Denne is op fietsvakantie in Spanje in een schijnbaar paradijs

Op het eerste gezicht is dit gewoon een ansichtkaart. Een baai aan de Atlantische Oceaan, ergens bij Bilbao. Een zee die zo blauw is dat je bijna zou vergeten dat blauw ook een waarschuwing kan zijn. Kliffen die omhoog rijzen, rotsen die zich vastklampen aan de kust, daarboven een groene weide die eerder aan de Alpen doet denken dan aan een industrieregio in Noord-Spanje. Een landschap waarvan je denkt: hier is de wereld nog heel.

Maar wie iets langer kijkt, ziet dat er een tweede foto in dezelfde foto verborgen zit.

(Lees verder onder foto)

Aan de voet van die kliffen ligt de petrochemie. Op zee dobberen tankers die niet voor het uitzicht zijn gekomen, maar voor de lading. Verderop snijdt de snelweg van Santander naar San Sebastián door het landschap, met vrachtwagens die zich hijgend omhoog werken en moeiteloos weer naar beneden storten. En ergens in de verte staat een tankstation als een klein, maar veelzeggend uitroepteken in het decor. Alles aan dit beeld ademt schoonheid — en tegelijk het systeem dat die schoonheid langzaam aan het opwarmen is.

Dat wringt extra nu Spanje en Frankrijk aan het begin staan van een uitzonderlijke hittegolf, met temperaturen die volgens meteorologen in delen van beide landen tot en met donderdag ongekend hoog kunnen uitpakken voor juni. Terwijl de oceaan lonkt, de heuvels groen zijn en de lucht uitnodigt tot vakantie, draait onder dat fraaie panorama gewoon de oude machine door: olie, asfalt, transport, snelheid, uitstoot. Alsof de wereld in brand staat, maar de bevoorrading wel op tijd moet blijven.

Misschien is dat wel wat deze foto laat zien: niet alleen een prachtig landschap, maar ook onze tijd in één beeld gevangen. De natuur nog adembenemend mooi. De economie nog volledig fossiel. En de hitte die inmiddels niet meer ergens ver weg is, maar gewoon mee op de foto staat.