Een schaaltje nootjes, wat kaas, misschien een stukje worst. Het was ooit een soort van bijzaak. Gewoon wel drie keer per dag eten, maar als er wat te vieren was ook een borrelplankje. In steeds meer Nederlandse huiskamers schuift de plank door naar het midden van de tafel — en blijft daar de hele avond liggen.
Volgens onderzoek van Motivaction (lees het hier) zet ruim een derde van de Nederlanders minimaal één keer per maand zo’n plank neer. En niet meer alleen bij een drankje, maar juist als alternatief voor het avondeten. Flexibel, makkelijk en vooral: samen.
Ik geloof daar niks van. Bij mij werkt dat tenminste niet. Als ik een borrelhapje krijg ergens aan het eind van de dag, overlopend naar de tijd dat ik anders de avondmaaltijd nuttig, dan ga ik de hele avond denken dat ik nog geen avondeten gehad heb. Met als gevolg dat ik me tegen een uur of 22.00 uur op de kop in de koelkast vindt. Om het ‘niet avondeten’ te compenseren met… een borrelplankje.
Ik heb wel wat ervaring met die borrelhapjes. Eens in het jaar heb ik ergens een feestje dat me tijdens het avondeten al rekening met hoeveelheden doet houden. Want als de koffie met gebak op dat feestje op is, krijgen we uitgelegd waar we de drankjes kunnen vinden, wordt er in de hoek een kaasplateau geregeld en worden er in de keuken twee ovens, een inductiekookplaat en een frituurpan aangezet. Serieus waar: vorig jaar sloegen de stoppen eruit wegens te veel stroom gevraagd.
Nou, daar is het borrelhapje niet de vervanging voor een maaltijd. Het is de vervanging voor een hele week eten!
Toen we destijds op het werk een bedrijfskantine kregen, zag ik ook de gevolgen. Iedere middag gebakken ei of een kroket, maar daarnaast ook gewoon het brood opeten dat je van huis had meegenomen. Mijn collega’s en ik groeiden tegen de klippen op!
Dus wat nou ‘een borrelplank als vervanging van de maaltijd’…
Mijn Turkse vriend Refik vindt zich meer een Turkse Sallander dan een Sallandse Turk. En hij verklaart dat vanwege de manier waarop wij met een borrelplank omgaan: een keer van hand tot hand het gezelschap rond en dan weer hoppa in de koelkast. “Neem een voorbeeld aan onze Turkse mentaliteit, zegt Refik. “Mee-eten? Welkom! Er is genoeg!”
Kom daar maar eens om in Salland. Tegen etenstijd ga je naar huis. En op bezoek komen doe je na het eten.
“Kniepers det jullie bent, ” vindt Refik.
