Via CU&CU Raalte kreeg ik de uitnodiging om mee te doen met mijn werken in de MOKwerf. CU&CU staat voor Cunst en Culinair waarbij kunstenaars en diverse restaurants zich samen presenteren op een markt en/of in mooie oude panden in Raalte. Omdat ik acht grote werken had gemaakt die naadloos aansloten bij de doelgroep heb ik daarop positief gereageerd.
Door Jos van Westing
De groenteman
Eerder had ik het idee opgevat om de kleuren van diverse soorten groente te gebruiken op panelen van 120×120 cm. Daarvoor had ik een rode kool gekocht om te vermalen met een sapcentrifuge. Leuk bedacht maar het apparaat begon helaas al snel te roken en was verder onbruikbaar geworden. Toen maar overgestapt op voorgekookte potjes groente. Deze in het nieuwe apparaat gestopt om het zeer fijn te vermalen.
Bietjes was mijn eerste probeersel. Op het paneel met een ondergrond van blauwe verf, de bietjes er op uitgesmeerd. Het was een proef, dus eerst kijken hoe dit zou uitpakken. Het paneel horizontaal op een tafel gelegd om de biet te laten drogen. Het rook in de MOKwerf uiteraard naar biet maar dat hoorde bij het proces.
Het bietenwerk begon te drogen maar ook te beschimmelen. Het werd een geduld-werkje maar na een lange droogtijd kon ik de schimmel makkelijk verwijderen en kreeg ik een verrassend resultaat. De biet kleurde van rood naar bruin maar in contrast met de blauwe ondergrond was het een mooie compositie geworden.
Na drie lagen vernis voor het behoud, ging ik los op de overige panelen met tomaat, peen, zuurkool. Zo ook ‘n paneel waarop het zuurkool niet goed was aangebracht en alleen het zuur al een mooi effect gaf. Het was net een aardbol geworden omdat ik er een ronde zwarte rand omheen had geschilderd. Zo heb ik elke keer een nieuw paneel bewerkt met een ondergrond van verf en daarop de groente en er soms stukjes glas in verwerkt.
Het paneel met de rode kool wilde ik helemaal vullen, maar in het midden een ruimte vrij laten om er een portret te maken met rode wijn. Het leek mij een leuke combinatie. Voor het portret een fles rode wijn gekocht maar bij het schilderen bleek dat de rode wijn meer het effect gaf van vaal gekleurd afwaswater. Het was uiteraard geen grand cru want dat vond ik zonde van de wijn, maar een originele ‘Kaapse Pracht’ van 1.95 euro voor een hele literfles. Logisch dat dit bocht geen kleur gaf, dus dan het portret toen maar met acryl geschilderd.
De expositie
De panelen allemaal voor de expositie opgehangen en mooi aangelicht met spots. In het midden van de ruimte, tafels aan elkaar geschoven, gedekt met een mooi tafelkleed. Op de tafels een prachtige opmaak van diverse groentes gedecoreerd. Het geheel afgemaakt met borden, bestek, glazen en servetten. Om een chique uitstraling te geven heb ik extra aan de zijkanten van de tafel grote vijfarmige kandelaars geplaatst met brandende witte kaarsen. Kortom het was een plaatje geworden dat goed aansloot bij het imago van CU&CU.
De conferencier
Het weekend gingen we los, zo als dit hier heet. Het was prachtig weer en de bezoekers kwamen al gauw. Hein Meijer had aan de overzijde foto’s van de MOKwerf uit vroeger jaren opgehangen en ik met mijn groentekraam in de andere schuur. Voor zo’n expositie moet je het verhaaltje, over het tentoongestelde werk, altijd goed voorbereiden en zeker mijn groentepanelen vroegen enige uitleg.
Men was enthousiast en bij mijn verhaaltje bij het rode koolpaneel met het mislukte grand cru wijntje, kreeg ik steevast de lachers op mijn hand. Zo ging het de zaterdag en zondag door. Als je zo twee dagen het zelfde verhaaltje blijft afsteken moet je zorgen dat het ook voor de laatste bezoeker net zo leuk blijft. Dat deed me denken aan het vak van conferencier. Die moet zijn moppen een jaar lang met het zelfde elan brengen.
Eigenlijk makkelijk, je verzint ’n thema, hangt er wat grappen en grollen aan en je kunt een heel jaar vooruit. Volle zalen, maal zoveel entreegeld, je wordt rijk en ook nog een bekende BN’er. Hij/zij krijgt uitnodigingen voor talkshows waar hij/zij mag vertellen hoe leuk het wordt en waar en wanneer je welkom bent. En passant mag je, om dat je toch aan tafel zit, nog een mening geven over ’n item waar je waarschijnlijk helemaal geen verstand van hebt. Je geeft je bek dus maar een gooi en omdat je een BN’er bent slikken ze dat ook nog eens voor zoete koek. Als klap op de vuurpijl mag je tevens, als leuke BN’er, ook nog op TV aanschuiven bij een of ander intellectueel spelletjesprogramma. Mag je door het stellen van vragen er achter komen welk idioot woord op een kaartje is geschreven. Lachen, gieren, brullen maar ondertussen loopt de bankrekening van zo’n lolmaker wel door.
De gesjeesde kunstenaar
Nee dan de beeldend kunstenaar, heb je net twee dagen zonder entreekosten, voor vermaak gezorgd. Het publiek ging lachend de deur uit zonder ook maar een cent te hoeven besteden. Het spaarbankboekje blijft dus net zo leeg als het al was. Zal ik dan toch maar van job veranderen? Moet ik wel een jaar lang dezelfde, ondertussen afgezaagde, moppen vertellen en me in de avond en nachtelijke uren, de krampen rijden van Appingedam tot Zierikzee. Terwijl ik nu ’s avonds, heerlijk onderuitgezakt, op de bank van mijn grand cruutje kan genieten. Als BN’er word je natuurlijk ook overal herkend. Kun je niet eens zonder herkenning boodschappen doen bij Appie en ongestoord op een terrasje zitten zonder de vraag om een handtekening.
Nee toch maar niet omscholen denk ik. Ik ben gelukkig met wat ik ben, heb en doe, dan maar geen dik spaarbankboekje.
