Oma vist tegenwoordig. Dat had niemand zien aankomen, zijzelf nog het minst. Maar ja, als je oudste kleinzoon van negen je met grote ogen aankijkt en zegt: “Oma, zullen wij samen gaan vissen?” dan zeg je natuurlijk ja.
Daar zitten we dan. Half acht ‘s morgens, vlak bij ons huis, zij aan zij geïnstalleerd op twee uitvouwbare campingstoelen. Naast ons ligt de fonkelnieuwe visuitrusting. En niet te vergeten: een officiële vispas. “We zijn nu echte vissers,” zegt M. plechtig. Ik knik met knikkende knieën… wat als…
“We beginnen met de werphengel,” zegt M., die duidelijk de leiding neemt.
“O, natuurlijk,” zeg ik, we hebben er ook maar één, “lekker inwerpen” moedig ik mezelf vooral aan.
De eerste paar worpen zijn… hoe zullen we het zeggen… experimenteel. De dobber landt eerst ergens achter ons in het hoge natte gras. Al snel gaat alles in de knoop, maar we fiksen het samen.
“Oma, je moet een zwieper geven!” roept M. enthousiast. Doe jij maar hoor zeg ik laf, Dan gebeurt het. M. haalt uit en de dobber belandt midden in de vijver. Wat een worp!
“JA!” roept hij. Ineens staat de lijn strak en wordt de hengel gevaarlijk krom.
“OMA… we hebben beet!” fluistert M. met grote ogen. Er volgt een korte maar intense stilte. De dobber duikt nog een keer. Paniek slaat toe. De hengel beweegt.
“HIJ TREKT!” roept M. “HIJ TREKT TERUG!” schreeuw ik.
Ineens … stilte. De lijn ontspant. De vis is weg. Nou,” zeg ik opgelucht, “gelukkig won de vis dit keer. M. is ook opgelucht.
We leunen achterover in onze stoelen, turen naar het kabbelende water en staren weer naar de dobber… “heerlijk, dit is vakantie” zegt M. “beetje turen, lekker aan de waterkant”. Ik denk: zolang we maar geen vis vangen …
Terwijl de dobber rustig blijft drijven en de wereld ff niets van ons vraagt, besef ik waar het echt om gaat; M. en ik, die vooral heel goed zijn in samen genieten en avonturen beleven.
Als je ons ziet… we waren ff vissen in Olst.
Website Proper Art
© Proper Art/ Stichting Hier in Salland 2026
