Renault, Volkswagen, BMW, Hyundai — steeds meer automerken maken reclame met dat je hun elektrische auto ook kunt gebruiken als thuisbatterij. V2H, Vehicle-to-Home, noemen ze het—en ze prijzen het enorm aan. Het klinkt handig — maar is het verstandig? Laten we dat eens kritisch bekijken.
Rekensommetje met een Tesla
Laten we de meest verkochte elektrische auto, de Tesla Model Y, als voorbeeld nemen. De batterij ervan heeft een garantie van 200.000 kilometer, best veel. Met een gemiddeld rijbereik van 500 km betekent dat ongeveer 400 laadcycli (200.000 ÷ 500). Dat is niet veel, zeker niet als je bedenkt dat een thuisbatterij 6000, tegenwoordig vaak zelfs 10.000, cycli aankan.
Daarnaast is een thuisbatterij per kilowattuur veel goedkoper dan een autobatterij. Logisch, want een autobatterij moet aan veel strengere eisen voldoen:
- Compacte bouw: zodat hij in de bodemplaat van de auto past
- Robuustheid: bestand tegen trillingen en botsingen
- Hoge stroomsterktes: voor regeneratief remmen en snelladen (tot 250 kW?)
- Temperatuurbestendigheid: functioneren bij extreme hitte en kou
- Koelsysteem bevatten: warmte bij snelladen kunnen afvoeren
Bij Tesla bijvoorbeeld zie je de koelleiding als een serpentine tussen de batterijen doorlopen:
(Lees verder onder afbeelding)
Een thuisbatterij daarentegen, mag best groot en zwaar zijn. Belangrijker is dat hij goedkoop is, veel laadcycli aankan en geen ingewikkelde koeling nodig heeft. Hij kent immers geen grote stromen, hoeft niet botsproef te zijn, en staat gewoon in huis, of in ieder geval niet op een plek waar het extreem koud of bloedheet wordt.
Onafhankelijk van het net?
Sommige mensen willen hun autobatterij gebruiken om bij stroomuitval — bijvoorbeeld door overbelasting of een hackers-aanval — onafhankelijk van het net te zijn. Maar dat is minder eenvoudig dan het lijkt. Je hebt daarvoor een laadpaal nodig die bi-directioneel kan laden en die zijn duizenden euro’s duurder dan een standaard exemplaar. Logisch: je huis moet elektrisch losgekoppeld worden van de wijk, anders lever je stroom aan de hele buurt—en dat gaat niet echt lang goed.
Bij een thuisbatterij is dit veel eenvoudiger. Veel merken bieden standaard de mogelijkheid om je huis een tijdje autonoom te laten draaien, vaak voor maar een paar honderd euro extra. De goedkoopste systemen houden alleen één groep, met de koelkast en enkele stopcontacten actief, zonder de grote stroomvreters als bijvoorbeeld de oven. Duurdere varianten kunnen het hele huis draaiende houden én blijven je zonnepanelen gebruiken — zodat je het in de zomer wekenlang kunt uithouden. Wel heb je dan een forse batterij nodig: minimaal 10 kWh, liefst flink meer.
Prijsdaling thuisbatterij
De hoge prijs van een thuisbatterij, is wat nu nog veel mensen tegenhoudt. Maar dat bezwaar vervaagt snel, nu de thuisbatterijen zo snel in prijs dalen. Toen ik mijn Zonneplan-batterij kocht (20 kWh, all-in), betaalde ik €8300. Nog geen half jaar later was de prijs al gezakt naar €7300.
(Lees verder onder afbeelding)
Een les uit het verleden
Het idee om een autobatterij als thuisbatterij te gebruiken doet me denken aan mijn eerste elektrische boormachine. Die kon je met allerlei opzetstukken voor van alles gebruiken: klopboor, decoupeerzaag, cirkelzaag… maar eigenlijk werkte daarvan niets echt goed. Uiteindelijk, toen de prijzen daalden, kocht ik voor elke taak een apart apparaat — en dat werkte wél.
Met batterijen zie ik hetzelfde gebeuren. Een autobatterij is ontworpen voor mobiliteit, een thuisbatterij voor stationair gebruik. Elk heeft zijn eigen functie en bouw. Net als bij gereedschap is het verstandiger om ze apart aan te schaffen — zeker nu de prijzen zo snel dalen.
Een autobatterij inzetten als thuisaccu klinkt slim, maar is in de praktijk een slecht idee. Je verkort de levensduur van je dure autobatterij, terwijl steeds betaalbaardere thuisbatterijen beter geschikt zijn voor die taak.
(Lees verder onder afbeelding)
Mijn advies: niet aan beginnen. Zonde van je batterij.
