De Sallandse Geus | Martijn Jumelet | 11 augustus 2026
Stelt u zich voor: een raadsvergadering, dinsdagavond, agendapunt 16a. Vijfentwintig pagina’s over wat bouwgrond gaat kosten, en dus wat uw huis straks kost. Zeventien raadsleden. Geen enkele vraag. Hamerslag.
Vroeger gebeurde dat en wist u het niet.
Dat is het verschil van dit jaar. Niet dát er iemand schrijft, maar dat er iemand meeleest. En die iemand bent u.
Wat u heeft gedaan
Een jaar geleden zette ik het eerste stuk online. Anoniem, en zonder enig idee of iemand het zou lezen.
U las het. U stuurde het door naar de buurman die er ook iets van vond. U reageerde, corrigeerde, tipte, en belde soms boos op. Daardoor lezen inmiddels ook het college en de raad mee.
Dat laatste is het punt. Niet het aantal. Het feit dat er in het gemeentehuis rekening wordt gehouden met de vraag “wat als dit opgeschreven wordt” — dat is wat een lezersgroep doet die niet weggaat.
Er is hier geen redactie en geen advertentieafdeling. Eén man met een aangepunte pen, en een groep mensen die weigert te vergeten. De Geus doet dit niet alleen.
Van af vandaag komt er iets bij: De Sallandse Geus leest ook Raalte
Vanaf vandaag lees ik ook de stukken van de gemeenteraad van Raalte.
Waarom? Omdat wat hierboven staat overal gebeurt. In Luttenberg koos het college een woningbouwlocatie, stuurde een persbericht rond dat de uitkomst als feit meldde, en mocht de raad er drie weken later nog iets van vinden. Krediet: 150.000 euro. Wat het hele plan moet kosten: staat er niet in.
Een Raaltenaar die dat leest, herkent precies wat u herkent.
De vraag is niet of het college van Raalte anders werkt dan dat van Olst-Wijhe. De vraag is of iemand de moeite neemt om de bijlagen te openen. Een raadsvoorstel van vijfentwintig pagina’s leest niemand toevallig. Het wordt gelezen omdat iemand ervoor gaat zitten, met een kop koffie en de vorige versie ernaast, en zich afvraagt waarom het bedrag op pagina negentien niet terugkomt in de begroting. Dat is geen journalistiek trucje. Dat is huiswerk. En huiswerk is precies wat er in een raadsvergadering te vaak niet gemaakt is.
Wat ik er eerlijk bij moet zeggen: ik ken Raalte niet zoals ik Olst-Wijhe ken. Hier ben ik oud-raadslid en weet ik wat er twintig jaar geleden begon. Daar heb ik de stukken, en de discipline om alleen te schrijven wat ik kan aanwijzen in een document. Onder elk Raalte-stuk staat daarom: De Sallandse Geus volgt Raalte op basis van de openbare stukken.
Wat u moet doen: niets
Voor Olst-Wijhe verandert er niets. Dezelfde stukken, dezelfde toon, dezelfde pen.
Er komt alleen een tweede spoor bij: Raalte. Beide vindt u hier op Hier in Salland, waar u De Sallandse Geus gewoon kunt blijven volgen. Geen inbox, geen aanmelding, geen schakelaar om om te zetten.
En als u één ding doet voor deze verjaardag: vertel het door aan iemand in Raalte. Niet met een link, maar zoals het hier gaat — over de heg, bij de koffie, na de training. “Heb je gehoord dat iemand die stukken leest?” Zo is het in Olst-Wijhe ook begonnen.
Op naar het tweede jaar
Er komt een moment waarop een wethouder een besluit anders neemt omdat hij weet dat het opgeschreven wordt. Dat moment haalt geen krant en is niet te meten. Maar het is waar dit voor is, en het is uw verdienste.
De Geus vergeet niet. De Geus onthoudt. En as ‘t neudig is? Dan zeg wie ‘t hardop.
Bedankt. Voor het jaar, en voor het volgende.
De Sallandse Geus is een opinie-initiatief dat de lokale politiek kritisch volgt. Niets menselijks is ons vreemd, maar gebakken lucht verdragen we niet.
