Schippers was schrijver, televisiemaker, stemacteur, theatermaker en beeldend kunstenaar. Hij bedacht de pindakaasvloer, liet generaties kennismaken met Sjef van Oekel, Barend Servet en Jacques Plafond, en was voor miljoenen kinderen simpelweg Ernie uit Sesamstraat.
Maar bovenal was hij een meester in het ondergraven van vanzelfsprekendheden. Hij prikte met absurditeit door gewichtigheid heen en hield Nederland een spiegel voor waarin het zichzelf soms liever niet zag.
In een tijd waarin alles efficiënt, doelgericht en meetbaar moet zijn, herinnerde Schippers ons eraan dat het nutteloze óók waarde heeft. Dat verwondering belangrijker kan zijn dan verklaren. Dat een grap soms meer waarheid bevat dan een serieus debat.
Willy Dobbeplantsoen in Olst
Misschien is daarom juist het Willy Dobbeplantsoen in Olst zo’n prachtig monument voor zijn nalatenschap.
Wat ooit begon als een terugkerende grap in zijn televisiewerk, groeide uit tot een echte plek. Een plantsoen, genoemd naar televisieomroepster Willy Dobbe, die in Schippers’ universum symbool stond voor keurigheid en burgerlijkheid. Het fictieve plantsoen verscheen in zijn programma’s als een onooglijke plek met een bankje, een fiets en een straatnaambordje. Volstrekt betekenisloos – en daardoor juist onvergetelijk.
In 1997 besloten enkele enthousiaste Olstenaren, de Herensociëteit Voorheen De Nut’s Neut, dat fictie werkelijkheid moest worden. Het Willy Dobbeplantsoen werd daadwerkelijk aangelegd, geheel in de geest van Schippers. Zowel Wim T. Schippers als Willy Dobbe waren aanwezig bij de opening.
(Lees verder onder foto)
Het is misschien wel zijn meest menselijke kunstwerk. Geen museumzaal waarvoor entree moet worden betaald. Geen theoretisch essay dat eerst bestudeerd moet worden. Gewoon een plantsoen in een Overijssels dorp.
Een plek waar niets gebeurt.
En juist daarom gebeurt er alles.
Want het Willy Dobbeplantsoen laat zien wat Schippers ons naliet: het vermogen om met andere ogen naar de werkelijkheid te kijken. Om het alledaagse vreemd te maken en het vreemde doodnormaal. Om te glimlachen om onze behoefte aan orde, betekenis en ernst.
Terwijl Nederland afscheid neemt van Wim T. Schippers, zullen in Olst de bankjes blijven staan, zullen de bloemen weer worden geplant en zal het straatnaambordje bezoekers blijven verbazen.
Een plantsoen als monument.
Niet groots en meeslepend.
Geen standbeeld op een sokkel.
Maar een vriendelijke knipoog in het landschap.
Misschien had Wim T. Schippers zich geen mooier eerbetoon kunnen wensen. Want zolang er mensen zijn die even stilstaan bij iets ogenschijnlijk onbenulligs en zich afvragen: waarom bestaat dit eigenlijk?, is hij nog niet helemaal weg.
Wim is weg
Wim is nu ‘uut de tied’, maar in Olst zal hij altijd op een bankje blijven zitten in het Willy Dobbeplantsoen, glimlachend om het feit dat Nederland een grap serieus genoeg nam om haar voor eeuwig waar te maken.
(Lees verder onder foto)
