Het jaar 1961 was een markant jaar voor de Boerenleenbank te Luttenberg. Het was het jaar voordat kassier Hendrik Timmer met pensioen ging. Hij had altijd kantoor gehouden op zijn boerderij in de Boerschop, maar vanwege zijn vertrek werd besloten de Boerenleenbank te verhuizen naar een plek in de dorpskern van Luttenberg.
Vooruitlopend daarop had het bestuur van de bank al in 1956 de voormalige woning en slagerij van J. van Dartel, beter bekend onder zijn bijnaam Seien Jan, en omliggende grond van Harm Booijink gekocht. Iedereen was het erover eens dat dit een aanwinst was voor het dorp. Over een andere kwestie waren de meningen echter verdeeld.
Arbeiderskandidaten
Tijdens de Jaarvergadering van 1961 waren er verkiezingen voor het Bestuur en de Raad van Toezicht. Met koffie en een sigaar werd de pauzetijd doorgebracht en daarna kwamen de verkiezingen aan de orde. Voor de vacature in de Raad van Toezicht werden de arbeiderskandidaten G.H. Mollink en B.J. Holtmaat voorgedragen, waaruit de leden een keuze konden maken. Normaal gesproken zijn bestuursverkiezingen een formaliteit en is iedereen al blij dat er kandidaten beschikbaar zijn. Maar deze keer ging het anders in het meestal zo gemoedelijke Luttenberg.
Bestuursvoorzitter Mans Kortstee nam wat meer tijd dan gebruikelijk om het bestuursvoorstel toe te lichten. Hij gaf aan dat de bevolking van Luttenberg al lang niet meer alleen agrarisch was: “Onder de niet-boeren zijn vele goede spaarders. Samen hebben ze meer dan drie ton op de bank staan. Zij zijn met hun geld onmisbaar voor de boerenleden die voorschotten nodig hebben. De niet-boeren hebben daarom zeker ook recht op een zetel in het bestuur.” Dat leidde bij enkele grote boeren tot verzet: “Kan een arbeider wel een goed beheerder van een boerenleenbank zijn? “ De altijd zo rustige en ingetogen kassier Timmer was het nadrukkelijk niet eens met de grote boeren en nam het woord: “Ook arbeiders hebben wel eens voorschotten of een hypotheek nodig. De kandidaten zijn arbeiders maar ze zijn voortgekomen en opgegroeid in het boerenmilieu. Zouden zij nu de boeren de das om doen?”
Sparende arbeiders en lenende boeren
Enkele boeren handhaafden hun bezwaren en stelden dat als men overal arbeiders in de besturen kiest de kans groot is dat er straks alleen nog een arbeidersbestuur is: “Hoezo een BOERENleenbank?” Bestuurslid A. Nijkamp, in Luttenberg bekend onder de naam Gaisman, pareerde de opponenten met: “Het geld van de sparende arbeiders komt aan de lenende boeren ten goede. Zij hebben daarom recht op een plaats in het bestuur. Zouden de arbeiders met hun spaargeld de bank verlaten dan ziet het er voor de boeren lelijk uit want dan is het lenen op lange termijn gauw afgelopen.”
Bij de uiteindelijke verkiezing van het nieuwe lid van de Raad van Toezicht kreeg arbeiderskandidaat Mollink de meerderheid van stemmen. De Luttenbergse Boerenleenbank was duidelijk een bank geworden voor iedereen. Met een welkomstwoord werd “boerknecht” Gerrit Mollink uitgenodigd achter de bestuurstafel plaats te nemen, vanwaar hij de leden dankte voor het geschonken vertrouwen. Op het nieuwe bankgebouw aan de kant van de Butzelaarstraat stond de naam ‘Boerenleenbank’ aangegeven, maar boven de toegangsdeuren aan de kant van Kökkie werd zekerheidshalve nadrukkelijk vermeld dat het ook een ‘Spaarbank’ was.
