Bijna drie jaar lang heb ik met veel plezier mijn muziekportretten met u mogen delen. Muziek is voor mij altijd meer geweest dan alleen maar luisteren. Aan veel liedjes zitten mooie herinneringen, bijzondere momenten en verhalen uit mijn jeugd. Soms waren het herinneringen aan mijn familie, waarvan ik me pas tijdens het schrijven realiseerde hoe sterk ze eigenlijk met bepaalde muziek verbonden waren.
Dat vond ik misschien wel het mooiste aan het schrijven van deze muziekportretten: door een liedje opnieuw te horen, kwam er soms ineens een herinnering naar boven waarvan ik niet eens wist dat die nog ergens in mijn geheugen zat. Een melodie, een stem of een paar woorden konden me zomaar terugbrengen naar een bepaalde tijd, een plek of een gebeurtenis van vroeger.
Maar eerlijk is eerlijk: na bijna drie jaar beginnen mijn (jeugd) herinneringen aan muziek toch een beetje op te raken. Daarom is dit voorlopig mijn laatste muziekportret. Ik heb het schrijven ervan altijd met veel plezier gedaan en ik hoop dat u als lezer er net zoveel plezier aan heeft beleefd als ikzelf.
Wie weet komt er ineens weer een oude herinnering boven drijven, hoor ik ergens een vergeten liedje of brengt een bepaalde melodie me terug naar een moment van vroeger. Dan denk ik misschien weer: daar moet ik iets mee doen! In dat geval pak ik de pen natuurlijk weer op.
Voor nu wil ik u bedanken voor het lezen, voor uw belangstelling en misschien ook wel voor het samen met mij terugkijken naar al die muzikale herinneringen. Want één ding weet ik inmiddels zeker: muziek vergeet je misschien even, maar de herinneringen die eraan vastzitten, blijven vaak verrassend lang bewaard.
Een muzikale groet,
Henk Laing
Shocking Blue – Send Me A Postcard
In het voorjaar van 1970 was ik zeven jaar en deed ik, net als veel kinderen in ons dorp, mijn Eerste Heilige Communie. Dat was toen nog een groot feest. Nieuwe kleren, cadeaus en natuurlijk een echt communiepakje. Voor mij betekende het vooral dat ik voor het eerst met mijn twee oudste zussen met de trein naar Zwolle mocht.
We maakten er een leuke middag van. We liepen van de ene winkel naar de andere, op zoek naar mijn pakje. Voor mijn gevoel duurde die wandeling eindeloos. Tot we een platenzaak binnenstapten. Daar gebeurde iets wat ik me nog altijd goed herinner: mijn oudste zus kocht At Home van Shocking Blue.
Ik vond de hoes meteen prachtig. En omdat ik zeven was, zag ik iets wat misschien niemand anders zag: mijn oudste zus leek in mijn ogen op Mariska Veres, de zangeres van Shocking Blue. Dat maakte de plaat voor mij natuurlijk extra bijzonder.
Thuis ging de LP vaak op de draaitafel. Na een tijdje kende ik ieder nummer en hoorde ik steeds meer verschillen tussen de songs. De plaat werd zo een stukje van mijn jeugd.
Jaren later vond ik At Home opnieuw, dit keer via Discogs. Het bleek de Boek en Plaat Club-uitvoering uit 1969 te zijn. Daarop staat ook Venus, de wereldhit waar ik zelf nooit zoveel mee had. Blijkbaar hoorde ik toen al liever de nummers die wat minder voor de hand lagen zoals Love Buzz. Een vreemde eend op deze elpee, maar voor mij een van de mooiste nummers.
Jaren later kreeg het lied een tweede leven: Nirvana nam Love Buzz in 1988 op als hun eerste single en zette het in 1989 op hun debuutalbum Bleach.
Shocking Blue
Shocking Blue was veel meer dan de Nederlandse groep achter Venus. De Haagse band was een van de eerste Nederlandse popgroepen die internationaal doorbrak. Tussen 1967 en 1974 groeide de groep uit van een ruige beatband tot een internationaal bekende formatie met de opvallende stem en uitstraling van Mariska Veres.
De belangrijkste man achter Shocking Blue was gitarist, componist en bandleider Robbie van Leeuwen. Hij werd op 29 oktober 1944 geboren in Den Haag en speelde eerst bij The Motions, een van de bekende Nederlandse nederbeatbands. In 1967 verliet hij die groep en richtte hij Shocking Blue op.
