Aan de ziel van mijn vader die me leerde lezen

Dat ik vandaag over mijn vader schrijf, is geen gebruikelijke rouw, maar een boodschap aan alle vrienden, kennissen, lezers en aan mijn familie in Olst. Deze plaats verwelkomde mij als een vluchteling, met alleen mijn naam en mijn lichaam, dat eruitzag alsof een van de ooievaars het naar een van de schoorstenen in Olst had gebracht

Interessant? Deel het artikel

محمد وجيه قدور

Het was een zwerm vieze ooievaars, vuil aan hun buik en vleugels, vol stof en resten van kruitgeur nadat ze over het land van de dood waren gevlogen. Ik heb jarenlange herinneringen aan het verleden daar, dat moet worden verbonden met het heden om de persoonlijkheid van deze mens compleet te maken. Daar een familie.

Daar was mijn vader, die werd geboren in 1942, terwijl de Tweede Wereldoorlog nog woedde, en stierf in 2023, terwijl oorlogen in zijn land en het Midden-Oosten nog steeds aan de gang waren. Men zou kunnen zeggen dat hij tussen twee oorlogen in werd geboren en stierf. Gedurende tachtig jaar was zijn leven een strijd tussen talloze oorlogen die nooit ophielden.

Hij studeerde af als leraar en begon zijn leven in het onderwijs. Hij werkte als leraar in de jaren zestig, een tijd waarin Syrië zichzelf opnieuw vormde na de onafhankelijkheid en na een turbulente periode van militaire staatsgrepen. Hij werd directeur van de school waar ik een paar jaar studeerde en reisde vervolgens naar Jemen als onderdeel van een politiek-cultureel verdrag tussen Syrië en Jemen, waar Syrië leraren stuurde om Jemen te helpen.

Daar bleef hij drie jaar en keerde toen terug naar Syrië om met pensioen te gaan. Zijn studeerkamerr was op zichzelf de reden voor mijn passie voor lezen sinds ik tien jaar oud was. Zijn bibliotheek vertelde over de geschiedenis van die periode uit de jaren zestig, waarin de boeken divers waren, variërend van communistisch en religieus tot existentialistische filosofieën en Jean-Paul Sartre.

Het boek ” Die Leiden des jungen Werthers” , waar ik meerdere keren doorheen ben gegaan zonder het te begrijpen. De dikke bundel van John Reed, ” Ten Days That Shook the World” , een boek dat sprak over de bolsjewistische revolutie in Rusland, las ik in een recordtijd met veel enthousiasme.

Uit de bibliotheek van mijn vader, die heel belangrijk voor mij was sinds mijn kindertijd, begon mijn echte leven. En vanaf onze boerderij ontwikkelde zich mijn lichaam en mijn uiterlijk. Onze boerderij was de favoriete plek van mijn vader, een boerenzoon. Daar bracht hij dagelijks zijn avonden door totdat onze stad en boerderij in 2019 werden ingenomen door het leger en de milities van het misdadige Assad-regime. Mijn vader werd verdreven en moest met ons gezin in ballingschap leven, in een nabije stad, op slechts twintig kilometer afstand van zijn landbouwgrond.

Men vertelde me dat hij daar urenlang op het balkon van het ballingschapshuis zat en uitkeek over de velden en akkers van ons dorp dat hij van daaruit kon zien, en huilde… De tranen van mijn vader, die voor mij alle mannelijkheid en waardigheid vertegenwoordigde, verwondden ons diep.

Daar stierf mijn vader, staande zoals hij altijd hoopte in discussies met ons. “Ik wil sterven terwijl ik sta, en niemand met mij laten lijden in de pijn van sterven en aftakeling.” Hij stierf terwijl hij ontbijt at, zittend en rechtop, zoals hij altijd met zijn volledige waardigheid en statigheid deed. Hij stierf zonder zijn huis, zijn boerderij, en zijn verspreide kinderen over het land.

En toch bleef hij staan als de cipressen en pijnbomen …

Zijn persoonlijkheid van auteur en het boek kenmerkten de tweede helft van zijn leven na zijn pensionering. Hij voegde drie boeken toe aan de Arabische bibliotheek. De eerste ging over het wereldwijde kapitalisme en zijn kijk op religieuze en ideologische verzoeningen De wereld tussen globalisering en geschiedenis. De andere twee waren verzamelingen van korte verhalen Een vluchteling in de schemering en Brieven onder vuur. Ik herinner me precies dit tweede boek, toen hij zat op zijn favoriete plek op de boerderij, zijn kopje koffie en papieren voor hem op tafel, doorgaand met schrijven tot laat in de avond. Dit boek is waar ik een verhaal uit koos over mijn vader die stierf terwijl hij hevig verlangde om zijn boeken in andere talen te vertalen.

