Dit is een verhaal in de reeks over een fietsvakantie in Marokko, een reis zoals AWOL, reisorganisatie van Monique Satink uit Heino, die aanbiedt. Harrie Kiekebosch fietste 850 kilometer en doet daar verslag van.
De vergezichten waren opnieuw bijna hallucinerend mooi. Links en rechts lagen de bergen indrukwekkend te zijn. Op zo’n zware fietsdag moet je niet vergeten dat in je op te nemen. Ander wordt het ploeteren. Aan het einde van de N10 sloegen we rechtsaf. Op de hoek stond nog een klein cafeetje. Koud water was er niet. Door de wegwerkzaamheden was de stroom uitgevallen en zonder elektriciteit doet ook in Marokko de koelkast het niet. Dan maar lauw.
Op die afslag veranderde de dag. Het asfalt werd steenslag, steenslag werd gravel. We reden achter huizen langs, door kleine nederzettingen en over wegen waar je je afvraagt hoeveel mensen hier op een gewone dag eigenlijk voorbijkomen. Twee fietsers kennelijk niet zo vaak. Het begon met een paar kinderen. Een hand omhoog. Een high five. Toen kwamen er meer. Jongens renden met ons mee, anderen lieten hun voetbal even voor wat hij was. “Monsieur!” “How are you?” “Ça va?” “Salam!” Even later leek het bijna de Tour de France.
Langs de kant waren twee gesluierde vrouwen met hun dochters letterlijk het stoepje aan het schoonvegen. Jongens kwamen erbij, kinderen renden achter de fietsen aan. Vanuit een vrachtwagen gingen duimen omhoog. Een man die gekoelde drankjes rondbracht groette ons. Motorrijders zwaaiden. Twee jonge knapen in een auto reden zelfs een stukje naast ons en riepen vanuit het open raam van alles wat we niet verstonden, maar waarvan de duimen duidelijk genoeg maakten wat ze bedoelden.
Ook wel ongemakkelijk. Wij reizen hier rond omdat we de wereld willen zien. We kunnen ons zo’n reis veroorloven, rijden op fietsen die hier een vermogen moeten lijken en kunnen na 75 kilometer weer een mooie kamer opzoeken. We komen naar Marokko om te kijken. Maar vandaag werd er naar óns gekeken. Wij ontdekken hier natuurlijk helemaal niets wat niet allang bestaat. Die kinderen wonen hier. Die vrouwen vegen hier hun stoep. Die jongens voetballen hier. Wij zijn slechts twee voorbijgangers met fietstassen.
Zo bereikten we Kalaat M’Gouna. Op de rotonde stond een enorme roos. Hier begint het gebied dat beroemd is om zijn rozen. Van stille gravelwegen kwamen we ineens terecht in een verkeerschaos. Auto’s, brommers, mensen; een straatje zo smal en vol dat niemand meer voor- of achteruit leek te kunnen. Met onze fietsen konden we er nog aardig tussendoor laveren. Tot we aan de kant stonden. Twee verhitte koppen, zonnebrillen op, tassen achterop. Een man tikte ons op de schouder. “Zoeken jullie een hotel? Een kasbah?” We lieten de naam zien. “Hier rechtsaf.”
We keken. Daar was helemaal geen hotel. Alleen een steegje waarin een paar brommers werden gerepareerd. Toch maar erin. Vijftien, twintig meter verder wees de man opnieuw naar rechts. Een oud mannetje zat op een steen en bevestigde het nog eens: ja, hier moesten we zijn. Nog steeds was er niets dat op een hotel leek. Tot er een vrouw naar buiten kwam. “Komen jullie hier vannacht slapen? Ben jij Agnes?” Dat was ze. De fietsen konden in haar naaiatelier. Dat betekende eerst de ene fiets tegen de andere drukken, vervolgens constateren dat de deur niet meer dicht kon, daarna een bureau verschuiven en ten slotte nog wat dozen met kleding verplaatsen. Toen paste het. Deur op slot.
Maar waar was dan onze kamer? Volgende deur. Trap op. Nog een trap. En ineens stonden we op een klein eiland boven de drukte van Kalaat M’Gouna. Een prachtige kamer, een heerlijke sofa, rust. Alsof achter dat rommelige steegje een andere wereld verborgen lag.
We werden ontvangen met thee met koekjes. 75 Kilometer gefietst. 750 meter geklommen. Tegen de wind in gebeukt, maar ook om ons heen gekeken. Langs wegwerkzaamheden geploeterd, maar ook bijna hallucinerend mooie bergen gezien. Een achterband vervangen, accu’s bijgeladen, lauw water gedronken, over gravelwegen gehobbeld, tientallen high fives uitgedeeld en uiteindelijk met twee fietsen een naaiatelier verbouwd.
En nu lig ik op die sofa dit verhaal te vertellen. Straks gaan we Kalaat M’Gouna in. Eens kijken wie daar vanavond de bezienswaardigheid is.
