De oorlog in het Midden Oosten maakt maar weer eens duidelijk wat er mis is in de wereld. In plaats van te praten over de slachtoffers die dagelijks vallen in Soedan, Gaza, Oekraïne en nu ook in Libanon en Iran, gaat het aan de talkshow-tafels vooral over de hoge benzineprijs. Want ja, die auto hebben we toch wel echt nodig.
Door gebrek aan goed openbaar vervoer is dat in veel gevallen ook zo. Maar zoals zo vaak gaat het ook hier om politieke keuzes. In plaats van het terugdringen van fossiele subsidies, krijgen CEO’s van grote bedrijven meer bonus. In plaats van investeren in openbaar vervoer, gaat het over het verlagen van de accijns op benzine. In plaats van mensen te overtuigen dat we echt af moeten van fossiele brandstoffen, houden we liever de gasputten in Groningen open. Om over de vliegreisjes in de meivakantie nog maar te zwijgen.
Wethouder Olthof, nu even demissionair, gaf het tijdens het verkiezingscafé in Herxen zelfs ruiterlijk toe: de VVD is de ‘wroem, wroem’ partij. De partij die ervoor zorgt dat ook de hardwerkende Nederlander auto kan blijven rijden. En, zo voegde hij er enigszins geringschattend aan toe, mocht je liever bij ‘die bakfietsenclub’ willen horen dan kon je beter op een andere partij stemmen. Hiermee bedoelde hij uiteraard Pro Olst-Wijhe, inmiddels de grootste fractie in de Raad.
Ondertussen heeft de dijkverzwaring grote gevolgen voor de leefomgeving van onze inwoners. Bij Herxen worden flink wat bomen gekapt. Bij de Kortrick dreigt de hele kinderboerderij te verdwijnen. Allemaal directe gevolgen van de klimaatverandering waardoor het harder gaat regenen, gletsjers smelten en waardoor ons landje onder zeeniveau het zwaar te verduren krijgt. De temperatuur op aarde stijgt doordat wij fossiele brandstoffen blijven gebruiken. En het ongemak aan de pomp waarmee we nu worden geconfronteerd, is slechts het topje van de ijsberg. Het ongemak dat wethouder Olthof liever uit de weg gaat. En daarom Pro Olst-Wijhe, en de 3000 inwoners die op deze partij gestemd hebben, zomaar aan de kant schuift als ‘te links’. Want deze woorden komen echt niet uit de D66-achterban zoals hij ons wil doen geloven.
Gelukkig gloort er hoop aan de horizon. Want waar de dualiteit de laatste vier jaar in de Raad ver te zoeken was met een fractievoorzitter die, op schoot gezeten bij Olthof, regelmatig gezellig een podcast in elkaar draaide, zitten er nu drie nieuwe frisse mensen in de VVD-fractie. Drie mensen die wél bereid zijn de samenwerking met Pro Olst-Wijhe aan te gaan, mochten ze het niet met het college eens zijn. Die zich hebben voorgenomen om niet alleen maar ja en amen te knikken richting de eigen wethouder. Die zich misschien zelfs wel achter de oren krabben over de manier waarop hun wethouder deze partij zomaar aan de kant heeft geschoven om zo zijn eigen baantje veilig te stellen.
Het moge duidelijk zijn. Zelf heb ik gekozen voor die andere partij. Voor die bakfietsenclub. Die partij die verder kijkt dan de neus lang is. Die zich bekommert over de toekomst, die een visie heeft voor de lange termijn. Net als die 3000 andere inwoners in Olst-Wijhe die op deze partij gestemd hebben.
