Ik trap ‘m an. Op noar Schoonheten!
Het wordt nu echt herfst en waar de fauna het moet hebben van vetlaagjes moet ik eerst eens goed zoeken in m’n klerenkast. Buiten is het wel een buis kolder en de voorste stapeltjes kleding in de schappen gaan er vanaf nu weer anders uitzien. Het is wel even schakelen maar goed, ik ben er klaar voor en trap ’m an, op naar Schoonheten.
Scheveningen
Laat ik eens door het bosvak Scheveningen gaan, genoemd naar de poelen die hier liggen en waar vroeger in gezwommen werd. Nee, toch maar niet, gewoon buitenlangs, daar zijn de eerste zonnestralen van de dag aanwezig en kan ik me een beetje opwarmen. Wel mooi hé, die waterdruppels die verdampen en die opkomende dauw heeft iets mystieks, iets geheimzinnigs en is een welkome aanvulling om op te warmen. Kijk, die grote holte aan de oostzijde van die dikke beuk maakt het voor me nog extra spannend want deze is kansrijk om door een boommarter of specht te worden ingepalmd.
Lombokleide
Hier stap ik op het schouwpad van de Lombokleide om iets verderop bij de waterinlaat, deze houdt de gracht van het Kasteel bij droogte op peil, langs het beekje weer terug richting kasteel te lopen. Het landgoed heeft hier de waterhuishouding goed voor elkaar. Elk jaar worden de belangrijke sloten die uitmonden op dit slingerend beekje vrijgemaakt van takken, blad en omgewaaide bomen. Een verzopen bos zorgt voor veel schade en ook kunnen sommige boomsoorten niet tegen te hoge grondwaterstanden.
IJsvogel of Goudhaan
En kiek wah mooi! Terwijl ik gefixeerd ben op de aanwezigheid van de hier voorkomende IJsvogel krijg ik als verrassing het allerkleinste Europese vogeltje, het Goudhaantje, voor de lens. Wel met heel veel moeite want stilzitten is er niet bij. En nu weet ik ook waarom er hier vandaag geen géén IJsvogeltjes krijg te zien. Heel simpel, IJsvogels leven in snelstromend water vanwege de visjes die ze er vangen. En ook heel simpel is dat de inlaatklep die het water vanuit de grote Lombokleide inlaat naar de kasteelvijver in het najaar dichtgedraaid word. En ook simpel is dat er dan ook geen kleine visjes voor deze mooie staalblauwe vogeltjes zijn. De vijver houdt zichzelf in najaar en winter op peil omdat er veel neerslag en weinig verdamping is en ook is er een stuw die het overtollige water afvoert.
Doornbroekerdiekie
Dan naar het Doornbroekerdiekie aan de overkant, of wordt het dan te laat? Oh kijk daar zweven de beide buizerds wel. Wat hebben ze me lang laten zoeken naar het nest. De baltsvluchten, de voedseltransporten, het alarm, alles was in beeld. Hier moest een territorium met nest zijn. Het hele Scheveningen en het hele bosvak rondom de V1 Lanceerbaan (1944-1945) heb ik af moeten zoeken. En wat was ie mooi gecamoufleerd zeg! Wat een moeilijk te vinden nest was dat! Maar dat is de ook de uitdaging. Het moet niet vanzelf gaan. Uren en uren gaan er in het inventariseren van roofvogels zitten en alle ‘bijvangsten’ welke onderweg je interesse prikkelen. Maar wel hartstikke mooi werk!
Het wordt me toch te laat. Dat Doornbroekerdiekie komt later wel, ik moet gaan. En ja hoor, hij staat er nog! Bij het winkeltie, mijn SUF, mijn Jeep onder de fietsen.
Ik trap ‘m an en rap wat!
