Het is zo’n typische vakantierivier, aan de rand van de camping. Tamelijk snelstromend. Ondiep. Breed. Grote en kleine stenen op de bodem. Kinderen spelen er de hele dag. Platte steentjes over het water ketsen, dammetjes bouwen en elkaar nat spetteren.
Een jongetje van een jaar of vier valt en moet huilen. Zijn iets oudere broertje pakt hem bij de hand en samen krabbelen ze de kant op en lopen naar hun caravan. De oudere broer probeert het huilen te stoppen met een paar vragen. “Ben je een sterke jongen?” Geen antwoord. Dan maar de ultieme vraag: “Denk je dat je doodgaat?” Ze verdwijnen richting ouders.
Wat heb ik nou net gehoord? Ik lees tegenwoordig over manosfeer. Een verzamelnaam voor online netwerken, sociale media en podcasts waarin de mannelijkheid en de positie van mannen centraal staan. De man als sterk wezen. Op zich niets mee mis, maar het gaat vaak gepaard met minachting voor vrouwen. Het enige recht van de vrouw is het aanrecht, is de gedachte. Is er een ommekeer van de beweging die mijn generatie meemaakte? Gelijkwaardigheid en emoties tonen en over gevoelens praten gold ook voor mannen. Een verandering die in gang werd gezet (of afgedwongen?) door de vrouwenbeweging. Het heeft, mij in ieder geval, veel goeds gebracht, completer gemaakt.
Is dat oudere broertje al beïnvloed door de manosfeer? Jongens huilen niet. Die moeten sterk zijn. Keren we terug naar de tijd, waarin machogedrag de norm was? Zie ik hier op de camping in het klein gebeuren wat op wereldschaal, met die vele macholeiders al een tijd gaande is?
Thuis past een echtpaar op mijn woning en levende have. Terwijl de vrouw de kippen en geit voert, schiet een beest met lange staart aan haar voorbij. Ze loopt er achteraan om te kijken wat het is. Het dier raakt waarschijnlijk in stress en floept via de openstaande achterdeur de bijkeuken in. Onder een kastje is de staart zichtbaar. De vrouw pakt de bezem en verjaagt het beest. Zij is zelf sterk en dapper genoeg en heeft haar man niet nodig. Kleine gebeurtenis, die weer hoop geeft.
Als die steenmarter een mannetje is – en van de manosfeer is – vrees ik dat die terugkomt in huis. Om het die vrouw alsnog betaald te zetten. Of om een stinkende latrine te beginnen. Is het een vrouwtje, dan durft ze dat niet. Dan zal ze het kippenhok bezoeken, om eten voor haar jongen te verzamelen.
Nu vind ik noch het mannelijke, noch het vrouwelijke aantrekkelijk. Mag dat ook?
