Tussen Zwolle en Olst wordt de dijk versterkt. Het project heet IJsselwerken, wordt uitgevoerd door Waterschap Drents Overijsselse Delta en aannemer Boskalis, en duurt tot en met 2033. Damwanden worden in de dijk getrild, de grond krijgt een extra kleilaag. Voor bewoners langs de dijk betekent dit jaren van overlast, onzekerheid en ingrijpende veranderingen in hun leefomgeving.
De gemeente Olst-Wijhe is sinds 2017 betrokken bij de plannen. In oktober schreef de Sallandse Geus al uitgebreid over hoe de gemeente te laat, te passief en te weinig strijdbaar optrad bij deze dijkversterking (“Wachten tot de dijk breekt”) Over een college dat “verdrietig” was in plaats van vechtend. Over een gemeente die pas in actie kwam nadat 155 inwoners zelf in opstand kwamen. Over kansen die andere gemeenten wel pakten, maar Olst-Wijhe liet liggen.
Nu, vier maanden later, verschijnt er een interview in de Stentor. Wethouders Hans Olthof en Marcel Blind beschrijven hun rol als die van “vader en moeder”: ze steunen inwoners, helpen met zienswijzen en onderhandelen met het waterschap. Een inwoner zou hen zo genoemd hebben, en die titel dragen ze met trots.
Mooi verhaal. Maar klopt het ook?
Maar laten we dat beeld even vasthouden. Want als Olthof en Blind vader en moeder zijn, dan is dit het type ouderschap waarbij je je kinderen pas vertelt dat het huis in brand staat als de brandweer al weer weg is.
Met pen en papier
Wethouder Blind vertelt trots in de krant dat ze inwoners in het gemeentehuis hebben geholpen met zienswijzen schrijven. Letterlijk met pen en papier. “Mensen waardeerden het enorm,” zegt hij.
Mooi. Echt mooi. Maar laten we even terugspoelen. Waarom zaten die mensen in het gemeentehuis met pen en papier? Omdat ze zich in de steek gelaten voelden. Omdat de gemeente aanvankelijk helemaal geen zienswijze wilde indienen. Omdat 155 inwoners zelf in opstand moesten komen voordat het college dacht: hé, misschien moeten we toch iets doen.
Dat is alsof je je kind laat verdwalen in het bos, en als het huilend terugkomt zeg je: “Maar ik heb wel een pleister op je knie geplakt!” Ja, fijn. Maar waarom liet je het überhaupt zover komen?
De twee petten
De wethouders geven toe dat ze met twee petten op zitten. Op dinsdag helpen ze inwoners bezwaren schrijven. Op donderdag zitten ze aan tafel met IJsselwerken en Rijkswaterstaat. “Die zeggen dan: wat sta jij nou te doen?” vertelt Blind.
Goede vraag eigenlijk. Wat sta jij nou te doen?
Want vader en moeder zijn betekent keuzes maken. Het betekent soms zeggen: nee, dit accepteren we niet. Het betekent niet aan beide kanten van de tafel zitten en hopen dat niemand het doorheeft.
In Tiel maakten ze die keuze wel. Daar sloot de gemeente een formele overeenkomst met het waterschap. Geen twee petten, maar één duidelijke pet: die van de inwoners. In West Betuwe benoemden ze een dedicated projectleider die er acht jaar bovenop zat. In Zwolle schakelden ze welzijnsorganisaties in en reden ze met een informatiewagen over winkelpleinen.
En in Olst-Wijhe? Daar zaten we met pen en papier in het gemeentehuis. Hartverwarmend. Maar geen beleid.
(Lees verder onder afbeelding_
©De Sallandse Geus, 2026.
Ze weten van elkaar niet wat ze doenIJsse
Het mooiste moment in het artikel is misschien wel waar Olthof vertelt over de Kaderrichtlijn Water en het Hoogwaterbeschermingsprogramma. Twee overheidsprogramma’s die in hetzelfde gebied werken. Het ene maakt de boel mooi, het andere breekt het weer af. “Ze weten van elkaar niet wat ze doen,” zegt Olthof.
