Ze kwam vanuit Venezuela naar Salland, de liefde achterna. Niet omdat ze thuis niets had. Integendeel. In Venezuela had ze een goede baan in een ziekenhuis, een opleiding, ervaring en een vak waarin ze haar weg kende. In Nederland begon ze opnieuw. Haar diploma’s worden hier niet zonder meer erkend en dus begon ze onderaan de ladder, als verzorgende in een verpleeghuis. Werken en ondertussen bijscholen om uiteindelijk weer verder te kunnen in de zorg. Migreren blijkt dan niet alleen verhuizen naar een ander land. Het is soms ook een paar treden teruggaan om daarna opnieuw omhoog te klimmen.
De Sallandse Eettafel is een initiatief van HierInSalland en ’t Natuurlijk Huus. Het idee is eenvoudig: zet mensen bij elkaar aan tafel die normaal gesproken niet zo snel in dezelfde bubbel terechtkomen. Iedereen neemt iets te eten mee, liefst iets uit de eigen keuken of cultuur. Want samen eten maakt praten gemakkelijker en bekend maakt bemind.
Dat eten hielp deze avond alvast. De Venezolaanse gast had arepas meegenomen: kleine maïsbroodjes, opengesneden en gevuld met zwarte bonen, avocado en kaas. Een Russische gast zette er olivier naast, de Russische aardappelsalade met aardappel, wortel, augurk, doperwten en ei. Gerechten die op één Sallandse tafel prima naast elkaar passen. Met de wereldbeelden ging dat iets minder vanzelf.
Het gesprek kwam op Donald Trump. Waar aan Nederlandse tafels zijn naam al snel negatieve reacties oproept, keek de Venezolaanse gast daar anders naar. Wat haar vooral opvalt, is hoe negatief er in Nederland over Trump wordt bericht. Vanuit haar Venezolaanse achtergrond ziet ze ook een andere kant. Zij is blij met de harde Amerikaanse opstelling tegenover autoritaire regimes, drugscriminaliteit en corruptie in Latijns-Amerika. Ze hoopt dat druk vanuit de Verenigde Staten uiteindelijk kan bijdragen aan democratisering in haar deel van de wereld.
Daar denken wij vanuit Salland toch wel wat anders over…
De Russische gast herkende dat gevoel. Hij verbaast zich regelmatig over de Nederlandse berichtgeving over Rusland en de oorlog in Oekraïne. Hij vindt die oorlog verschrikkelijk. Tegelijkertijd kan hij vanuit de Russische geschiedenis begrijpen dat Rusland Oekraïne als een belangrijke buffer tegenover het Westen beschouwt. Hier hoort hij voortdurend dat Europa zich moet wapenen tegen Rusland. Daar hoort – en begrijpt – hij dat Rusland Oekraïne ziet als een belangrijke buffer tegen het Westen.
Zijn verhaal: Wie verdreef en onderdrukte inheemse bevolkingen in Noord-Amerika? Welke Europese mogendheden bouwden koloniale rijken op in vrijwel alle delen van de wereld? Wie verdienden aan de trans-Atlantische slavenhandel? En wie trokken eeuwenlang de wereld over om niet alleen handel te drijven, maar ook hun geloof en ideeën mee te brengen en soms op te leggen? Alle reden toch om daar huiverig voor te zijn? En o ja, wie begon de eerste wereldoorlog? En wie de tweede?
Aan de Sallandse Eettafel rees de vraag of we elkaar überhaupt wel kunnen begrijpen. De Rus: Wij niet zijn Poetin hè? Net zoals jullie allemaal niet Mark Rutte zijn.
