In mijn vorige column, getiteld Zorg-en-geld, hekelde ik privatisering in de zorg. Omdat het kan leiden tot extra handelingen. Die brengen immers brood op de plank. Voor de zorgverlener, maar vooral voor de aandeelhouders. Ik vertelde ook, dat ik in een private oogkliniek het tegenovergestelde meemaakte: alle tijd, duidelijke voorlichting en het advies om maar even te wachten met een ingreep. Misschien zelfs niet nodig.
Die column heb ik net ingeleverd, als ik met mijn hond in de wachtkamer van dierenartsenpraktijk DAP zit. Voor de jaarlijkse controle. Ik heb net gezien dat deze praktijk onderdeel is van Evidensia, met een investeringsfonds als eigenaar. Mijn hond is wat ouder en stijver, heeft artrose. Mijn eerste gedachte: ‘Ze stellen vast voor om foto’s te maken. Ga ik dat toestaan? Is dat in belang van de hond of van de aandeelhouders?’
Ik word binnengeroepen. Of eigenlijk de hond: “Kom maar Twinkel.” Op de onderzoekstafel wordt ze van alle kanten betast. De teef is niet gesteriliseerd. Dat verhoogt de kans op melkklierkanker. Oh, een bultje. ‘Nu stellen ze vast een biopt voor’, denk ik. “Dit voelt onschuldig; waarschijnlijk een vetbultje. Hebben oudere honden wel vaker”, hoor ik. Dan over het strammer lopen: “Dat is waarschijnlijk artrose. We kunnen een pijnstiller met ontstekingsremmer geven.” Geen foto, geen scan voorgesteld. Ik kom uit mijn defensieve houding. Mijn vertrouwen groeit weer. “Ze heeft ook een wratje tussen haar zwemvliezen”. (Ja, een Flatcoated Retriever heeft tussen de tenen zwemvliezen.) “Daar heeft ze misschien last van bij het lopen. Het is moeilijk weg te halen. Soms verdwijnt zo’n wratje weer. Ik zou even afwachten” Tevreden verlaat ik de spreekkamer. Hier is zorg verleend in het belang van de hond. Bij de kassa moet ik evengoed nog wel even schrikken. Maar niet vanwege onnodige handelingen.
De vraag of geld belangrijker is dan het belang van de patiënt, geldt in zekere zin ook voor een bestemming van de Boskampse RK-kerk. Het bisdom Utrecht wil de kerk verkopen. Er is nog geen koper. Laat staan een bestemming. Uit onderzoek onder de Boskampse bevolking kwamen diverse wensen en mogelijkheden voor gebruik voorbij. Maar bij elkaar niet rendabel. Nou lees ik in de Stentor dat een vrouw in Horssen de katholieke kerk aldaar wil kopen. Onder één voorwaarde: Dat de inwoners € 50,- per jaar bijdragen aan onderhoud. Niet alleen de gelovigen, iedereen. Want de kerk hoort bij het dorp. Zou dat ook een optie zijn voor de Boskampse kerk? Het Bisdom kan kiezen voor het belang van de gemeenschap i.p.v. voor het geld. De kerk voor een symbolisch bedrag overdragen aan de Boskampse gemeenschap. De kerk is de afgelopen 160 jaar immers al dik betaald door de geloofsgemeenschap. En als de 1200 Boskampenaren gemiddeld jaarlijks € 50.- pp bij elkaar brengen, liggen vele gebruiksmogelijkheden open. Natuurlijk, onder de 1200 bewoners zitten kinderen en mensen die weinig te besteden hebben. Maar ook mensen die wel meer zouden willen bijdragen.
En, als ze de juiste zorgverleners uitkiezen, kunnen ze het bespaarde geld aan dit doel doneren.