Prachtig. De wethouder constateert dat overheden langs elkaar heen werken. Hetzelfde constateren inwoners al jaren over hun eigen gemeente en het waterschap. Maar als je het over een ander zegt, is het analyse. Als inwoners het over jou zeggen, is het ongefundeerde kritiek.
De gemeente stuurde eind december een brief. Een brief. Niet een noodkreet. Niet een ultimatum. Niet een eis om de boel te coördineren. Nee, een brief. Met de strekking: het zou fijn zijn als jullie eens met elkaar praten.
Dat is geen vader-moederrol. Dat is de rol van de buurman die een briefje door de bus duwt als het feest te lang duurt, maar niet durft aan te bellen.
Maatwerk bij een oude schuur
Blind noemt ook een concreet voorbeeld. Ze waren bij iemand die een oude schuur op de grens van de dijk had staan. “Daar hebben we wat voor kunnen betekenen.” Mooi. Eén schuur. Eén bewoner. Dat is geen beleid, dat is een anekdote.
Ondertussen wachten bewoners bij ‘t Kortrick op antwoorden over acht jaar bouwverkeer door hun erf. Ondertussen is watertransport, dat bij Tiel-Waardenburg duizenden vrachtwagens bespaarde, nooit serieus onderzocht. Ondertussen is er nog steeds geen dedicated projectleider voor een project dat tot 2033 duurt.
Maar er is wel een schuur gered. Genoteerd.
Vader en moeder, anno 2026
Laten we het beeld van vader en moeder even serieus nemen. Want er zijn soorten ouders.
Er zijn ouders die hun kinderen leren zwemmen voordat ze in het water vallen. Die vooruitdenken. Die een plan hebben. Die zeggen: dit gaat gebeuren, en zo gaan we ervoor zorgen dat jullie er zo min mogelijk last van hebben. Dat zijn de gemeenten Tiel, West Betuwe en Zwolle.
En er zijn ouders die langs de kant staan als hun kind in het diepe wordt gegooid, en dan roepen: “Ik vind het verdrietig dat je kopje onder gaat! Hier, een handdoek voor als je eruit komt!”
Dat is Olst-Wijhe.
De Sallandse Geus onthoudt
We onthouden dat wethouder Blind trots vertelt over pen en papier, maar dat die pen en papier pas tevoorschijn kwamen toen 155 inwoners al zelf in actie waren gekomen. We onthouden dat er “maatwerk” was voor één schuur, maar geen structureel plan voor honderden bewoners. We onthouden dat de wethouders met twee petten op zitten en daar zelf ook een beetje ongemakkelijk van worden. We onthouden dat andere gemeenten bewezen hebben dat het anders kan. Actiever. Eerder. Beter.
En we onthouden vooral dat mooie woord: vader en moeder.
Want als je jezelf vader en moeder noemt, dan leg je de lat hoog. Dan mag je ook afgerekend worden als vader en moeder. En vaders en moeders die pas in actie komen als de kinderen al op straat staan? Die noemen we in Salland niet zorgzaam.
Die noemen we te laat.
Acht jaar duurt dit project nog. Acht jaar om te bewijzen dat vader en moeder meer is dan een leuk citaat in de krant. Acht jaar om te laten zien dat pen en papier niet het hoogtepunt was, maar het beginpunt.
De Sallandse Geus kijkt toe. En onthoudt.
En als ‘t nodig is? Dan zeggen we ‘t hardop.
Want “vader en moeder zijn” is geen titel. Het is een daad. Elke dag opnieuw.
👉 Lees ook: “Wachten tot de dijk breekt”, het volledige dossier over de dijkversterking (oktober 2025) (Klik hier)
👉 Schrijf je gratis in op Substack en ontvang elk opiniestuk direct in je inbox
De Sallandse Geus is een opinie-initiatief dat lokale politiek kritisch volgt. Niets menselijks is ons vreemd, maar gebakken lucht verdragen we niet.
Bedankt voor het lezen! Abonneer je gratis om nieuwe artikelen te ontvangen en mijn werk te steunen.
Platform De Sallandse Geus
