Spareribs, pannenkoeken, sliptong, wokken, allemaal onbeperkt. U ziet dergelijke verlokkingen vast ook. Ik negeer ze. Ik krijg beelden van een vreetschuur, niet van gezellig dineren. Toch raakte ik in zo’n tent verzeild.
We zaten met z’n vieren op een knusse plek, met ronde tafel en beetje afgeschermd door hoge banken. We konden onbeperkt kleine gerechtjes bestellen. De volgorde deed er niet toe. Na elke ronde werd een nieuwe bestelling opgenomen door een ober. Een robot kwam even later de gerechten naar de tafel brengen. Daar werden ze door de ober uitgeserveerd. Het smaakte. En ach, onbeperkt wordt vanzelf begrensd door trek. Bovendien, als je je bordje niet leegat, dan moest je een ‘boete’ betalen. Tegen verspilling, zegt het restaurant. En tegen inhaligheid, zeg ik. Deze ervaring stelde mijn beeld van vreetschuur wel wat bij.
Nou kwam ik afgelopen week met een wat groter gezelschap opnieuw in zo’n zaak. Met een iets ander concept. We hebben een tijdslot van tweeëneenhalf uur; er zijn tal van buffetten en bereidingsplekken; daarvan mogen we onbeperkt gebruik maken. Het is inclusief drankjes. Dat wil zeggen: Huiswijnen, sapjes, gewoon bier. Affligem 0% en Radler kosten € 1,- extra; speciale bieren en sterke drank normale prijs. De drukke ober zegt het allemaal zo snel, dat hij het nog een keer moet herhalen; daar gaat z’n tijdwinst.
Ik scharrel richting buffetten en kijk m’n ogen uit. Vitrines vol salades, sushi, een wokhoek; allerlei soorten verse vis en vlees, die ter plekke door koks worden klaargemaakt. Ik kan de bereiding bekijken terwijl ik wacht. Er is een keur aan bijgerechten. En natuurlijk een snackbarhoek met frites, frikandellen etc. Ook voor de aanwezige kinderen is dit een heerlijke vorm. Voor elk wat wils dus. Ik laat het me – opnieuw – goed smaken.
Normaal heb je een vaste plek bij een diner. Nu kun je van plek verwisselen en met een ander familielid een praatje maken. Wel je glas, bestek en servet in de gaten houden. Want alles is ruim voorradig, behalve bestek en servetten.
Na twee uur is het tijd voor het dessertbuffet. Ah, opletten! Tot op heden kon ik me goed inhouden. Maar nu? Alleen het zicht op de toetjes is al verleidelijk. Van veel soorten een beetje genomen. Eigenlijk zijn die vele beetjes net iets te veel. Na de koffie kun je nog even naar de snoepwinkel. “GEEN SNOEP MEENEMEN NAAR HUIS’ staat er.
Daan van 13 had dat al ontdekt. We smiespelen wat aan tafel. Hoe krijgt hij ongezien toch wat mee? Het karton waarin het servet zat kan dienen als zakje. Daan loopt vooruit. Ik ga ook even kijken in die snoepwinkel. Ik ben niet zo’n zoetekauw. Maar nu overal om me heen zoveel snoep staat, ga ik toch eentje proeven. En nog een, nog een, nog eentje dan. Opnieuw iets te veel. Maakt dat ‘onbeperkt’ toch meer in me los dan ik dacht. Volgende keer de snoepwinkel maar overslaan.
Of iets anders in me losmaken. Net doen als Daan.
