Ik kan absoluut niet begrijpen hoe zionistische Europese asielzoekers zo kort na afloop van de Holocaust zich zo terroristisch zijn gaan gedragen in Palestina, het land van de Semitische broeders en zusters van hun verre voorouders, waar ze aanvankelijk welkom waren als vluchteling die daar een veilig tehuis konden krijgen (Balfour Declaration 1917).
Ik kan me heel goed voorstellen dat er na de afschuwelijke gebeurtenissen tegen de Joden in Europa enorme Joodse wraakgevoelens ontstaan zijn. Maar dan zou het logischer zijn geweest om een koloniale schurkenststaat proberen op te richten in de landen die hen zo afgrijselijk behandeld hebben, zoals Duitsland, Rusland, Polen of Nederland. Maar NIET in een volslagen onschuldig land, waaruit ze duizenden jaren geleden nagenoeg verdwenen waren. Hoe konden de slachtoffers zo snel daders worden?
Deze film liet mijn emmer overlopen…
(Lees verder onder foto)
No Other Land, film als frontlinie, een absolute aanrader
Soms is een film geen reflectie op de werkelijkheid, maar een directe confrontatie ermee. No Other Land (2024), van Yuval Abraham, Basel Adra, Hamdan Ballal en Rachel Szor, is zo’n film. Deze documentaire over de systematische verdrijving van Palestijnen in Masafer Yatta op de Westelijke Jordaanoever is niet alleen een aanklacht tegen beleid en macht, maar ook een gevaarlijke daad voor zijn makers. Dat bleek pijnlijk toen mederegisseur Hamdan Ballal werd aangevallen door Israëlische settlers.
Het verhaal: leven onder permanente dreiging
No Other Land volgt over meerdere jaren het dagelijks leven in Masafer Yatta, een bezet gebied dat door Israël is aangewezen als militair oefenterrein. Voor de Palestijnse bewoners betekent dit een vrijwel permanente staat van onzekerheid: huizen worden gesloopt, waterputten vernietigd en hele dorpen met geweld ontruimd – ondanks herhaalde juridische procedures en internationale protesten.
Centraal staat de jonge Palestijnse activist Basel Adra, die al sinds zijn tienerjaren met een camera vastlegt hoe zijn gemeenschap langzaam wordt weggevaagd. Zijn perspectief wordt verweven met dat van Yuval Abraham, een Israëlische journalist die zich solidair toont en tegelijk worstelt met zijn positie als burger van de bezettende macht. De film toont niet alleen vernietiging, maar ook de ongelijkheid: waar de één wordt verjaagd, geniet de ander bescherming, infrastructuur en wapens.
De beelden zijn rauw, vaak gefilmd onder dreiging, en maken duidelijk dat dit geen verleden tijd is, maar een proces dat zich nu afspeelt – grotendeels buiten het blikveld van de wereld.
Internationale erkenning en prijzen
Internationaal werd No Other Land onmiddellijk erkend als een uitzonderlijke documentaire. De film ging in wereldpremière op de Berlinale 2024, waar hij zowel de Documentary Award als de Panorama Audience Award won. Daarmee was de toon gezet.
Daarna volgde een indrukwekkende reeks onderscheidingen op festivals in Europa en Noord-Amerika, culminerend in de ultieme erkenning: de Oscar voor Beste Documentaire in 2025. Zelden kreeg een zo expliciet politieke en confronterende film deze prijs. Het onderstreepte niet alleen de artistieke kwaliteit, maar ook de internationale urgentie van het verhaal.
Ontvangst en tegenwerking in Israël
In Israël zelf werd de film allesbehalve omarmd. Politici en opiniemakers veroordeelden No Other Land als “anti-Israëlisch” en “schadelijk voor het nationale imago”. De Israëlische cultuurminister noemde de Oscar zelfs “een schande”.
Vertoningen lagen onder vuur, en de makers – vooral de Palestijnse – kregen te maken met intimidatie en haatcampagnes. De film raakte daarmee een gevoelige zenuw: hij doorbrak het zorgvuldig opgebouwde narratief waarin verdrijving wordt gepresenteerd als veiligheidspolitiek en kolonisatie als noodzaak.
Geweld tegen Hamdan Ballal
De realiteit waartegen de film waarschuwt, haalde de makers zelf in. In 2025 werd Hamdan Ballal op de Westelijke Jordaanoever aangevallen door illegale Israëlische settlers. Hij raakte gewond en werd korte tijd vastgehouden. De aanval maakte wereldwijd verontwaardiging los, juist omdat Ballal geen anonieme activist is, maar een internationaal gelauwerd filmmaker.
Dat zelfs een Oscarwinnaar niet beschermd is tegen zionistisch kolonistengeweld, zegt veel over de structurele straffeloosheid waarin dit geweld plaatsvindt. De film bleek geen verslag van een afgesloten verhaal, maar van een voortdurende realiteit.
Conclusie
No Other Land laat zien wat er gebeurt als mensen weigeren te verdwijnen, en als filmmakers weigeren weg te kijken. Het is cinema als document, als aanklacht en als morele uitdaging. De felle reacties, de politieke aanvallen en het geweld tegen een van de makers bevestigen precies wat de film blootlegt: dat waarheid in dit conflict niet alleen wordt betwist, maar actief wordt bestreden.
