Denne vindt de Kamer van Koophandel een klotenclub

Ik moest voor een stichting e-herkenning hebben, dat is een systeem waarmee je je digitaal kunt identificeren. De provincie Overijssel vereist dat als je een subsidie aanvraagt. Ik zat midden in die procedure toen ik het boek ‘de symfonie van onvrede’ las van Catherine de Vries uit Lemelerveld. Uit onderzoek blijkt – legt ze in dat boek uit – dat ‘de burger’ radicaliseert omdat de overheid steeds verder van ons af komt te staan. Winkels dicht, openbaar vervoer weg, ziekenhuis sluit, gemeenten fuseren. En de overheid die je door een mangel draait met gek makende procedures. Waarom moet ik bijvoorbeeld een e-herkenning als ik ook al een digid heb. Ik bén digitaal dus al te herkennen.

Maar nee, mijn medebestuursleden en ik van de stichting zijn samen een dag bezig geweest door het hoepeltje van de e-herkenning te springen. QR-codes scannen, cijferreeksen invullen, selfies maken terwijl je je hoofd met een voorbeeld meebeweegt, rijbewijs achterop een smartphone laten keuren, papieren uitprinten en ondertekenen en zo voort. Ik denk dat de provincie daarmee drie kwart van de inwoners uitsluit voor een subsidieaanvraag.

Maar toen de KvK. Op de site kon ik mijn bedrijfje oprichten. Hoe? Daar hadden ze een instructievideo voor, die ik alleen maar kon zien als ik alle cookies toestond. Die weiger ik altijd, dus moest ik het zonder instructie doen.

Ever verderop kreeg ik de vraag of ik post of mail wilde van dat soort van opdringerige bedrijven die iets aan je willen verkopen. Nee natuurlijk niet, flikker op met je klotenagressieve verkooppraat voor producten die ik niet hoef.

Maarrrr, ik kon alleen de aanvraag maar afronden als ik wél mails en post wilde. “Goh, dat hebben we nog nooit gehoord”,  zei een vriendelijke mevrouw op het KvK-kantoor in Zwolle, waar ik een afspraak móest maken om de gegevens die ik digitaal al invulde nog eens een keer door te lopen. Zij liep op precies dezelfde plek vast als ik.

Op de vraag waarom ik trouwens op kantoor moest komen, antwoordde ze tweeledig. Enerzijds omdat ze de systemen nog niet zo ver hadden doorontwikkeld als bij de e-herkenning en anderzijds omdat ze tegelijk in een tegenovergestelde beweging zaten van mensen naar het kantoor vragen, omdat die er digitaal nooit eens een keer uit zouden komen.

Maar ze zou regelen dat ik geen e-mails of post kreeg.

Eenmaal thuis was de eerste mail een felicitatie van de Rabobank, omdat ik een eigen bedrijf was begonnen. Godbetere van de Rabobank, de huftigere bank die boeren torenhoge hypotheken aansmeert, miljarden winst maakt en geen poot uitsteekt om juist de boerentransitie mee te helpen betalen. Kijk naar de eerlijke bankwijzer wat voor waardeloze bank de Rabobank is! Dat onze overheid daar mee in zee gegaan is, zegt alles over hoe zo’n aanbesteding in elkaar zit.

Blijft over de vraag wat ik aan de KvK heb, waarom is die instantie er eigenlijk? Als ZZP’er helemaal niks. Maar dan ook helemaal niks. Ik begrijp dat er een handelsregister moet zijn, maar dat kan heel eenvoudig ook wel op een andere manier.

Nog nadat ik die kutmail van die klotenbank had gehad, kreeg ik een rekening van de KvK: hun niet nodige service kostte me 85 euro. En 15 cent.