Op een koude avond op 15 april, onder een hemel waar lichte regendruppels vielen alsof ze niemand wilden wekken, kwamen we samen daar, bij de IJssel River, waar de rivier die nacht meer was dan water; een zachte stem die fluisterde naar Olst en naar haar zuster Veya, alsof zij hen een verhaal vertelde voor het slapengaan. De twee dorpen vielen in slaap als twee dames, met waardigheid en schoonheid die zachtjes hun wimpers bedekte.
Binnen was het anders, maar niet minder stil. Wij waren daar, en we doorbraken de heilige, rustige stilte met woorden uit mijn gedichten die ik in mijn handen droeg zoals een rijke zijn schatten draagt. En ik ben blij dat ik vandaag iets van mijn ziel met jullie kan delen. Dit is geen boek alleen van woorden, maar van wat er in stilte is gebleven. De Verdwaalde Bedoeïen was mijn eerste ervaring. Ik zei het vanaf het begin, precies zoals het is: “Vergeef mij, en vergeef het verdriet dat in mijn woorden woont.” Het was geen opening, maar een sleutel tot wat zou volgen.
de druppels
Ze hebben uit onze huizen
de sporen van onze voetstappen verdreven,
onze foto’s uit het hart van de kamers,
onze schimmen
die door de huizen dwalen,
door de straten,
en de begraafplaatsen,
die de stenen betasten,
en bij het ochtendgloren
de drempels van de huizen kussen,
en daarna terugkeren
naar hun ballingschap,
en huilen om de geuren van herinneringen
met de brandende pijn van moeders.
En de nacht verbrandt mijn ledematen, vader.
De slapeloosheid verteert mij.
Ik heb iemand nodig
die zachtjes op mijn schouder klopt,
al is het maar
de druppels van de regen.
De zaal was gevuld met publiek, vooral vrouwen. Gezichten die luisterden, ogen die woorden volgden alsof ze er iets bekends in zochten. De weerspiegeling van hun gezichten op de gedichten was als water dat een tulp weerspiegelt, het gaf een lichte laag van poëtische ziel die iedereen in de zaal samenbracht, een zaal waarin warmte als een omhelzing aanwezig was.
Aan het begin van de avond sprak de dichter Joop van der Waal over hoe wij elkaar hadden ontmoet, en hoe we in 2018 besloten een deel van mijn poëzie naar het Nederlands te vertalen. Uit die stap werd het boek De Verloren Bedoeïen geboren, geen gewone vertaling maar een brug tussen talen, tussen herinnering en een nieuw begin.
De avond bleef niet alleen bij poëzie. Want literatuur wordt mooier wanneer zij wordt verrijkt met poëzie en korte verhalen. Ik las ook fragmenten uit mijn boek Het verhaal van mijn twee dorpen, verhalen over hier en daar, over hoe een nieuwkomer Nederland voor het eerst ziet, en hoe, bijna onmerkbaar, de hartslagen van liefde beginnen te groeien voor een nieuw dorp, voor een nieuwe plek, Olst.
De avond, georganiseerd door Vrouwen van Nu afdeling Wijhe, was geen gewone culturele bijeenkomst, maar een zeldzaam moment waarin plaats, taal en herinnering samenkwamen. Buiten viel de regen zachtjes door, en binnen vonden de woorden hun plek, zonder lawaai.
Die avond werd duidelijk dat verdriet, wanneer het eerlijk wordt uitgesproken, een ruimte niet zwaarder maakt, maar haar diepte geeft. En dat gedichten, zelfs wanneer ze vol pijn zijn, een manier kunnen zijn om te blijven bestaan.
Daar, in Veya, tussen het gefluister van de rivier en de zachtheid van de regen, was het geen gewone lezing. Het was een stille erkenning dat wij,
ondanks alles, blijven zoeken naar een plek die wij thuis kunnen noemen en blijven.
wie ben jij?
De pijnlijkste woorden die mij verwonden zijn:
wie ben jij?
wie ben jij?
Ik kijk om me heen,
misschien ben ik iets vergeten
dat naar mij verwijst..!!
Mijn tarwekleur,
mijn landelijke accent,
de geur van jouw aarde,
en ik trek me terug, voortgestuwd naar jou,
als een leger dat al zijn posities heeft verloren,
als de rivier telkens wanneer hij de monding bereikt
zich zijn bron herinnert.
Hartelijke dank aan de dames van 𝐕𝐫𝐨𝐮𝐰𝐞𝐧 𝐯𝐚𝐧 𝐍𝐮 voor het mogelijk maken van deze warme en betekenisvolle avond.
Geschreven ter documentatie van deze avond en dit moment.
