Gosse Jongstra: Een bruggetje

Een bruggetje. Ik bedoel niet eentje over het water. Een bruggetje van het ene onderwerp naar het andere. Het gaat me steeds meer opvallen. Zowel op tv als op de radio. Zodra een weerman/vrouw het woord krijgt, maakt de presentator van dienst een bruggetje.

Het is nooit alleen: “En dan nu het weer.” Er gaat altijd een opmerking aan vooraf. Soms gerelateerd aan een voorgaand programma-onderdeel. Dan weer over de foto op het scherm achter de weerman/vrouw; over hoe de presentator het weer heeft ervaren vanmorgen; vragen of het beter wordt; of slechter. Wat dat ook moge zijn. In het ochtendprogramma NOS radio 1 journaal hoor ik steeds weer dit ritueel voordat Marco gewoon kan zeggen welk weer het wordt vandaag.

Wat maakt eigenlijk dat op weg naar het weerbericht altijd iets leuks of zogenaamd opmerkelijks gezegd moet worden. Het gebeurt nooit bij de aankondiging van de file-voorlezer, van de correspondent in Frankrijk of van een item over de economische toestand in Nederland.

Ook in talkshows valt regelmatig de term ‘bruggetje’. Dan is de presentator dankbaar dat hij/zij een opmerking van een gast kan gebruiken als bruggetje om een item af te ronden en over te gaan naar het volgende onderwerp. Dat is gemakkelijker dan iemand de mond snoeren omdat de tijd op is.

Met dit stukje zit ik mezelf ook een beetje in lastig vaarwater te manoeuvreren. In veel van mijn columns komen immers twee onderwerpen aan de orde. Ogenschijnlijk hebben die niks met elkaar te maken. Via een bruggetje probeer ik toch om van het ene onderwerp naar het andere te wippen. Om in de slotzin de hele handel met elkaar te verbinden.

Ik denk (bruggetje!) dat ik de eigenschap om dingen aan elkaar te kunnen knopen ook komend weekend nodig heb. Dan laat ik me namelijk met vijftien mensen 24 uur opsluiten in het Holstohus in Olst. In de langste en donkerste nacht van het jaar. Om vervolgens zondag 21 december licht te brengen met een voorstelling voor publiek. Ik heb nog geen idee wat ik me daarbij moet voorstellen. Ik weet ook niet met wie ik 24 uur opgezadeld zit. We spelen en creëren samen; tussendoor eten, drinken en slapen.

Het is wat je noemt een uitdaging. Ik zie het als een wankele touwbrug over een diep dal. Met z’n allen over die brug lopen. Op elkaar letten, op elkaar inspelen, triggeren en rekening houden met elkaar. En niet vallen. Het is een waagstuk. Wij bouwen bruggetjes tussen ieders ideeën, kunsten en creatieve invallen. Op weg naar een voorstelling op het podium. Durft u het aan om te komen kijken? Het kost u niks. 21 december 20.00 uur Holstohus.

Laat ik het zo zeggen: Komt u ook over de brug?