Het is een mooi appartement. Midden in de binnenstad van Maastricht. Ik wil rechtstreeks boeken. Ik heb een hekel aan tussenpersonen die veel geld verdienen met vrijwel niks doen. Reserveren kan echter alleen via Booking.com. Blijkbaar is het voor de eigenaar van het appartement lucratiever om Booking een forse vergoeding te betalen. Nou ja, zelf maar weten.
We gaan met de trein. Vanuit Olst ben je met één overstap in Maastricht. In Den Bosch stappen we in de trein naar het zuiden. Er is nog een vrije tweezitter. We hebben ons net geïnstalleerd als ik een zware pislucht ruik. We zitten ver weg van het toilet. Heeft gisteravond iemand hier op de vloer zitten zeiken? Of, nog erger, het gewoon laten lopen in de zitting? We pakken ons boeltje op en verhuizen. Dat lucht op.
Maastricht is een prachtige stad. Het autovrije centrum kent karakteristieke oude straatjes. Alle pleinen zijn eigenlijk terrassen, die ook op maandag vol zitten. Ik zie veel chique kledingzaken. Wat denk je van een lullig handtasje voor duizend euro.
Nu ik in Maastricht ben, wil ik ook even op het bekendste plein kijken: Het Vrijthof. Ik heb tevoren gecheckt, om zeker te zijn dat de beroemde Limburgse violist niet optreedt. Bij het plein aangekomen overvalt me teleurstelling. Rondom het plein alleen terrassen. Dat is nog daaraan toe. Maar het plein zelf! Dat is kaal en volledig – niet echt mooi – geasfalteerd! De risee van Maastricht zou ik zeggen. Is dat gedaan om de violist met zijn Weense gezelschap te pleasen? We duiken gauw een straatje in naar een klein en gezellig terrasje. Op klinkers. Onder bomen.
Terug weer met de trein. We zitten net en, je wilt het niet geloven, opnieuw een rare lucht om ons heen. Deze keer de penetrante geur van oud zweet. We ruiken beiden onder onze armen. Niets. Kijken om ons heen. Vóór ons een vrouw. Gewandeld zo te zien aan haar outfit. Vast gedurende enkele dagen en niet gedoucht al die tijd? We verkassen opnieuw.
Voor vertrek checkte ik nog wel even het nieuws. Want de vorige dag lagen op veel plekken metalen voorwerpen op het spoor. Ook bij Olst. Wie daarachter zit is niet bekend. Er gaan geruchten. Wie zoiets ook doet, het is geen held. Anoniem, in het donker iets doen wat anderen in (levens)gevaar kan brengen. Je wilt vast ergens tegen protesteren, maar niemand weet wie je bent, wat je wilt, waar je tegen (of voor?) bent. Dus is je actie niet alleen gevaarlijk; het is ook zinloos. Of is de daad juist met opzet anoniem gedaan. Om angst te zaaien? Angst bij wie? Bij de gewone burgers? Mensen die niets kunnen doen aan jouw situatie? Waar kennen we die manier van handelen van?
Ik kon nog weglopen van de pis- en zweetlucht. Maar als mijn trein op zo’n ijzeren pijp rijdt dan zijn mijn medepassagiers en ik de Sjaak. Heb je dan iets bereikt, jij nepheld.
Anonieme nepheld op sokken. Je stinkt.
