Ik was er vroeger ook zo eentje: een wandelend hoofd. Ik had geleerd dat het in mijn hoofd veiliger was dan in mijn hart of buik. Niet zo gek, want in meer of mindere mate leren we dat allemaal.
Door Judith Webber
Een mooi voorbeeld is iets waar we dagelijks mee te maken hebben: keuzes maken.
Als je een belangrijke keuze moet maken, wordt ons vaak geleerd om de voors en tegens op een rijtje te zetten. Plussen en minnen opschrijven. Wat levert deze keuze op? Wat kost het me? Wat zijn de risico’s? En vervolgens tel je de plusjes en minnetjes bij elkaar op en… voilà: je weet wat je moet kiezen. Alsof het zo werkt. Alsof een belangrijke keuze gewoon een optelsom is.
Keuzes
Voor mij werkt het totaal anders. En juist daardoor heb ik me lange tijd ook anders gevoeld. Ik maak keuzes op gevoel. Dit doe ik al mijn hele leven, zelfs toen ik nog helemaal niet zo bewust wist hóé ik eigenlijk keuzes maakte.
Bij kleine keuzes is dat misschien makkelijk. Bij grote levenskeuzes ligt het natuurlijk ingewikkelder. Dan heb je je hoofd óók nodig. Het hoeft wat mij betreft geen strijd te zijn tussen hoofd, hart en buik. Juist het samenspel kan heel krachtig zijn.
“Juist het samenspel tussen hoofd, hart en buik kan krachtig zijn”
Maar wat als je hoofd niet de enige plek is waar je antwoord vandaan hoeft te komen? Wat als er verschillende manieren zijn waarop mensen van nature tot een besluit komen? En wat als jouw manier misschien helemaal niet dezelfde is als die van je partner, je collega, je ouders of de manier waarop je het ooit hebt geleerd?
Kwartje
Voor mij viel dat kwartje pas echt toen ik in 2014 in aanraking kwam met Human Design.
Human Design gaf me woorden voor iets wat ik al mijn hele leven deed, maar waar ik mezelf nooit echt een plek voor had gegeven: er is niet één juiste manier om een keuze te maken.
De een heeft tijd nodig om te voelen wat er overblijft als emoties tot rust zijn gekomen. De ander weet het juist via een directe reactie in de buik. Iemand anders krijgt een heel subtiele intuïtieve ingeving, weet heel duidelijk wat hij of zij zelf wil, of ontdekt het antwoord juist door hardop te praten.
En dat vond ik zo bevrijdend.
Ontdekken
Want misschien hoef je niet beter te worden in kiezen volgens de regels die je hebt geleerd. Misschien mag je eerst ontdekken hoe jóúw antwoord zich aandient.
Binnen Human Design worden verschillende vormen van innerlijke autoriteit onderscheiden: manieren waarop je het meest natuurlijk tot een besluit kunt komen.
Heel simpel uitgelegd zijn dit vijf veelvoorkomende manieren:
Wacht.
Laat je emoties eerst bewegen en kijk hoe het voelt als je weer rustig bent.
“Ik hoef het nu nog niet te weten.”
Luister naar je buik.
Voel die directe lichamelijke ja of nee.
“Mijn buik weet het eerder dan mijn hoofd.”
Vertrouw je intuïtie.
Let op die eerste, vaak stille ingeving.
“Mijn eerste ingeving kan belangrijker zijn dan alle argumenten die daarna komen.”
Voel wat jij werkelijk wilt.
Niet wat verstandig lijkt, wat hoort of wat anderen van je verwachten, maar waar jij je echt aan wilt verbinden.
“Niet: wat moet ik? Maar: wat wil ík?”
Praat en luister naar jezelf.
Soms ontdek je je antwoord pas wanneer je hardop praat. Niet omdat de ander het antwoord heeft, maar omdat jij jezelf hoort.
“Ik hoor mezelf denken als ik hardop praat.”
Resonantie
Ik ben natuurlijk benieuwd: welke manier resoneert met jou? Welke voelt herkenbaar voor hoe jij besluiten neemt? Sta daar eens even bij stil.
Voor mij was het enorm bevrijdend om mijn eigen manier van keuzes maken te (h)erkennen én te accepteren. Sindsdien laat ik me niet meer verleiden om een besluit te nemen op een manier die niet bij mij past. Het geeft je bovendien een andere ingang bij twijfel.
In plaats van eindeloos te analyseren en kapot te denken: “Wat is de verstandigste keuze?”, kun je jezelf ook een andere vraag stellen: “Wat voel ik dat voor mij klopt?”
Kanttekening
Laat je lijf daarbij eens je raadgever zijn. Maar… daar zit wel een belangrijke kanttekening. Als je leert luisteren naar je lichaam bij het maken van keuzes, vraagt dat ook iets van je: je moet wél bereid zijn om je antwoord serieus te nemen.
“Je moet wél bereid zijn om je antwoord serieus te nemen”
Want als je na die eerste ingeving meteen weer je hoofd het stuur geeft, begint de twijfel vaak opnieuw.
Maar ja…
Wat als…
Misschien is het toch verstandiger om…
Wat zullen anderen ervan vinden?
Heb ik hier wel goed over nagedacht?
Voor je het weet, zit je weer midden in je hoofd. En misschien is dát wel een mooi signaal om op te letten: niet dat je gevoel verdwenen is, maar dat je eroverheen bent gestapt met je denken.
Je gevoel hoeft niet altijd meteen een kant-en-klaar antwoord te geven. Maar het verdient wél een plek aan tafel. Want de goede keuze is niet de keuze waar je het langst over hebt nagedacht. Maar juist de keuze die van binnen klopt.
Judith Webber
