Vandaag een artikel over ‘camping beleving’ met nadruk over duurzaamheid, gastvrijheid en de vraag wat een camping werkelijk toekomstbestendig maakt.
Een camping met een ziel is duurzamer dan een camping met alleen een verdienmodel
Deze zomer stapten mijn man René en ik weer op de fiets. Zoals zoveel fietskampeerders zoeken wij geen luxe resort, geen glijbanen of entertainmentteams. Wij zoeken iets wat steeds schaarser lijkt te worden: een camping met een ziel.
Dat begint niet bij een zwembad, maar bij de receptie.
(Lees verder onder foto)
Een warm welkom. Een glimlach. Duidelijke informatie. Transparante tarieven. Het klinkt vanzelfsprekend, maar juist daar gaat het tegenwoordig opvallend vaak mis. Op een camping die ooit werd beheerd vanuit liefde voor natuur en landschap, bleek de ontvangst zakelijk en onpersoonlijk. Tarieven voor kort verblijf waren nauwelijks vindbaar op de website en aan de balie werd direct het hoogste tarief genoemd. Niet omdat men kwaadwillend was, maar omdat het systeem belangrijker leek geworden dan de gast.
En daar wringt iets.
(Lees verder onder foto)
Ik sprak de eigenaar, die het bedrijf van zijn vader had overgenomen. Zijn vader was boswachter bij Staatsbosbeheer; de camping ademde destijds natuur en gastvrijheid. Inmiddels is het een commercieel bedrijf geworden. Begrijpelijk misschien, maar ergens onderweg is iets verloren gegaan.
Want duurzaamheid gaat over veel meer dan zonnepanelen, afvalscheiding of elektrische laadpalen.
Duurzaamheid gaat ook over sociale verbinding. Over plekken waar mensen elkaar ontmoeten. Waar kinderen samen spelen. Waar fietsers, wandelaars en gezinnen zich welkom voelen. Waar lokale ondernemers een podium krijgen. Waar natuur niet wordt weggeorganiseerd, maar juist de hoofdrol speelt.
(Lees verder onder foto)
Waarom zien we zo weinig campings met een gezamenlijke huiskamer, lange aanschuiftafels of een ruilkast voor kampeerspullen? Waarom geen voedselbos, pluktuin of bloemrijke veldranden die insecten én kampeerders blij maken?
Waarom geen samenwerking met lokale kunstenaars of studenten die met gerecyclede materialen een camping karakter geven?
Waarom staan kampeerders nog zo vaak in keurige rijen opgesteld, alsof efficiëntie belangrijker is dan ontmoeting?
Waarom niet enkele picknicktafels met hier en daar wat bankjes bij een zandbak en speeltoestel voor kleine kinderen, zodat (groot)-ouders ze kunnen zien en hier en daar met ze mee kunnen spelen. Dat geeft gezelligheid en verbinding, en tevens contacten met andere campinggasten.
Een camping hoeft niet groter te worden om aantrekkelijker te zijn. Ze moet betekenisvoller worden.
Juist in een tijd waarin we spreken over klimaatadaptatie, biodiversiteit en sociale cohesie, zouden campings voorlopers kunnen zijn. Meer bomen zorgen voor schaduw tijdens hete zomers. Bloemstroken versterken de biodiversiteit. Lokale producten verkorten de voedselketen. Een natuurlijke inrichting vermindert hittestress én verhoogt de beleving. Dat is klimaatbeleid in de praktijk.
Maar minstens zo belangrijk is de menselijke maat.
De mooiste herinneringen ontstaan niet door perfecte sanitairgebouwen of luxe voorzieningen, maar door spontane gesprekken aan een lange tafel, een gezamenlijke wandeling, een potje tafeltennis of een kop koffie met een onbekende die aan het einde van de avond een bekende is geworden.
(Lees verder onder foto)
Misschien moeten campingeigenaren zichzelf daarom een eenvoudige vraag stellen:
Willen we zoveel mogelijk plaatsen verkopen, of willen we een plek creëren waar mensen graag naar terugkeren?
Want een camping met een ziel levert uiteindelijk meer op dan een camping met alleen een verdienmodel.
En misschien is dat wel de meest duurzame investering die er bestaat.
Met hartelijke “groene vakantie groeten neem ik voorlopig afscheid van deze serie over fietskamperen door Nederland 🇳🇱 met een vleugje België 🇧🇪 samen met mijn liefste, reisgenoot en routeplanner René.
Anny Legebeke 🍀👩🌾🍀
Klimaatburgemeester v Raalte
1 reactie
Bert te Wierik
Dank voor de leuke serie!