De eerste bezetting bestond uit Van Leeuwen op gitaar en sitar, zanger Fred de Wilde, bassist Klaasje van der Wal en drummer Cor van der Beek. De eerste single, Love Is in the Air, werd geen succes. Een jaar later lukte dat beter met Lucy Brown Is Back in Town, dat nummer 21 van de Nederlandse Top 40 bereikte.
De muziek van Shocking Blue was anders dan die van veel andere Nederlandse bands uit die tijd. Beat en rhythm-and-blues werden vermengd met psychedelische rock en invloeden uit de Indiase muziek. Vooral de sitar van Van Leeuwen gaf de groep een eigen geluid.
In 1968 veranderde alles. Fred de Wilde moest vanwege zijn militaire dienst stoppen. Dat was voor Van Leeuwen een probleem, maar ook een kans om de groep een nieuwe richting te geven. Hij zocht een zangeres en kwam via manager Cees van Leeuwen in contact met Mariska Veres.
Veres was op 1 oktober 1947 geboren in Den Haag en had al flink wat ervaring. Ze had onder andere gezongen bij The Motowns en opgetreden voor Amerikaanse militairen in Duitsland. Ze was dus geen beginnende zangeres toen ze bij Shocking Blue kwam.
Met Veres ontstond de klassieke bezetting. Haar prachtige looks en krachtige, donkere stem gaf de muziek een heel ander karakter. De samenwerking tussen Van Leeuwen en Veres bleek precies de combinatie die de groep nodig had.
Daarna ging het snel. In 1969 verscheen Long and Lonesome Road. Maar de echte doorbraak kwam met Venus.
Van Leeuwen schreef Venus en Shocking Blue bracht de single in 1969 uit. In Nederland bereikte het nummer de tweede plaats. De Amerikaanse producer en platenbaas Jerry Ross hoorde de plaat en zag mogelijkheden. Via zijn label Colossus Records werd Venus opnieuw in Amerika uitgebracht.
Op 7 februari 1970 bereikte Venus de eerste plaats van de Amerikaanse Billboard Hot 100. Shocking Blue was daarmee de eerste Nederlandse band die dat voor elkaar kreeg. De single werd in Amerika goud en er werden wereldwijd miljoenen exemplaren verkocht.
Het succes bleef niet beperkt tot Amerika. Ook in Europa en Japan werd Shocking Blue een grote naam. De groep kreeg een druk internationaal programma en trad op in Europa, Noord- en Zuid-Amerika en Japan. In 1971 speelde de band meerdere uitverkochte concerten in Japan. Tijdens die periode werd ook materiaal opgenomen voor het livealbum Live in Japan.
Zo’n internationaal succes had ook een keerzijde. De band was veel onderweg en de druk nam toe. In 1971 vertrok bassist Klaasje van der Wal na de Japanse tour. Hij werd vervangen door Henk Smitskamp. Ook gitarist Leo van de Ketterij, die een periode met de groep speelde, vertrok.
Achter de schermen waren ondertussen verschillende mensen belangrijk voor het succes. Manager Cees van Leeuwen werkte aan de internationale carrière van de band. Geluidstechnicus en co-producer Dick Bakker was betrokken bij de opnamen. Een belangrijke plek voor de groep was Sound Push Studio in Blaricum. De platen verschenen bij Dureco, onder het label Pink Elephant.
Vanaf 1973 werd duidelijk dat de beste periode voorbij was. Robbie van Leeuwen, de creatieve motor van de groep, had steeds minder zin in het vele optreden en kreeg gezondheidsproblemen. Hij trok zich langzaam terug. Dat was een zware klap voor Shocking Blue, omdat hij niet alleen gitarist was, maar ook de belangrijkste songwriter en artistiek leider.
De groep ging nog even door met gitarist Martin van Wijk. De laatste Nederlandse hit was Oh Lord uit 1973, die nummer 14 bereikte. Op 1 juni 1974 werd bekendgemaakt dat Shocking Blue stopte. Na ongeveer zeven jaar kwam daarmee een einde aan een bijzonder hoofdstuk in de Nederlandse popgeschiedenis.
Na Shocking Blue bleef Van Leeuwen actief in de muziek. Hij richtte onder andere Galaxy-Lin en Mistral op. Mistral had succes met nummers als Jamie, Starship 109 en Neon City. Later werkte hij onder de naam Cat’s Eye. Daarna trok hij zich grotendeels terug uit de muziek. In 2013 ontving hij een Buma Lifetime Achievement Award.
