Je herkent het wel. ’s Morgens plots wakker worden. Een droom of nachtmerrie wordt ineens afgesloten. De ene keer herinner je je de prettige droom en wilt verder slapen. Een volgende keer ben je blij bevrijd te zijn van een nachtmerrie.
Dat laatste overkwam mij deze week. Ik zie de beelden van het bijna realistische verhaal nog helder voor me. Nu moet ik het opschrijven, ‘van me afschrijven’ beter gezegd. Voordat het vervaagt, gaat sluimeren en misschien werkelijkheid wordt.
Wat ik mij herinner van de omgeving waarin ik mij ineens bevond:
Die wereld was een mengeling van het verleden, de nostalgie, het chaotische heden en de onzekere toekomst. Het begon zo vredig met een eenvoudige maar gelukkige jeugd. Vrienden om me heen, voetballen op straat. Leerzaam opgroeien. Je ouders te jong verliezen. Je eigen weg en geluk zoeken en vinden. Herkenbare en vergeten beelden toonden zich in mijn hoofd.
Plotseling werden die beelden grijzer. Ik zocht in een hectische omgeving wanhopig naar waarheden, naar houvast. Zag mensen en werelden om me heen in sombere tinten van onzekerheid wegzinken. Alles wat ooit overzichtelijk was in die wereld leek ineens egoïstisch en kwaadaardig geworden. Iedereen leek de waarheid te weten, vooral voor zichzelf. Tientallen partijen predikten verandering. Maar het was te laat. Ons klimaat werd, letterlijk en figuurlijk verpest door globale dictatoren, die slechts oog hadden voor macht en rijkdom voor zichzelf. Het ego en de zelfverrijking werd het nieuwe doel.
Was ik toen maar wakken geworden. Liefst nog iets eerder. Maar helaas.
De droombeelden werden zwarter en dreigender. Ineens werd het totale wereldbeeld anders. Als een soort utopisch vervolg van het heden. Zelfs in mijn directe omgeving, waar mijn wortels en fijne herinneringen liggen. In Oost-Nederland, Twente, Drenthe en Salland. Slachtoffer van een dreigende nieuwe wereld. Het leek een onwerkelijke droom te worden, maar nu zie ik pas de verbindingen met het voorgaande.
Blijkbaar was de tijd vooruitgezet. Landsgrenzen verdwenen. Democratieën verworden tot allerlei vormen van autocratie en dictatuur. Mijn natuurlijke optimisme verschrompelde in een onweerstaanbare machteloosheid.
De droom ontwikkelde zich niet chaotisch, maar logisch. Alsof iemand bestaande trends had doorgetrokken zonder morele rem. Democratieën waren uitgehold, in naam niet afgeschaft. Wetten aangepast, niet geschonden. Macht geconcentreerd onder het mom van stabiliteit.
De Verenigde Staten werden geleid door Trump, inmiddels in een rolstoel, als een Roosevelt 1941, die via grondwetsmanipulatie een derde termijn had veiliggesteld. In deze wereld voldeed hij aan alle 10 kenmerken van een dictatuur die ik eerder beschreef in ‘Hier in Salland’ in februari 2024…
De wereld was verdeeld in drie invloedssferen: Amerika, Rusland en China. Europa was geen speler meer, maar inzet. Nationalistische partijen domineerden. In Nederland bepaalden de opvolgers van Forum voor Democratie en Wilders de koers. In Duitsland zat de ultrarechtse ‘Alternative für Deutschland’ met een meerderheid in de Bondsdag en werden discriminerende machtspolitiek gelegitimeerd met historische argumenten.
Grenzen werden hertekend alsof geschiedenis eigendom was. Dreigingen met kernwapens kregen deadlines als chantage- onderhandelingsinstrument.
Het verontrustende was niet de extremiteit van dit alles, maar de herkenbaarheid. Niets was ondenkbaar. Alles volgde uit wat al zichtbaar is: het uithollen van instituties, het normaliseren van autoritaire taal, het vervangen van waarden door machtspolitiek. Geen mens telt.
En toen werd ik wakker. Badend in het zweet.. Ik maakte mijn ontbijt. Nam de regionale en landelijke krant door en las: ‘Het Midden Oosten een serieuze dreiging voor de wereldvrede?”
Dromen zijn soms bedriegend echte voorspellers….
