alleen daden vullen de pan.”
Scherpe Sallandse opinie smaakt beter als je ’t deelt
Platform De Sallandse Geus
