We hadden even whatsappcontact met dochterlief. Die zat in de bergen en we hadden haar het nieuwe jaar nog niet gesproken. Telefoon op speaker en bladibla.
“Of zullen we even beeldbellen?” opperde ik. “Bel je even opnieuw?”
Maar hoppa: daar was ze al in beeld. Hoef je dus niet voor opnieuw te bellen. “Cameraatje indrukken,” zei ze. Doen jullie dat ook even? Dan zie ik jullie ook.”
“Waar zit dat cameraatje dan?”
“Boomers.”
Dat wil ik dus niet. Maar het was wel zo. Ik kwam daar nog eens dubbel en dwars achter toen ik de telefoon op zijn kant legde, omdat mijn vrouw en ik dan beiden in beelden konden. Maar het beeld kantelde niet mee… Zag mijn dochter ons op onze zij.
Ik kon ons eigen beeld niet goed zien, want ik had de leesbril niet op…
Kijk, dat van die telefoon, daar mag je me een boomer noemen. Ik hoorde in de oudejaarsconference zelfs dat als je een hoesje hebt met een klepje voor de pasjes, dat je dan een boomer bent. Kan het ook anders dan?
Maar dat van die leesbril: ik heb mijn hele leven al een leesbril. Slecht zien wordt nu ineens aan mijn leeftijd gekoppeld!
Ik haalde dat telefoontje van de week nog eens terug. Ben ik een boomer? Ik vergeet wel eens iets. Maar vergeet een 30’er dan nooit iets?
Tegelijk ook wel twijfel: ik vind me zelf nog knap hardlopen. Totdat een kennis zegt: doe je netjes, op jouw leeftijd. En eerlijk: ik vind hardlopende mensen van mijn leeftijd er altijd maar krakkemikkig uitzien. Dat zullen ze dan van mij ook wel denken.
Een vriendin zei laatst ‘gelukkig zie ik er nog jong uit’. Nou, daar denken we dan heel anders over.
En een vriend, 60 geworden, zei dat dat het nieuwe 45 was. Hij won op de tennisbaan altijd nog. Ja, zeg ik, Ernie vroeg Bert waarom hij altijd een banaan in zijn oor heeft.
Om olifanten te verdrijven.
Maar er zijn helemaal geen olifanten.
Zie maar dat het werkt?
Terwijl ik dat allemaal aan het filosoferen ben, belt mijn dochter via whatsapp. Ik schrik me dood. Dat is een ander geluidje dan gewoon bellen. En ik moest eerst naar whatsapp, voordat ik op kon pakken.
Zegt mijn dochter: boomer! En dat van Bert en Ernie, die heb je al zo vaak vertelt, die kennen we nu wel.
