Opent in een nieuw tabblad
Nieuwsbrief

Recensie: Wat ook komt, ik heb geleefd: een avond vol verhalen

Hans Groen stond gisteravond in het Hoftheater in Raalte. Samen met bevriende muzikanten bracht hij een ode aan zijn indrukwekkende muzikale oeuvre. Een reprise dus. Maar wat schuilt er achter een titel als Wat ook komt, ik heb geleefd? Hans Groote Schaarsberg ging kijken en beleefde een verrassend mooie avond.

Interessant? Deel het artikel
Recensie: Wat ook komt, ik heb geleefd: een avond vol verhalen

De avond begon al voordat de eerste noot klonk. De dame naast mij vertelde dat zij en haar man speciaal uit Heeten waren gekomen. Hun dochter had hen gebracht en zou hen later weer ophalen. Rijden deden ze nog wel, zei ze, maar liever niet meer in het donker. Hans Groen hadden ze eerder gezien en toen bekend werd dat hij nog één keer terug zou kijken op zijn muzikale projecten van de afgelopen jaren, wilden ze daar graag bij zijn.

Dat bleek een goede keuze.

Op het podium stond een indrukwekkende bezetting. Een stevige ritmesectie, blazers, toetsen, bas en gitaar. Daarachter de zes dames van Rumor Has It. Vijf solisten wisselden elkaar af. Het orkest stond als een huis.

Hans Groen stond ervoor en dirigeerde. Nog één keer keek hij terug op zijn meest dierbare projecten, samen met bevriende muzikanten. De manier waarop ze elkaar aankeken en op elkaar reageerden, het was deze avond bijna een verhaal op zich. Na afloop zei de drummer lachend: “Ik kom nooit van Hans Groen af.” Het was een grap, maar eentje waar duidelijk jaren van samen muziek maken en vriendschap achter schuilging. Dat zag je op het podium terug.

Hans had de voorstelling ‘Wat ook komt, ik heb geleefd’ als titel meegegeven. Het suggereerde een persoonlijk verhaal. Tussen de nummers door verschenen beelden op het scherm. Een zwart-witfilm uit oorlogstijd. Nelson Mandela. Kinderen aan de andere kant van de wereld. De beelden werden steeds aangevuld met woorden van Hans zelf, ingesproken weliswaar maar toch. Zo kondigde hij zijn nummers aan, die gingen over thema’s als verlies, hoop en natuurlijk liefde.

Na de pauze kwam de buurvrouw weer naast mij zitten. Ik vroeg wat zij ervan vond.

“Beetje hard geluid,” zei ze. De orkestleden vormden samen inderdaad een flinke muzikale machine. Ik vertelde haar dat ik af en toe nog zocht naar de rode draad tussen de verschillende verhalen en beelden. Dat had zij weer niet. Ze zei: “Ik heb daar juist van genoten.” Waarna we nog even verder kletsten.

Als in een fotoalbum met dierbare herinneringen en ervaringen ging de voorstelling verder. Hans liet vooral de muziek spreken. Nummers als Is er leven zonder jou en De Brug, een prachtige duet tussen Thomas Bril en Anne Gerrits passeerden de revue. Halverwege stoot de buurvrouw mij aan. Of ik een pepermuntje wilde.
Ik moest glimlachen. Later dacht ik: zo eenvoudig kan het zijn. Muziek. Mensen.

Bij het verlaten van de zaal bleef een regel uit een van de liedjes hangen:

Wat er ook gebeurt, ik win.

Op weg naar huis bedacht ik: ik had gewoon een heel mooie avond.

 

Deel het artikel:

Hier in Salland bestaat dankzij lezers zoals jij

Word supporter

HierinSalland is voor, maar ook van Salland. Wij maken onafhankelijke, lokale journalistiek over Raalte en Olst-Wijhe, gratis voor iedereen. Word supporters en ondersteun ons. Door mee te doen of met een kleine bijdrage.

Recensies

Dit artikel hoort bij een dossier

Lees alle 475 berichten

Plaats de eerste reactie

Ook interessant