Wat moet ik doen… Een vraag van een nieuwkomer die tijdens de Sallandse Eettafel aan de orde kwam. We zijn geneigd daar gelijk een antwoord op te hebben. In de zin van ‘ik zou dit of ik zou dat’. Maar aan die Sallandse Eettafel gaat dat anders. Dan worden er vooral eerst vragen gesteld.
De Sallandse Eettafel is een project van HierinSalland en ’t Natuurlijk Huus waarbij mensen uit verschillende bubbels met elkaar aan tafel gaan. Bekend maakt bemind!
De vragen die er tijdens de lekkere gerechten uit Iran, Syrië en Marokko gesteld werden waren verrassend. Al heel snel ga je richting ‘hoe laat speelt die buurvrouw dan?’ ‘kan ze geen koptelefoon opdoen’, ‘waarom heb jij er geen last van’. Van die praktische vragen. Maar er kwamen heel andere vragen.
- Waar woon je, in welke wijk?
- Is het een gezellige buurt?
- De politie bellen, hoe zou dat bij jou in Irak vallen?
Het gesprek dat op gang kwam had diverse gezichten. Zo woonde onze nieuwkomer nog maar net in die wijk en hij was vast en zeker van plan zich gedeisd te houden. Gedonder in de buurt was wel het minste waar hij zin in had. “En eerlijk, ik weet ook wel dat ik als nieuwkomer onder een vergrootglas lig. Ze vinden er al snel wat van! Maar in dit geval had ik ook gewoon helemaal geen last van dat orgel.”
Toch drong de buurman van de andere kant tot drie keer toe aan. ‘Als jij nu ook klaagt, dan staan we samen sterk!’ was zijn argument. “Voor wie moet ik dan kiezen?” vroeg de nieuwkomer. Hoe doen jullie dat?”
Wat de tegenvraag opwierp hoe hij dat in zijn eigen Irak zou doen. “Om te beginnen nooit de politie erbij halen. Voor je het weet zit je zelf twee weken in de gevangenis. Maar eigenlijk kan ik me helemaal niet voorstellen dat je op die manier last van elkaar hebt. Toch niet erg als je elkaar een beetje hoort?”
De politie werd wel gebeld als jongeren samen ergens een feestje hadden. “Ongetrouwd mogen een jongen en een meisje niet onder één dak zijn als je niet getrouwd zijn. Als streng gelovigen dat zien, dan bellen ze de politie. Die neemt die jongeren dan mee naar de cel. Ouders moeten dan een handtekening zetten dat ze er van wisten en dan komt het alsnog allemaal weer goed.”
De tegenvraag: en wat zouden jullie doen? “Nou, ik zou geen onderdeel van het probleem willen zijn,” was een advies. “Niet zeggen of je wel of geen last van de buren hebt, maar zeggen dat je niet betrokken wil raken.” “Mwo,” zei een ander, “ik zou duidelijk zeggen dat ik er geen last van had, dan moet die andere buurman zelf maar kijken wat ie doet.” En een derde: “Wat, als je de woningbouwstichting vraagt te bemiddelen?”
Eén vraag van een nieuwkomer: Drie autochtonen. Drie meningen.
Wat ze verderop in het gesprek deelden: er is er altijd wel eentje die loopt te zeiken. En dan zou het zo maar eens kunnen zijn dat je als nieuwe Sallander het best iets op afstand blijft… Want we zijn hier trots op noaberschap. Maar dat valt nog wel een beetje mee.
