Ik keek naar een tenniswedsrtijd op Wimbledon en kreeg een ballenjongen in het vizier. Als een robot stond hij zijn werk te doen. Flitsend een gestrekt, arm omhoog met bal in de hand, razendsnel beide handen forehand geopend langs zijn lijf als hij geen ballen in de aanbieding in de aanbieding heeft, zoevend als een haas naar een van de drie ballen die de tennisser, zíjn tennisser om geheel onduidelijke reden minder vindt dan die andere twee en dus achteloos weggooit.
Als je zo’n ballenjongen eenmaal in de smiezen hebt, mis je verder het spel. Wie er wint doet er niet meer toen, je hoopt dat de ballenjongen geen verkeerde ballen naar zijn maat aan het net rolt, je verplaatst je in de slapeloze nacht die volgen gaat na zijn gedane arbeid en je verbeeldt je de sergeant die zijn robotisme er in gedrild heeft. Zouden pappa en mamma op de tribune zitten? Er trots naar toe gegaan, nog tegen de buren gezegd waar ze op weg naar toe waren, en dan tot hun grote schrik dit…
Zou die ballenjongen daar terecht gekomen zijn als beloning omdat hij bij de junioren een toernooi gewonnen had? Of is hij meer de kneus die er niks van kon en nu dit als hoogst haalbare mag doen. Ik ben zelf grensrechter geweest, dus ik mag dat vergelijk maken. Of grensrechter, om eerlijk te zijn was ik lijnrechter, bij het handbalteam van mijn toen ‘nog maar net’-vriendin. Je doet iets om indruk te maken.
Ik heb op vakantie ook wel eens staan kijken bij de wisseling van de wacht, voor een of ander kasteel of paleis waar niks te wachten viel, maar die wisseling was een toeristische attractie geworden en dan hou je dat er in (Weet je wat? We noemen het een traditie). Dan verbaas ik me over de idioterie, hoe mensen zich kunnen verlagen tot volslagen absurde, maar wel exact simultaan uitgevoerde huppelpasjes en pirouettes, met piposchoenen aan, gepofte leggings om de duidelijk zichtbare geslachtsdelen een beetje in het gareel te houden, maar onder de Moulin Rouge-veren op hun kop wel een uitermate strak en serieus gezicht.
Of straks met Stöppelhaene weer als de oogstkoningin de Domineeskamp op komt rijden en dan galant door de burgemeester met een blikken ambtsketen uit de brik geloodst wordt en de vlaggen gehesen worden ter ere van weet iemand dat? En dan vol overgave het Stöppelhaenelied.
Wat een gedoe toch allemaal. Wat een idioterie. Wat een debilisering van de samenleving.
Ik wilde de St Pieter een keer van binnen bekijken, maar mocht er niet in omdat ik een driekwartsbroek aan had. Uit protest liet ik de broek een kwart van mijn kont afzakken zodat de onderkant lang genoeg was. “Of Jezus het wellicht zo bedoeld had?” vroeg ik de Zwitserse Garde die midden in de zomer in de kleren van Zwarte Piet kaartjes stond te controleren. En wat dacht je? Ik mocht er in… Misschien had ik hem wel verleid met mijn bilnaad?
Laatst hadden we met de fietsmaten de discussie of we niet allemaal hetzelfde rennersshirt aan zouden hebben op onze zondagse toertocht van 50 kilometer. En allemaal dezelfde kousjes zou ook wel mooi zijn. Wat is dat toch, die behoefte aan uniformiteit. Die is zo groot dat we zelfs in onze uiterste poging er anders uit te zien, allemaal weer op elkaar lijken.
Vrouwen van 50-plus hadden vroeger allemaal permanent, nu hebben ze allemaal lang haar. Slanke vrouwen droegen vijf jaar geleden ineens allemaal een flanerende jurk, die mode is nu overgeslagen op iets meer zwaarlijvigen. En het is heel gewoon daar laarzen of anderszins stevige schoenen onder te dragen.
Toen ik in Utrecht hoorde dat het concert van de Stones waar ik naar op weg was afgelast was, kon ik zonder moeite zo tien anderen aanwijzen die ook op weg waren naar de Arena, we zagen er allemaal precies hetzelfde uit.
Gelukkig ga ik die mannen komende week nog een keer weer tegen komen. Ik doe mijn zwarte shirt weer aan. Zij vermoedelijk ook.
Wat vind jij hiervan, NarrigeNeef?