Ook Mariska Veres ging solo verder. Ze bracht verschillende singles uit en richtte in 1993 het Shocking Jazz Quintet op. Later trad ze opnieuw op onder de naam Shocking Blue, maar zonder Robbie van Leeuwen. Op 2 december 2006 overleed ze op 59-jarige leeftijd.
De andere leden gingen ieder hun eigen weg. Klaasje van der Wal koos uiteindelijk voor een leven buiten de muziek en overleed in 2018. Cor van der Beek overleed in 1998 op 49-jarige leeftijd. Fred de Wilde bleef vooral bekend als de eerste zanger van Shocking Blue.
Met veertien Top 40-hits en in totaal 136 weken in de Nederlandse Top 40 liet Shocking Blue een stevig spoor na. Toch zegt het succes van Venus niet alles over de band. Juist de minder bekende nummers laten horen hoe bijzonder de combinatie van Van Leeuwens gitaarwerk, de psychedelische sfeer en de stem van Mariska Veres kon zijn.
En daar begint voor mij het verhaal van Send Me a Postcard.
Send Me a Postcard verscheen in december 1968 op Pink Elephant. Het was de eerste single met Mariska Veres en daarmee een visitekaartje voor de nieuwe Shocking Blue. Bijzonder is dat het nummer al in de studio was opgenomen voordat de nieuwe bezetting voor het eerst op het podium stond.
Robbie van Leeuwen schreef en produceerde het nummer. De plaat duurt slechts 2 minuten en 40 seconden. Na de eerste gitaarriff staat Veres meteen op de voorgrond met haar donkere, krachtige stem.
De tekst is eenvoudig: een vrouw wacht op iemand van wie ze houdt en vraagt hem om zelfs maar een ansichtkaart te sturen. Die kwetsbare tekst staat tegenover stevige, donkere psychedelische rock. Juist dat contrast maakt het nummer zo sterk.
In Nederland bereikte de single nummer 10 in de Top 40. Ook internationaal kreeg hij aandacht; in Noorwegen kwam hij zelfs op nummer 4.
Send Me a Postcard bewees dat de nieuwe bezetting werkte. Het vormde de opmaat naar Long and Lonesome Road en uiteindelijk naar Venus. Achteraf gezien was het dus niet zomaar een single, maar het eerste duidelijke geluid van de Shocking Blue waarmee de wereld kennis zou maken.
Songtekst
Before loneliness will break my heart
Send me a postcard darling
How can I make you understand?
I wanna be a woman
Here!
Yeah, I here I’m waiting for a little sign
Waiting ’til the end of time
Send me a postcard darling
Send me a poscard now
Send me a postcard darling
Send me a postcard now
I can’t take the lonely night
I need someone I can turn to
Look out the day I see a little sign
I want to know if you’re all mine
Naaah
Naah, please don’t let me down
Ain’t no lover like me in town
Send me a postcard darling
Send me a poscard now
Send me a postcard darling
Send me a postcard now
Before loneliness will break my heart
Send me a postcard darling
How can I make you understand?
I wanna be a woman
Here!
I here I’m waiting for a little sign
Waiting ’til the end of time
Send me a postcard darling
Send me a poscard now
Send me a postcard darling
Send me a postcard now
Vertaling
Voordat de eenzaamheid mijn hart breekt,
stuur me een ansichtkaart, liefste.
Hoe kan ik je laten begrijpen
dat ik een vrouw wil zijn?
Hier!
Ja, hier wacht ik op een klein teken,
wachtend tot het einde der tijden.
Stuur me een ansichtkaart, liefste,
stuur me nu een ansichtkaart.
Stuur me een ansichtkaart, liefste,
stuur me nu een ansichtkaart.
Ik kan die eenzame nachten niet verdragen,
ik heb iemand nodig bij wie ik terechtkan.
Als ik overdag een klein teken zie,
wil ik weten of je helemaal van mij bent.
Nee…
Nee, laat me alsjeblieft niet in de steek.
Er is hier geen geliefde zoals ik.
Stuur me een ansichtkaart, liefste,
stuur me nu een ansichtkaart.
Stuur me een ansichtkaart, liefste,
stuur me nu een ansichtkaart.
Voordat de eenzaamheid mijn hart breekt,
stuur me een ansichtkaart, liefste.
Hoe kan ik je laten begrijpen
dat ik een vrouw wil zijn?
Hier!
Ja, hier wacht ik op een klein teken,
wachtend tot het einde der tijden.
Stuur me een ansichtkaart, liefste,
stuur me nu een ansichtkaart.
Stuur me een ansichtkaart, liefste,
stuur me nu een ansichtkaart.
Videoclip
