Zondagmiddag mocht ik aansluiten bij een nieuwe documentaire die door twee studenten was gemaakt van Toni en Jim, Grootouders voor het klimaat. Je zag in deze documentaire twee bevlogen mensen die er alles aan willen doen om een leefbare wereld voor hun kleinkind mogelijk te maken.
Met een aantal andere Grootouders liggen ze elke eerste maandag van de maand, als het alarm afgaat, met zijn allen op de grond op de Brink in Deventer om de noodsituaties over ons klimaat onder de aandacht te brengen. Ze staan ook bij het station met spandoeken en zingen strijdliederen. In de documentaire zie je ze met de bus naar de A12 te gaan om vreedzaam te demonstreren. Maar als het groepje moet opbreken, gaat het er aan de kant van de politie toch niet zo vreedzaam aan toe.
Eénmaal ben ik in het verleden zelf de straat op gegaan en dat was om te demonstreren tegen kernwapens. Ik was er volledig van overtuigd dat dat met alle macht voorkomen moest worden. Daarna heb ik nooit meer deelgenomen aan een demonstratie op straat. Het is niet voor iedereen de manier om van zich te laten horen.
Als ik zie hoe Toni en Jim zich met hart en ziel inzetten voor de goede zaak, heb ik daar alle respect voor.
In de zaal werd de vraag gesteld hoe zij hen konden ondersteunen, omdat ze zelf geen mensen zijn om de straat op te gaan. Het mooie antwoord was, dat iedereen vooral moet doen wat bij hen past. Ze gaven als voorbeeld om hen te supporteren tijdens hun acties, of om te doneren voor acties of om lokaal voedsel te kopen van een biologische boer.
Op weg naar huis vroeg ik me af of ik ook een Grootouder voor het klimaat zou kunnen zijn. En ja, dat doe ik op mijn eigen manier. Ik vind het fijn om te inspireren door mijn columns, door de website en social media van ’t Natuurlijk Huus en door de twee boeken die wij en ik hebben geschreven. Maar ook door veel mensen bij ons te ontvangen. Ondanks dat beter omgaan met ons leefmilieu een serieuze zaak is die mij erg aan het hart gaat, kan ik er toch heel veel plezier uit halen om hiermee bezig te zijn.
Al helemaal als ik zie dat de groep mensen die zich bewust zijn van de noodzaak tot een andere leefwijze steeds groter wordt, blijf ik hoop houden dat wij de koers kunnen wijzigen met zijn allen.