(tekst loopt door onder afbeelding)

Leeg Koninkrijk

In de mens bloedt iets dat de aarde verblindt met de geur van zijn bloed. De fluistering van de aarde met de resten van de doden is het lied van de nieuwe beschaving.
Hij ontwaakt op een verre plek, de karavaan roept hem tussen de wimpers van de horizon, hij beschouwt het!
De kleur ervan is diep groen, misschien rust het uit van de reisvermoeidheid, misschien is het de scheiding tussen hem en het lot, misschien zal het sluimeren in het maanlicht, … misschien is het het licht of de gloed van de sintels, … misschien zijn het sporen van genade die zijn gereisd met regendruppels, … misschien is het Christus zelf die alles ziet wat mensen doen!

Vervolgens richtte hij zijn blik op de verte en zei: “Oh, waar zijn wij?”

Het ruisen van ons bloed en de sporen van onze liefde, ons liefderijke koninkrijk achter ons, hoort de fluisteringen van onze verlangens terwijl wij zijn in een koninkrijk dat voor ons is gevormd, ondanks onze wil!
Distels groeiden niet in onze velden, maar bloemen en rozen groeiden door Christus en Mohammed, die ze in onze harten zegenden!
Zijn ogen vielen op een lichaam dat verdrietig bloedde, nabij de oevers van de fata morgana!
Boten beladen met corruptie bereiken hem, hij lijdt, maar laat een litteken achter dat door onrecht heendringt!
Diepe zuchten komen uit zijn diepste wezen, rollen boven de hoeven van het nieuwe wereldsysteem, waarin zijn lichaam wordt opgesloten in de gevangenis van criminelen.
Ooit verrijkten we onze lichamen met liefde, en onze verhalen verspreidden een gloed van goedheid en welwillendheid!

Ooit versierden vrijgevigheid en eenvoud ons leven, en uit zijn ogen vloeiden blikken en tranen, want de aarde is gevuld met haat, hij wil niet sterven in de schaduw van haat.
Negatieve emotie en vuile politiek zitten nu samen met mensen aan eettafels!
.Er blijft niets vrij op deze aarde behalve het paleis van de koning.

De koning leefde… de koning stierf

                                                                                                                                                                         Mohammed Wajiih Kaddour

 

 

Word supporter van HierinSalland

HierinSalland is voor, maar ook van Salland. Word supporters en ondersteun ons. Door mee te doen of met een kleine bijdrage.

Interessant? Deel het artikel

Blijf op de hoogte

Abonneer je op een of meerdere van onze nieuwsbrieven en ontvang elke week een update van de artikelen op Hier in Salland. Om de twee weken verloten we onder de abonnees om en om een pakket uit de biologische boerderijwinkel Overesch en de biologische Supermarkt in het Bos van Kleinlangevelsloo, beiden in Raalte. Bekijk de spelregels.

Meer over

Blijf op de hoogte

Abonneer je op onze nieuwsbrief en ontvang elke week een update van de artikelen op Hier in Salland. Iedere maand verloten we onder de abonnees een pakket uit de biologische boerderijwinkel Overesch in Raalte. Bekijk de spelregels.

Ook interessant

2 gedachten over “Aan de ziel van mijn vader die me leerde lezen”

  1. Avatar

    Wat mooi geschreven Hasan…
    Wat een sterke man moet dat geweest zijn.
    Hij heeft niet voor niets geleefd maar heeft zijn sterke geest doorgegeven aan zijn nageslacht.
    Hoe mooi is dát!
    Jij gaat verder in zíjn voetsporen.
    Daarvan ben ik overtuigd!

    Beste Hasan, ik wens jou en jouw gezin, ondanks het verdriet, een goede kersttijd en voor het jaar dat voor ons ligt moed en kracht om door te gaan op de weg die je vader ingeslagen is.
    Recht je rug, buig nooit voor het kwaad en blijf hopen en strijden voor een betere wereld.
    Net als je vader…

  2. Avatar

    “Ooit verrijkten we onze lichamen met liefde, en onze verhalen verspreidden een gloed van goedheid en welwillendheid…!”

    …jouw vader had een realistische kijk op de mensheid nu. Zijn ‘Leeg Koninkrijk’ geeft een goed beeld weer anders dan wat Christus en Mohammed ooit gewild hadden. Het verhaal van je vader heb je gedeeld vandaag op Kerstavond. De dag voor de geboorte van het licht, van Jezus Christus. Het zou mooi zijn als vanaf morgen Eerste Kerstdag de mensheid in harmonie, liefde en vrijheid samen verder gaat in Vrede …dit in alle religies.

    Beste Hasan… Ga nog meer werk van je vader delen. Hij heeft een realistische kijk op de wereld waarin -op wij nu leven.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *