Afgelopen zomer gebeurde er iets opmerkelijks in de raadzaal van Olst-Wijhe. Met 9 tegen 8 stemmen werd €230.000 weggestemd – geld voor een Dorpsverbinder (€57.000) en personeelsontwikkeling (€173.000).
VVD, Gemeentebelangen en PartijvdSport stemden tegen, CDA, D66, PvdA en GroenLinks stemden voor. Een nipte beslissing dus, waarbij één stem het verschil maakte tussen wel of geen extra inzet voor contact met inwoners. En wij als inwoners? Die mogen uitzoeken wat dit nou betekent voor onze dagelijkse problemen.
In Salland zeggen we: “Je kunt niet tegelijk klagen over de service en de rekening weigeren.” Maar dat is precies wat er gebeurde op die bewuste juniavond.
Het college wilde €57.000 uitgeven aan een Dorpsverbinder en €173.000 aan personele ontwikkelingen. Samen €230.000. Niet niks, maar ook geen bedragen om wakker van te liggen voor een gemeente met een begroting van tientallen miljoenen.
Het plan dat er wel lag
Want hier begint het verhaal eigenlijk al in maart 2025. Het college had toen een heel concreet voorstel klaarliggen voor een Dorpsverbinder. Maar wat is een Dorpsverbinder eigenlijk? Goeie vraag. Want in alle mooie woorden over “budgetrecht” en “koninklijke routes” vergeet iedereen uit te leggen wat zo iemand nou precies doet.
Een Dorpsverbinder is iemand die zorgt voor contact tussen gemeente en inwoners. Die naar buurtbijeenkomsten gaat, luistert naar klachten, en probeert problemen op te lossen voordat ze groot worden. Iemand die weet dat mevrouw Janssen al drie keer heeft gebeld over die kapotte stoeptegel, en dat meneer De Vries zich zorgen maakt over de jeugd die ‘s avonds rondhangen bij de speeltuin.
Het college wilde zo iemand voor Boskamp en Wesepe. Niet vaag, niet duur, niet ondoordacht. Gewoon een praktisch plan voor een praktisch probleem. Iemand die 16 tot 20 uur per week zou werken aan wat er écht toe doet: contact met mensen. En niet zomaar contact – heel concrete taken:
- In gesprek gaan met inwoners en professionals
- Signalen bundelen die anders verloren gaan
- Problemen inventariseren voordat ze groot worden
- Meedenken over oplossingen
- Ondersteuning geven aan bewonersorganisatie. intermediair zijn tussen inwoners en instanties
Klinkt dat als weggegooid geld? Mij niet. Dat klinkt als iemand die écht wil weten wat er speelt in de dorpen.
De slimme financiering die er niet kwam
En hier wordt het verhaal helemaal mooi. Het college wilde het geld niet alleen uit eigen zak halen. Ze keken ook naar cofinanciering via de Regiodeal van Regio Zwolle. Het plan was om samen met Raalte een “gebiedsarrangement” aan te vragen. Geld uit die regionale pot om lokale leefbaarheid te versterken. Een deel van die €169.000 die we jaarlijks betalen aan Regio Zwolle, zou terug komen naar onze eigen dorpen. Via onze eigen Dorpsverbinder.
Slimme zet van het college: regionale samenwerking laten werken voor lokale doelen. Pech dat de raad daar geen brood in zag.
De procedurele smoesjes
Het probleem was volgens de raad niet de Dorpsverbinder zelf. Nee, het ging om de procedure. Het college had deze uitgave via een andere route moeten voorleggen. Dus niet via een tussentijds rapport, maar als apart voorstel.
Mooi verhaal. Maar wat maakt het uit via welke route het komt, als het geld er toch uit moet? En waarom dan niet gewoon zeggen: akkoord, maar de volgende keer via de juiste procedure?
In plaats daarvan werd de hele zaak tegengehouden. €57.000 voor betere verbinding met inwoners? Niet nodig, vond de meerderheid.
Wat zegt dit over prioriteiten?
Het wordt nog mooier als je kijkt waar dezelfde raad wel voor is. Voor die dure samenwerking met Regio Zwolle? Daar vonden ze €169.000 per jaar geen probleem. Voor externe adviseurs en rapporten waar geen hond wat mee doet? Ook prima. Maar €57.000 voor iemand die daadwerkelijk contact houdt met inwoners? Dat ging te ver.
Dat zegt iets over waar de prioriteiten liggen. En het is niet bij ons.
De personele ontwikkelingen
Over die andere €173.000 voor personele ontwikkelingen werd nog minder gezegd. Cursussen voor ambtenaren? Bijscholing? Wie weet. Maar ook dat werd van tafel geveegd, zonder echte uitleg over waarom.
Nu kan je zeggen: prima, besparing is besparing. Maar als je tegelijkertijd miljoenen uitgeeft aan dingen waar gewone mensen weinig van merken, dan is het wel een vreemde prioriteitsstelling.
Wat betekent dit voor ons?
Concreet betekent dit dat er geen extra persoon komt die zich bezighoudt met de verbinding tussen gemeente en inwoners van Boskamp en Wesepe. Als je een probleem hebt, moet je maar hopen dat je de juiste ambtenaar te pakken krijgt. En als die het te druk heeft of na vier uur naar huis is? Pech gehad.
Het betekent ook dat er geen extra geld gaat naar het bijscholen van personeel. Terwijl taken steeds ingewikkelder worden en regels steeds veranderen. Maar ja, dat merken we pas over een tijdje, als dingen fout gaan.
In tijden waarin iedereen het heeft over “luisteren naar inwoners” en “bereikbare overheid”, was dit een kans om daadwerkelijk iets te doen. Een persoon aanstellen die niets anders doet dan zorgen dat de gemeente écht bereikbaar is voor gewone mensen. Maar die kans werd weggestemd. Om procedurele redenen, zo werd gezegd.
De rekening die wel betaald wordt
Ondertussen loopt de rekening voor andere zaken gewoon door. Regio Zwolle krijgt €169.000 per jaar. Externe adviseurs krijgen hun geld. Rapporten worden geschreven die in de la verdwijnen.
Maar iemand die ervoor zorgt dat jouw kapotte stoeptegel gerepareerd wordt, of dat jouw klacht over geluidsoverlast serieus genomen wordt? Daar is geen geld voor.
De Sallandse Geus zegt
Eén: leg uit waar je prioriteiten liggen. €57.000 voor een Dorpsverbinder – is dat nou zo’n gek idee? En waarom wel €169.000 voor Regio Zwolle en niet €57.000 voor contact met eigen inwoners?
Twee: denk na over wat inwoners écht merken. We hebben het vaak over “luisteren naar inwoners” en “bereikbare overheid”. Maar als het erop aankomt, is er geen geld voor iemand die dat gaat doen.
Drie: stop met procedurele smoesjes. Als het een goed idee is, doe het dan. Als het een slecht idee is, zeg dan waarom. Maar verstop je niet achter bureaucratische spelletjes.
Vier: aan de raadsleden die dit hebben tegengehouden: leg uit aan je kiezers waarom dit niet nodig was. En vooral: wat ga je er in plaats van doen om de kloof tussen gemeente en inwoners te dichten?
Tot slot
In Salland zeggen we: “Wie A zegt, moet ook B zeggen.” Als je wilt dat de gemeente beter luistert naar inwoners, dan moet je er ook iets voor over hebben. €57.000 voor een Dorpsverbinder is geen dure hobby, dat is een investering in democratie. Maar de raad vond blijkbaar dat de democratie wel duur genoeg is.
De Sallandse Geus onthoudt dit. En as ‘t nodig is? Dan zeg wie ‘t hardop.
Platform De Sallandse Geus
