Drie heel verschillende producties, die feitelijk hetzelfde verhaal vertellen. Het gaat over vroeger, maar het gaat ook over nu. Wie zijn we vanwege onze geschiedenis.
Ridders & Juffers van het Zwarte Water wordt nog vier keer gespeeld. Hier kun je kaartjes kopen
Geschiedenis als spiegel
We leren geschiedenis uit schoolboeken. Verhalen over graven, bisschoppen en veldslagen. Het is veel mooier, boeiender, interessanter, de geschiedenis terug te brengen naar een dorp! Dat hebben deze drie stukken gemeen.
Een historische les, om te laten zien waar een gemeenschap vandaan komt. Hoe is een dorp ontstaan? Waarom staat juist daar een kerk? Waarom heet een buurtschap zoals die heet? Welke verhalen hebben ons gevormd?
Een harde werkelijkheid
In Hasselt voert die zoektocht terug naar een periode waarin het christendom zijn intrede deed in deze streek. Geen vredige overgang, maar een tijd van strijd. De bisschop van Utrecht probeerde met geweld het christelijke geloof te vestigen. De oude goden, zoals Wodan, moesten verdwijnen. De bevolking werd gedwongen afstand te nemen van eeuwenoude gebruiken en overtuigingen. Het christendom bracht uiteindelijk veel voort wat we nu vanzelfsprekend vinden: kloosters, onderwijs, ziekenzorg en gemeenschapsvorming.
Maar de weg daar naartoe was allesbehalve zachtzinnig. Dat maakt de geschiedenis van het Zwartewaterklooster bij Hasselt zo interessant. Niet omdat het klooster centraal staat. Maar omdat het laat zien hoe een samenleving verandert.
Het klooster als begin van een gemeenschap
Rond het Zwartewaterklooster ontstond een nieuwe manier van leven. Er werd kennis verzameld. Mensen vonden er zorg. Land werd ontgonnen. Handel ontwikkelde zich. En langzaam groeide ook de identiteit van de streek. Wie Hasselt vandaag bezoekt, ziet nog altijd de sporen van die geschiedenis. Niet alleen in gebouwen. Maar ook in de manier waarop de stad zichzelf ziet.
Door de gemeenschap verteld
Ridders & Juffers van het Zwarte Water is geen productie die vanuit een groot theatergezelschap is neergedaald in de regio. Het is een zogenoemd communityproject. Musicalvereniging, fanfare, vrijwilligers, koorleden, technici, decorbouwers en tientallen inwoners werken maandenlang samen om hun eigen geschiedenis opnieuw tot leven te brengen. Dat zagen we ook in Olst. Dat zagen we in Herxen. En nu opnieuw in Hasselt.
Dan vertel je niet alleen de geschiedenis. Dan ben je eigenlijk weer opnieuw geschiedenis aan het maken. Want terwijl het publiek kijkt naar verhalen uit de middeleeuwen, ontstaat achter de schermen iets wat minstens zo waardevol is: mensen die samenwerken, elkaar leren kennen en samen trots zijn op hun streek.
Zo wordt de geschiedenis uit het stof gehaald. Identiteit ontstaat doordat mensen verhalen blijven vertellen. Verhalen over de mensen die hier leefden. Over de keuzes die zij maakten. Over de strijd die zij voerden. En uiteindelijk ook over de vraag wie wij, eeuwen later, zelf willen zijn.
