Heb je ze ook weer gezien? Politici!
Drieënhalf jaar lang dacht je dat ze er niet meer waren. Net als de wulp en de patrijs. Of de ijsvogel: je weet dat hij bestaat, maar je ziet hem zelden. Heel even dacht je zelfs dat ze misschien uitgestorven waren. Dat de unieke soort homo politica de stikstofcrisis niet had overleefd. Dat ze ergens in een beleidsnota waren blijven steken en daar langzaam fossiel waren geworden.
Maar nee hoor.
Zo richting verkiezingen gebeurt er iets wonderlijks. Dan verschijnen ze ineens weer. Net als de wolf komen ze plotseling terug. Overal. Op social media. Op bijeenkomsten. Op markten. In buurthuizen. Soms zelfs op straat. Ja zeker, soms zie je een politicus zo maar op straat. Alsof ze zich de afgelopen jaren stilletjes hebben schuilgehouden en nu plotseling massaal uit hun winterslaap ontwaken. Wees gerust: zo in het openbaar zijn ze niet gevaarlijk. En richting verkiezingstijd al helemaal niet. Dan kwispelstaarten ze van plezier.
En dan denk je toch: goh.
Want diezelfde politici hebben we de afgelopen drieënhalf jaar wel eens geprobeerd te bereiken. Gevraagd of ze een standpunt hadden. een mening, een opinie. Desnoods – je weet het niet – een visie.
Maar daar zijn raadsvergaderingen voor zijn. Of rondetafelgesprekken. Wat dat precies zijn, rondetafelgesprekken, is nog steeds een klein mysterie. We vermoeden iets met veel stoelen, koffie en het zorgvuldig ontwijken van concrete antwoorden.
En als je als inwoner dan denkt: laat ik zelf eens inspreken — dat mag. Maar dan wel graag ruim van tevoren aanmelden, formulieren invullen en hopen dat je geen last krijgt van plankenkoorts als je achter een microfoon staat.
En net op het moment dat je verhaal op gang komt, klinkt er:
“Uw spreektijd is voorbij.”
Daarna volgt meestal een indrukwekkende stilte. Geen vragen van raadsleden. Geen discussie. Geen nieuwsgierigheid. Want burgers met een mening… dat blijft ingewikkeld.
Maar goed. Het is weer verkiezingstijd. En dan verandert er ineens van alles.
De VVD wil weten waar het onveilig is op de weg. Terwijl je je toch afvraagt waarom dat de afgelopen drieënhalf jaar geen groot onderwerp was, of dat ze dat zelfs soms niet ween… Maar ja, de partij van vroemvroem. Iets met auto’s, laten we dat doen, maar wat? Vragen waar ze het onveilig vinden. Niet om het resultaat, maar om de interactie. Aandacht!
Het CDA omarmt de boeren weer terwijl ze samen met LTO en Rabo die beroepsgroep juist de nek omdraaide.
BBB is nog wat stilletjes. Want met Caroline gaat het slecht en in Raalte willen ze niet aan zetelroof herinnerd worden.
En GroenLinks-PvdA maakt filmpjes bij het koffiezetapparaat. Over duurzaamheid. Over leefbaarheid. Over verbinding. Denk ik. Ik moet eerlijk zeggen dat ik ze niet helemaal heb afgekeken. In een gemeente waar het gebruik van landbouwgif regelmatig onderwerp van discussie is, hebben we de afgelopen jaren weinig stevige opiniestukken gezien van die partij. Geen harde reacties toen McDonald’s zich vestigde. Geen duidelijke stellingnames over landbouwgif. Geen verontwaardiging. Vooral veel stilte. Maar nu zijn ze er weer.
BurgerBelangen organiseert ineens bijeenkomsten over een stukje groen in een nieuwbouwwijk. Niet dat dat groen er komt, maar dan zijn de stemmen al geoogst.
Maar ze bedoelen het goed, ze stoppen er een hoop vrije tijd in. Het zijn betrokken mensen. Maar ergens onderweg verdwijnen ze in vergaderingen, beleidsstukken en agenda’s die vooral gevuld zijn met praten over praten.
Tot verkiezingstijd. Hun populatie blijkt springlevend. Als korhoenders die net uit Zweden naar de Heuvelrug zijn gekard.
Democratie is een prachtig systeem. Maar niet alleen in verkiezingstijd.
