In de kerk van de Protestantse wijkgemeente Open Hof in Kampen wordt sinds 21 november 2024 onafgebroken een kerkdienst gehouden. Dat is vandaag — in december 2025 — dus inmiddels al ruim een jaar. De reden: de kerk biedt kerkasiel aan de familie Babayants, een uitgeprocedeerd gezin uit Oezbekistan, zodat de politie niet kan binnenvallen en het gezin — ondanks de negatieve asielbeslissing — niet kan worden uitgezet.
De familie Babayants bestaat uit moeder, vader en hun vier kinderen: Aram (21), Ariana (15), Amelia (11) en Aleksa (4). Ze wonen al bijna twaalf jaar in Nederland, deels sinds hun jonge kinderjaren. Hun terugkeer naar Oezbekistan zou vooral voor de kinderen dramatische gevolgen kunnen hebben.
Sinds de start van het kerkasiel kwamen duizenden vrijwilligers uit het hele land over de vloer van de Open Hof. Zo’n 2000 vrijwilligers ondersteunen de dienstrotatie, met voorgangers, muzikanten en bezoekers die in shifts van enkele uren de kerkdienst draaiende houden.
Creatieve bijdrage: kunst, muziek en reflectie
Zaterdag waren Hella de Jonge (met meisjesnaam Asscher) en Freek de Jonge in de kerk. Hella de Jonge, met haar meisjesnaam Hella Asscher, heeft als Jodin een oorlogsverleden en sprak emotioneel over de voortdurende aanwezigheid daarvan in haar leven. Ze heeft er voor gekozen het mooie van het leven te omarmen en niet in wrok terug te zien. Maar toen de Russen de Oekraïne binnenvielen, bleek er toch een behoorlijk trauma in haar te huizen. Ze heeft dat vastgelegd in een aantal schilderijen. Een kind in een trein dat de oorlog in Oekraïne ontvlucht, met in de weerspiegeling van het raam een trein vol Joden die gedeporteerd worden naar de kampen, bijvoorbeeld. Dat verhaal kwam aan in de kerk waar een gezin vecht voor haar bestaan. Haar schilderijen rouwen om oorlog en ontheemding, maar kiezen tegelijk voor hoop en het omarmen van het leven. Freek vulde de viering met een aantal verbeeldende verhalen.
Zowel Hella als Freek kozen ‘ontworteling’ als thema. Waar voel je je thuis, waar niet. Waar ben je welkom, waar niet. Precies dát is waar de familie Babayants dagelijks mee wordt geconfronteerd: het verlies van zekerheid, het voortdurende leven in onzekerheid, en de angst dat hun bestaan in Nederland abrupt tot een einde kan komen.
Waarom 24/7-kerkdienst?
In Nederland geldt een eeuwenoude — al dan niet juridisch officieel, maar sociaal erkende — traditie van kerkasiel: wanneer een kerkgebouw gebruikt wordt voor een eredienst of gebed, mag de politie het niet betreden om mensen op te pakken. Dat geldt ook bij asiel- en uitzettingszaken. Door een non-stop kerkdienst te organiseren, wil de Open Hof kerk de familie Babayants beschermen tegen deportatie, zolang er geen humane oplossing is — bijvoorbeeld op basis van het gezinsbelang of het feit dat de kinderen al lang hier zijn.
Waarom steun nodig is — en een oproep
Het draaien van een 24/7-dienst is een enorme inspanning: elke twee uur moeten er voorgangers, muzikanten of bezoekers zijn die de dienst levend houden. Er is inmiddels steun uit het hele land, maar de vraag blijft groot.
Zeker nu het kerkasiel al meer dan een jaar duurt — én met de onzekere politieke situatie — is er voortdurende behoefte vrijwilligers, muzikanten, voorgangers, creatieve bijdragen, maatschappelijke steun en een breed draagvlak.
Angst voor precedent
Een belangrijke reden voor de halsstarrigheid van de overheid ligt in wat officieel zelden hardop wordt gezegd: precedentwerking.
Als deze aanvraag wordt gehonoreerd, betekent dat dat ongeveer 300 mensen in Nederland in een vergelijkbare situatie zich op dezelfde gronden zouden kunnen beroepen. Gezinnen met kinderen die al jaren hier wonen, geworteld zijn, naar school gaan en feitelijk geen band meer hebben met het land van herkomst van hun ouders.
Voorstanders noemen dat een kwestie van menselijkheid en rechtsstatelijke consistentie. Tegenstanders vrezen dat het gezag van het asielbeleid wordt “ondergraven”. In de praktijk betekent die angst voor precedent dat individuele gevallen — zoals dat van de familie Babayants — niet meer op hun eigen merites worden beoordeeld, maar als politiek risico worden gezien.
Juist daarom is het kerkasiel in Kampen meer dan een individuele actie. Het legt een fundamentele vraag bloot: durft een overheid menselijkheid te tonen, ook als dat gevolgen heeft voor meer mensen dan één gezin?
