Iets moois.. daar moet ons schrijven mee beginnen. We zitten met onze schrijfgroep “Wartaal ” bij elkaar en hebben 10 minuten om met deze beginzin in het moment te schrijven.
De pen mag niet van het papier en we moeten erop vertrouwen dat dat wat opkomt allemaal goed is. In stilte 10 minuten schrijven, geeft mooie geluiden; verschillende pengeluiden op papier en tempo’s van schrijven. Handen die over het papier schuiven en een ieders ademhaling. Nog net niet het kraken van de hersenen. Buiten hoor ik een duif die roekoekt en de kikkers kwaken in de vijver omgeven door de ruisende bladeren in de wind. Mooie natuurgeluiden. De inspiratie en de energie die in dit moment gaat stromen bij allen vind ik bijzonder.
Na 10 minuten lezen we het aan elkaar voor. Verrassend hoe verschillend en uniek de onderwerpen zijn en van binnenuit op papier komen; deelwoorden delen waarbij vertrekken ver trekken wordt, beleefde natuurbeelden, de irritatie over iemand die altijd alles heel mooi vindt, a slice of live over een logee uit India, het onkruid en de bloemen in een tuin. Bij mij komt het idee naar boven om hier de column mee te vullen die U nu leest.
Schrijven over Wartaal; het groepje dat is ontstaan na de cursus bij Gosse en Hester om een column te leren schrijven. Schrijven met elkaar en uitwisselen over onze zelfde interesse, wens, passie; woorden toevertrouwen aan het papier. Gedachtenspinsels, fantasieën of dromen. Dat wat van binnen leeft. En elkaar stimuleren tot schrijven.
Het voorlezen levert een gesprek vol ideeën en bevragen van elkaars wensen over het schrijven op. De wensen en ideeën rollen over tafel; poëzie, een familieverhaal, het erfgoed in Olst of columns. Een opmerkelijke overeenkomst ook. We hebben allemaal ideeën en gedachten over wat we zouden willen schrijven maar doen het minder dan ons lief is. Wat is dat toch dat we zoveel andere dingen voor laten gaan? We laten ons blijkbaar makkelijk meenemen door alles wat op ons afkomt in het leven. Of voelt het te kwetsbaar als we naar onszelf luisteren?
Past dan onze naam Wartaal beter dan we aan het begin hadden gedacht, want het betekent volgens van Dale: “ onsamenhangende of zinledige woorden; onbegrijpelijke kletspraat of nonsens”. Is dat onze kletspraat waardoor we niet zo vaak schrijven als we willen. Terwijl de avond zoiets anders laat zien.
Is deze groep dan Wartaal…of iets moois.
