Ik word oud. Iemand die niet begrijpt wat de lol is van voortdurend op een schermpje van 14 x 7 cm kijken. Ik verbaas me over wat ik op straat zie. Een moeder met wandelwagen, daarin een peuter. Met de ene hand duwen en met de andere de telefoon bedienen. Het kindje kijkt om zich heen. Wat moet het ook anders. Raak je op die manier onthecht?
Een ander die de hond uitlaat en dat een mooi moment vindt om mails te checken. Zonder contact gaat de hond z’n eigen gang. Het baasje ontgaat het dat er een drol wordt gedraaid op het fietspad. Die is voor de wandelaars. (Even een oproep: wil degene die z’n hond altijd laat schijten OP het fiets/wandelpad langs de Eikelhofweg dat opruimen.)
Het schermpje. We kunnen niet meer zonder. Maar dié hechting mag wat minder. Beter voor die peuter en voor de profielen onder wandelschoenen.
Ik ging kijken naar een gróót scherm. In filmhuis MIMIK te Deventer. Iemand had me de film L’Attachement (De hechting) aanbevolen. Een werkelijk prachtige film over dood, rouw, liefde, vriendschap, verliefdheid. Dat kan allemaal door elkaar lopen. Ik kan er van alles over schrijven. Liever citeer ik Jakob van Wielink. Die schreef op LinkedIn (ja, ik beken, ik keek op m’n telefoon):
‘Rouw betreft niet alleen pijn om wat was, maar ook loyaliteit naar wat verloren ging. Een nieuwe geliefde of een nieuwe verbinding na een verlies, kan daarom verwarrend voelen, alsof je het verleden verraadt. De film L’Attachement en de werkelijkheid laten zien dat nieuwe verbinding oude liefde niet uitsluit. Rouw – stilstaan bij wat was en niet was – en nieuwe verbindingen – het wachtende leven opnieuw vol inademen – kunnen naast elkaar bestaan. Rouwen is niet zelden zich steeds dieper realiseren dat nieuwe liefde geen bedreiging vormt voor oude liefde. Wat fysiek niet meer aanwezig is, blijft als geliefd innerlijk deel bij ons, terwijl we andere, nieuwe verbindingen opbouwen.’
Einde citaat. De les? Je niet laten leiden door wat ‘hoort.’ Verliefdheid voelen en rouwen tegelijk? Het gebeurt; en niet alleen in de film.
Op de schermpjes kom je veel zure, beledigende uitingen tegen van zich achter schuilnamen verstopte lafbekken. ‘Meestal gaat het nergens over en zijn het reacties vanuit onderbuikgevoelens. De reacties op de film komen uit het hart. Zoals: ‘Rouw is liefde die nergens heen kan.’
Waarnaar zou de man met hond kijken? Ik vulde in. Misschien is hij wel verliefd en bekijkt alle lieve berichtjes. Misschien is de vrouw met wandelwagen zwanger. En deelt ze dat blijde nieuws met vriendinnen.
De film gaat ook over hechting. Bij hechting is oogcontact belangrijk. Doe met je scherm wat je wilt, maar vergeet oogcontact met levende wezens niet. Met je kind. Opdat het leert menselijke relaties te onderhouden. Met je hond. Opdat die aan je blik kan zien dat hij niet op de stoep moet kakken.
Kan ik er ook niet intrappen als ik me hecht aan m’n schermpje.
