We rijden in een bus op weg naar het hoogste punt van het Atlasgebergte, om daar onze fietstocht te beginnen. Ik kan niet om mij heen kijken, zonder een duurzame blik.
Ik zie dan ook veel plastic in de natuur liggen en vraag me af met welk gevoel, gedachte of misschien nog anders het plastic weggegooid wordt. Ik kan daar zelf niet bij. Er was een inspirerende juffrouw op de basisschool, José Hunneman die ons leerde om geen afval in de natuur te gooien.
Er zitten twee Marokkaanse vrouwen achter ons die al meer dan dertig jaar in Nederland wonen. Ik vraag hen naar het duurzaamheidsbeleid in Marokko. Helaas kunnen ze daar geen antwoord op geven.
Mijn echtgenoot merkt op, dat we wat zwerfafval betreft, in Nederland ook nog wel het nodige hebben te doen. En dat is natuurlijk waar. Ook al is het mooi te zien dat daar de laatste jaren zoveel meer aandacht voor is gekomen. Naar mijn idee wordt er minder afval in de bermen gegooid, tenminste als ik het mag afmeten aan het fietspad dat langs ons huis gaat.
Mijn gedachten gaan verder. Hoe gemakkelijk kun je mogelijk via tv-spotjes mensen hiervan bewust maken, dat afval niet in de natuur hoort maar in een prullenbak. De meeste mensen houden van natuur, maar staan er mogelijk helemaal niet bij stil op het moment dat ze het weg gooien.
Als we de liefde voor de natuur vooropzetten, valt er voor mijn gevoel heel veel te bereiken.