Trailer
Eerdere HierInSalland artikelen over dit onderwerp
Joodse vluchtelingen naar Palestina en Israël: herkomst, migratie en verdrongen waarheden
Urgent plan voor Gaza en vredesplan voor Palestina
Gaza: Noodkreet aan de VN om menselijkheid en internationale krachtige militaire actie
Palestina: Open brief aan het CIDI
In 2025 moeten we Israël eindelijk eens gaan afrekenen op haar (mis)daden
Israël toont nu weer haar ultieme kwaadaardigheid op de Westoever
Netanyahu belazert de hele wereld, inclusief zijn eigen bevolking om uit de cel te blijven
Eén staat Palestina met moslims, christenen en joden, maar geen zionisten
Creëert langdurige onderdrukking van bevolkingsgroepen onmensen?
Het failliet van het Zionisme in Palestina
Als Israël haar arrogantie aan de kant schuift is het Palestina conflict snel opgelost
Al vanaf de oprichting wilde Israël van alle Palestijnen af
Nederlanders worden verdreven. Batavieren eisen deel van Nederland op. Inpakken!
5 reacties
Dick Mars
Twee opmerkingen;
dit probleem kan alleen worden opgelost wanneer de Palestijnen een eigen staat krijgen, of een vergaande vorm van zelfbestuur. Maar daarvoor is absoluut noodzakelijk dat de hele regio daaraan bijdraagt/ daarmee instemt, EN dat Hamas en Hezbollah ( en Iran ) het bestaansrecht van de staat Israël erkent.
Ten tweede, hoewel ik dit zeker een intrigerend onderwerp vindt vraag ik me toch af het ( in zulk grote getale) past binnen de doelstellingen van HierInSalland…
Kees Huls
Hallo Dick, ik ben het helemaal met je eens dat Palestina een eigen staat moet krijgen maar het wordt steeds duidelijker dat Israël dat niet wil. Eerst was dat min of meer op de ‘verborgen agenda’, maar sinds enige tijd wordt dit openlijk geventileerd tot in de jaarvergadering van de VN toe… Ik kan absoluut niet begrijpen hoe zionistische Europese asielzoekers zo kort na afloop van de Holocaust zich zo terroristisch zijn gaan gedragen in Palestina, het land van de Semitische broeders en zusters van hun verre voorouders, waar ze aanvankelijk welkom waren als vluchteling (Balfour Declaration 1917). Ik kan me heel goed voorstellen dat er na de afschuwelijke gebeurtenissen tegen de Joden in Europa enorme wraakgevoelens ontstaan zijn. Maar dan zou het logischer zijn geweest om een koloniale schurkenstaat proberen op te richten in Duitsland, Rusland, Polen of Nederland. NIET in een volslagen onschuldig land, waaruit ze duizenden jaren geleden nagenoeg verdwenen waren. Hoe konden de slachtoffers zo snel daders worden?
Het schandalig gedrag van deze schurkenstaat kan niet genoeg onder de aandacht gebracht worden, ook Hier In Salland. Want ook hier worden tegenstellingen tussen mensen gecreëerd, vooral door onnozelen die alle Joden verantwoordelijk houden voor de zionistische terreur en alle moslims voor de terreur van Hamas.
Dick Mars
Heb jij er vertrouwen in dat Hamas etc het bestaansrecht van Israël gaan erkennen ?
Hilde Klaster
Kees, mooi dat je hierover schrijft, ik heb de film ook gezien samen met anderen.
We hadden het een tijdje geleden in kleine kring (12 mensen) erover dat het eigenlijk al meer dan 77 jaar geleden begon. Namelijk tien jaar voor het begin van het Britse mandaat over Palestina 1920.
Rond 1909 werd al hele Palestijnse- of Bedoeïenen dorpen gesloopt voor het bouwen van kibboetsen of het planten van héél véél bomen op de fundamenten van oude Palestijnse dorpen (wat je niet ziet is er niet).
Bomen die later (na WOII) ter herdenking aan verzetsmensen of mensen die Joden geholpen hadden, werden geplant. Deze mensen (of naaste familie) kregen ook nog eens een mooie boomplant certificaat als blijk van waardering voor de hulp aan het ware Israëlse volk. In september 2025 stond hiervan ook een artikel in de Correspondent over hetzelfde onderwerp.
Mijn beeld is hierdoor wel gekanteld voor zover het al niet aan het kantelen mede omdat de regering van Israël nog steeds vrijwel niets doet om het lot van de Palestijnen (en Bedoeïenen) te verbeteren.
Onze overheid kijkt, vreemd genoeg liever de andere kant op. De getrokken rode lijn zijn ze vergeten in Den Haag. Mensen (vooral Gazanen) gaan dood op moment tussen de muren die de regering van Israël blijft trekken en maar we vergeten ze niet, we blijven roepen om aandacht.
Trouw 14 01 2022
Rellen rond bomenplantproject zaaien onrust in verdeelde Israëlische coalitie.
De Correspondent 27.09.25
https://decorrespondent.nl/16404/hoe-het-joods-nationaal-fonds-bijdraagt-aan-de-verdrijving-van-palestijnen/4f75e128-26b7-046c-1c14-2754c39580c6
Anny Legebeke
25 maart 2025
Bijna een jaar geleden;
‘Grimmig nieuws vanuit het Midden-Oosten. Hamden Ballal, een van de regisseurs van de Oscarwinnende documentaire No Other Land (2024) is maandag belaagd, geslagen en meegenomen door Israëlische militairen. Het incident vond plaats in de bezette West Bank, waar collega-filmmaker Basel Adra na een noodkreet arriveerde als ooggetuige.’
Basel leeft onder militaire bezetting, terwijl Yuval vrij en zonder beperkingen leeft.
Te triest voor woorden;
Anny Legebeke