Soms kom je mensen tegen die je niet goed kunt plaatsen, waar je eigenlijk direct niets mee hebt. Zo kwam ik een specialist tegen in het ziekenhuis, die ging naar het toilet, slof slof, naar de koffieautomaat, slof slof, zei niets tegen de receptie ernaast die voor hem werken en sloften zo door naar zijn werkkamer, slof slof. Hij zag er bleekjes uit, beetje vadsig, niet fit en eigenlijk helemaal niet oud. Hij zou bij wijze van spreken zelf een specialist nodig hebben. Bij het binnenkomen van de spreekkamer kreeg ik een slap handje alsof je met je handen zo in de doos watten verdwijnt, eeww
Eigenlijk kan ik er niet zo goed tegen en dat had ook met mijn werk te maken binnen Sociale Zaken Zwolle. Sommige mensen waren zo afgestompt door het leven dat er bijna geen leven meer inzat. Kwamen ze je spreekkamer binnen kreeg je een slap handje en het zelfvertrouwen was soms ook niet om over naar huis te schrijven.
Ik pakte het dan op met de mededeling van “dat doen we even opnieuw” want ik hield van mijn werk en het was ook de bedoeling dat we mensen op pad kregen om weer actief deel te nemen in de samenleving. Dus even een klein voorgesprek. Je komt binnen, steekt je hand ferm in die van de ontvanger alsof je een dolk in zijn schede steekt, lacht er een beetje bij en zegt goede morgen of middag. Rug recht, met een stevig pas en heldere woorden.
Mensen keken even vreemd en toch gingen ze er vaak in mee. Later pakten we dan wel de gele vingers van het roken of de grafzerken in hun mond wel aan.
Vaak moesten we dan later samen lachen om dit toneelstukje en zag je mensen gewoon direct van uitdrukking/houding veranderen. We hadden het samen gefikst en dat was mooi.
Dat moest ook wel, want geen werkgever zit te wachten op een doos vol watten op poten. Zo kan je wel meer situaties voorstellen waardoor iemand volledig in eenzaamheid of depressie verzakt, slappe handjes geeft en waar het leven hele lijkt stil te staan.
Soms moest je iets harder trekken aan iemand, mensen zitten soms zo vastgeroest in wrok en haat, door verlies van werk of echtscheiding. Ze hebben dan een denkbeeldig een schop onder de kont nodig op weer in het pad te komen. Bij de intake voor een uitkering, kwamen ze na een half jaar terug bij mij in de spreekkamer om een vervolg op te pakken.
Zaten ze nog steeds in het pad van wrok en haat, dan werd erdoor gevraagd. Soms liep het traject nog bij rechter of wat dan ook. Het kan nog heftig zijn, maar er moest ook gedacht worden aan toekomst.
“Waar zie je jezelf over twee jaar” was meestal mij vraag, “wat wil je en wat ga je voor stappen zetten om er te komen”. Vrijwilligerswerk, therapie, cursus, studie, hobby’s, werk of een combinatie van een of meer.
Mensen aanspreken op vervolgtrajecten waren vaak geen leuke gesprekken en je kon ook een flinke partij bagger over je heen krijgen. Waar bemoei je je mee, je gaat er niet over, kutwijf of nog erger “de buitenlanders/Nederlanders krijgen alles en hoeven niets” of “je bent vergeten om vergast te worden”.
Ik heb er wel eens aangifte van gedaan bij een soortgelijke opmerking en de rechter vond dat dit bij mijn werk hoorde. Nu heb ik hem snel duidelijk gemaakt dat hij niets wist van mijn achtergrond en dat het gewoon niet werk gerelateerd was. Zie krantenknipsel en meneer werd veroordeeld. Mijn collega’s vonden het geweldig en keken opeens anders aan tegen hun werk en omgang met cliënten. Na de uitspraak volgde nog een telefonisch gesprek met betrokkenen. Of samen op een goede manier verder of het dossier overdragen naar een ander. Vaak ging het na die tijd gewoon goed en kon je gewoon praten met elkaar. Wrok of haat is niet iets wat zo snel in mijn woordenboek voorkomt, maar elkaar proberen te vinden wel’
(Lees verder onder afbeelding)
Afijn, ik sprak meestal af met degene om in ieder geval na te denken of waar ze hun toekomstige horizon zagen, de richting en de stappen. Als het nodig was dan konden we via Sociale Zaken en andere organisaties wel bemiddelen.
Als er eenmaal een soort horizon is afgesproken konden de teugels wel weer wat losser en na twee jaar of eerder kreeg ik dan te horen “als je mij toen niet de schop onder mijn kont had gegeven was ik nooit zover gekomen en was ik blijven rondlopen in het kringetje van narigheid”
Hoe ik bij dit verhaal kom, was door de Pompdagen/Daggie Old Heino. We hadden daar voor het eerst na vele jaren als Plaatselijk Belang Heino een informatiekraam. We hebben daar met Heino-ers, (oud) raadsleden, leden van PBH en meer mensen gesproken en opeens stond er een onbekend man bij ons aan de kraam met een gulle lach.
“U ken ik nog vanuit Zwolle, u was mijn uitkeringingsconsulente”. Geweldig dat ik u nog een keer mag ontmoeten en hij begon te praten welk positieve invloed ik hem had meegeven. Ik gloeide helemaal op achter de kraam, 20 jaar ben ik al weg bij Sociale Zaken.
Wie het was is mij nog steeds niet duidelijk, ik had toen ±250 cliënten in mijn bestand met de nodige doorstroming, maar ik heb het kennelijk toch goed gedaan bij deze man. Ik weet wel dat ik toen enkele huilende mensen had aan de telefoon toen ze hoorde dat ik wegging en sommige kwamen nog met een bosje bloemen. Ik was er toen verbaast over, deed gewoon mijn werk met plezier, maar nu begrijp ik het wel.
Je werkt tussen stront en bloemen in en beide kunnen niet zonder elkaar. Geen stront, geen bloemen.
De ferme handdruk is echter nog steeds mijn handelsmerk en van de doos watten op poten krijg ik nog steeds de kriebels. Misschien toch even bij de specialist dit verhaal achterlaten.
En ja, ook ik krijg wel eens een schop onder mijn kont om weer vooruit te komen of om meer na te denken.
