Het plan is eenvoudig: één glazen lamp boven de tafel ophangen. Zoals dat gaat met onze projecten, loopt het al snel anders. We gaan van 1 naar 3 lampen die verhangen moeten worden. M. doet het technische hang en sluitwerk, ik zit in de ondersteunende diensten; ik kijk, geef aan, ruim op en hang glazen buizen op.
M staat op de keukentrap, roodgloeiend en mentaal inmiddels volledig onder stroom. Ik sta klaar met witte bijgeleverde handschoenen om mijn handen. De glazen kokers moeten vlekkeloos blijven. Al snel verschijnen er kleine zweetdruppels op het glas. Het loopt allemaal niet echt soepel, maar dan hangt het gevaarte; klaar om te shinen
“Hij hangt niet waterpas,” beweer ik behoedzaam. “Jawel.” “Tikkie naar rechts.” “Nu?”“Volgens mij wel.” “kijk jij eens dan” Je kunt het toch zien” “En hoe moet hij dan?” “Gewoon recht.”
Dat laatste blijkt ingewikkelder dan het klinkt. Want wat voor de één recht is, is voor de ander nét een tikkie scheef. M. klost weer de trap op. Lamp los. Iets draaien. Kijken. Nog een keer kijken. Ik sta eronder te hopen dat het politieke midden nu eindelijk in zicht komt.
Uiteindelijk hangen er drie lampen. Waterpas, op de juiste hoogte. We kijken er samen naar. “Prachtig,” roep ik uit “Ja,” zei M. Het lijkt B&B vol liefde wel. Ik slik het “hier scoor je punten mee” snel in. De ultieme relatietest is geslaagd.
De vlag kan weer uit en de lampen kunnen aan. Alleen de dimmer werkt niet….
“nu ff dimme” denk ik bij mezelf, zwiegen en jao knikkn maar… we blijven Sallanders.
Website Proper Art
© Proper Art/ Stichting Hier in Salland 2026
