Ik kreeg bemoedigende reacties op mijn vorige column. Voor wie dat mistte: ik werd, met mijn pick-up plus camperunit erop, Zwitserland uitgezet. De camperunit staat niet vermeld in de autopapieren. Dat laatste hoeft niet in Nederland. De politie meende dat het in Zwitserland wel moet. Ik ben de grens overgezet met een vette boete.
Er is nog net geen crowdfunding voor me opgezet, maar het kwam wel in de buurt. U begrijpt dat ik afgelopen week druk ben geweest om uit te zoeken hoe het nu zit. Dus bellen met instanties. Nou ja, bellen… Probeer dat eens. Je moet eerst langs een chatbot. Een computer die doet alsof het een mens is, Anna deze keer. (Altijd een vrouwennaam trouwens.) En dat gaat zo: Wat is uw vraag? Mag een pick-up truck met camperunit in Zwitserland rijden? Oh, wat leuk, u wilt naar Zwitserland met vakantie. Wat wilt u daarover weten. Een keuzemenu. Ik kies reisinformatie. Ik loop het hele menu door, maar het levert niets op. Dan: Heeft u antwoord gekregen op uw vraag? Ik klik NEE. Bedankt voor uw feedback. Einde van de ‘dialoog’.
Ik benader achtereenvolgens: ANWB, Rijksdienst Wegverkeer, Nederlandse ambassade in Zwitserland en NKC (Camperclub). Allemaal instanties die op hun website uitstralen: Wij zijn er om u te helpen. Ze geven me geen van allen antwoord, verwijzen naar de Zwitserse Rijksdienst Wegverkeer.
Ik raadpleeg Google. Ik stuit op camperpunt.nl. Een vraagbaak voor campervragen. Ik stuur een mail met mijn vraag. Van het antwoord word ik wel blij. Zij schrijven over het Verdrag van Wenen 1968. Daarin staat dat als een auto in land A mag rijden, die ook in land B de weg op mag. Land B mag geen aanvullende eisen stellen. Zwitserland heeft dat verdrag ondertekend. Kijk daar heb ik wat aan. Ik heb grond om de definitieve boete, die nog op de mat moet vallen, aan te vechten.
De boete blijft vervelend. Wat me woedend maakt, is dat de politie me niet serieus nam als gesprekspartner. Vragen werden niet beantwoord; mijn opmerking dat ik in Nederland zo mag rijden werd genegeerd; ik wilde vertellen over mijn telefoontje met NKC, niet geïnteresseerd. Ik moest m’n mond houden. Dat valt niet goed bij een Fries.
Ik dacht dat ik m’n boosheid behoorlijk had verwerkt. Maar elke keer als ik erover vertelde, laaide die weer op. Ontspanning zoeken dus. Bij een waar spektakeltheaterstuk. Herrie in de tent. Een theatervoorstelling, die zich afspeelt op een camping in de jaren ’70. Op het land naast het dorpshuis van Herxen staat een geweldig decor met tenten, caravans en auto’s uit die tijd. Intriges en gedoe op de camping. Talloze gebruiksvoorwerpen uit de jaren ’70 komen voorbij. Herkenning en gelach bij het publiek. Leuke vlotte liedjes op melodieën uit die tijd. Echt een stuk met vaart, vrolijkheid en mooi stil spel. Ik heb veel gelachen. Ook om conflicten. Die werden opgelost door goed te luisteren naar elkaar.
Kijk, daar kan de Zwitserse politie nog wat van leren. Anna trouwens ook.
