Op de website van Gemeentebelangen Olst-Wijhe staat het er mooi. “Elke kern telt.” “Aanpakken is wat wij doen.” “Niet ingewikkeld doen, maar zorgen voor een schone, veilige en leefbare gemeente.” En mijn persoonlijke favoriet: “Vanaf de zijlijn roepen dat het allemaal niet goed gaat, is voor ons te gemakkelijk.”
In Boerhaar hebben ze die website ook gelezen. Ze wachten nog steeds tot het aanpakken begint.
Bijna 48 jaar een begrip
Gemeentebelangen bestaat bijna 48 jaar, schrijven ze trots. Een begrip in de lokale politiek. Ze koesteren het Sallandse karakter. Olst-Wijhe kent twaalf sterke en leefbare kernen waar mensen zich thuis voelen. De kleinschaligheid is hun kracht.
Twaalf kernen. Boerhaar is er één van. Een buurtschap die grenst aan Wijhe, waar mensen snakken naar huizen. Waar de basisschool Mijnplein in 2027 verhuist en de locatie vrijkomt voor woningbouw. Waar zevenentwintig inwoners een CPO hebben opgericht om zelf huizen te bouwen. Jongeren die in hun eigen dorp willen blijven. Senioren die willen doorstromen.
De gemeente beloofde dat er in 2025 een overeenkomst getekend zou worden. Het is december 2025. Nog een paar dagen, dan hebben ze hun belofte perfect nageleefd. Als je “2025” tenminste heel breed interpreteert.
Liever lokaal
“Liever lokaal!” staat er op de website van Gemeentebelangen Olst-Wijhe. “Van de inwoners en voor de inwoners.” En: “Wij maken altijd enkel lokale afwegingen en keuzes.”
Laten we eens kijken naar die lokale afwegingen.
In Wijhe, op de Tellegenlocatie, is een projectleider aangesteld. Er is krediet vrijgemaakt. In november 2023 werd een overeenkomst getekend met Nikkels en Bemog, twee projectontwikkelaars. Professionele partijen, vlotte afhandeling.
In Boerhaar is geen projectleider. Geen krediet. Geen overeenkomst. Daar zitten zevenentwintig inwoners die het zelf willen doen, zoals Gemeentebelangen altijd predikt. Burgers die niet wachten, maar aanpakken. Die geen ontwikkelaar inhuren maar samen bouwen.
En wat krijgen ze? Stilte…..
Koen Jansen, de kartrekker van het CPO, zegt het beleefd: “Wij ervaren dat de gemeente Olst-Wijhe te weinig prioriteit geeft aan Boerhaar.” De buurtschap vreest dat het schoolgebouw straks leeg komt te staan en wordt afgezet met hekken. Zoals dat gaat met verlaten gebouwen in kleine kernen.
(Lees verder onder afbeelding)
Elke kern telt
Het is de slogan van Gemeentebelangen. Elke kern telt. Met een uitroepteken.
Maar telt Boerhaar? Telt Den Nul, waar ze wachten op plannen voor de oude school locatie? Telt Boskamp, waar na de fusie een gebouw vrijkwam zonder duidelijke herbestemming?
Of tellen vooral Olst en Wijhe, de grote kernen waar de meeste kiezers wonen?
Gemeentebelangen levert de grootste coalitiepartij. Vijf zetels. Marcel Blind is hun wethouder, al ruim tien jaar. Wonen zit in zijn portefeuille. Als er ergens verantwoordelijkheid ligt voor het verschil tussen Wijhe en Boerhaar, dan daar.
De partij die zegt dat elke kern telt, regeert al jaren. De partij die zegt aan te pakken, laat zevenentwintig mensen wachten. De partij die zegt niet ingewikkeld te doen, krijgt een simpele overeenkomst niet voor elkaar.
Geen ideologie, wel een keuze
“Geen typisch links of rechts,” schrijft Gemeentebelangen, “maar altijd in het belang van Olst-Wijhe.”
Dat klinkt sympathiek. Maar het ontbreken van ideologie betekent niet het ontbreken van keuzes. En keuzes worden zichtbaar in wat je doet. Of niet doet.
De keuze om Wijhe wel een projectleider te geven en Boerhaar niet, is een keuze. De keuze om met professionele ontwikkelaars sneller te schakelen dan met een burgerinitiatief, is een keuze. De keuze om toezeggingen te doen en ze niet na te komen, is een keuze.
Misschien geen ideologische keuze. Maar wel een keuze die inwoners van kleine kernen voelen. In de stilte op hun vragen. In de overeenkomst die er niet komt. In het gevoel dat ze er wel zijn, maar niet gezien worden.
Aanpakken
“Aanpakken is wat wij doen,” staat op de website. En eerlijk is eerlijk, Gemeentebelangen pakt veel aan. Vergaderingen, overleggen, werkbezoeken. Er wordt gepraat over verbinding met alle kernen. Er worden nota’s geschreven over participatie.
Maar in Boerhaar wachten zevenentwintig mensen niet op een nota. Ze wachten op een handtekening. Op iemand die zegt: dit gaan we doen, en dan doen we het ook.
De school gaat in 2027 dicht. Er is nog een jaar om voorbereidingen te treffen. De PvdA heeft schriftelijke vragen gesteld. De gemeente moet nog reageren.
Intussen schrijft Gemeentebelangen op hun website dat je lid kunt worden voor tien euro per jaar. Dat je kunt bijdragen aan de denktank. Dat je kunt helpen bij activiteiten.
Misschien kunnen de inwoners van Boerhaar zich aanmelden. Dan kunnen ze in de denktank vragen wanneer die overeenkomst er komt.
Tot slot
In Salland zeggen ze: “Wat je zegt moet je doen, en wat je doet moet je zeggen.” Gemeentebelangen zegt veel. Elke kern telt. Aanpakken. Niet ingewikkeld doen. Lokale oplossingen.
Maar in Boerhaar merken ze er weinig van. Daar telt de kern blijkbaar net iets minder. Daar wordt niet aangepakt, maar afgewacht. Daar is het wel ingewikkeld, want er gebeurt niets.
Bijna 48 jaar een begrip, schrijft Gemeentebelangen. In Boerhaar beginnen ze te begrijpen wat dat begrip waard is.
Op 19 maart 2026 zijn er gemeenteraadsverkiezingen. Dan komt Gemeentebelangen weer op de stoep met folders over elke kern die telt en aanpakken wat ze doen.
Vraag dan eens aan die 27 inwoners in Boerhaar hoe dat aanpakken bevallen is. Of aan de andere kleine kernen die wachten terwijl de grote kernen geholpen worden.
Bijna 48 jaar een begrip. De vraag is: moet dat begrip nog eens vier jaar doorgaan?
Platform De Sallandse Geus
