Spoolder in Luttenberg gaat dicht….!

Als een lopend vuurtje verspreidde deze onheilsboodschap zich maandagavond door Luttenberg. Voor velen een donderslag bij heldere hemel.

Mijn wederhelft was met zijn biljartmaatjes opgetrommeld voor een ‘mededeling’. ‘Waar zou het over gaan?’ werd thuis al druk gespeculeerd. ‘André heeft altijd gezegd; als ik hier wegga, neem ik het biljart mee’.

Zelf had ik een vergadering aan de overkant van de straat, toen per app de tijding binnenkwam. De moeder van één van de twintig personeelsleden keek verbijsterd op haar scherm. ‘Wat nu? Geen werk, geen grote zaal, geen bruine kroeg meer, zónde! ‘

Toen we de koffiekopjes bij Greet, (beheerder van Elckerlyc en tevens buurvrouw van het café), brachten en zeiden hoe verbaasd we waren, zei ze dat ze al wel iets vermoedde; er waren landmeters en grondboorders gezien.

En dat is dus wat er gaat gebeuren; een bod waartegen je geen nee kunt zeggen, een zoon die enorm gedubd heeft van wel of niet overnemen, een naar voren geschoven pensioen dat we André en Marianne van harte gunnen. Want horeca is keihard werken, als een ander vrij heeft en bij zon- en feestdagen en ook nog eens tot in de late uurtjes.

Dat hebben ze tientallen jaren met passie en plezier gedaan, maar al dat gesjouw en wat er nog meer bijkomt, eist zijn tol in de vorm van versleten gewrichten. Doorgaan tot je niets meer kunt? Slechte keuze.

Maar… hoeveel verhalen en herinneringen zijn er in en rond dit gebouw en zijn uitbaters? Heel veel! De eerste jaren, de gedateerde kroeg met zaaltje overgenomen van de legendarische Kökkies Hein, vrijwel direct een moderne ruime keuken gebouwd en na een poos de grote bruiloftszaal. Jaja, beste kijkbuiskinderen, toen trouwden de mensen nog met elkaar en gaven een feest voor 250 man!

De kapotte jukebox van Hein ging eruit, de formica tap, de tafeltjes met de rode pluchen kleedjes waarin in de loop der jaren vele liters jenever, beerenburg en bier waren getrokken, het ging er allemaal uit. Er kwam een gezellige inrichting, ook jaren later is die nog eens vernieuwd (met oude materialen) en een terras met grote parasols.

In de jaren dat ik in de feestcommissie zat, was er een intensieve samenwerking tussen ons en SES (Spoolder, Elckerlyc, Schoenmaker). Om een eerlijke verdeelsleutel te krijgen over de kosten en de baten heeft toen nog wel slapeloze nachten en veel vergaderingen opgeleverd. André en Marianne en de kinderen die ondertussen ook geboren werden, huisden zelf nog in de oude kamertjes en gangetjes vol treetjes en bochten, waar ook Hein en Dinie gewoond hadden, met broer en zwager Laus in de kost. Daar raak je aan gewend, maar het was een enorme verbetering toen ze zelf ook een fatsoenlijk onderkomen kregen.  De oude slijterij werd ook aangepakt. De vrijgekomen ruimte helemaal gestript en een frisse ruime snackbar in vrolijke kleuren kwam ervoor in de plaats.

Spoolder, voor lief en leed, voor vergaderingen en wandelvierdaagse, voor beachvolleybal en themafeesten. Hoeveel broodmaaltijden zijn er perfect verzorgd na uitvaarten van Luttenbergers? Hoeveel feesten en partijen heb ik bij Spoolder meegemaakt? Vergaderingen van de feestcommissie, na de koffie dronken we iets anders en konden soms daarom de notulen later niet meer ontcijferen… maar kregen wel de beste en de mafste ideeën. Zondagmiddag bij Spoolder, je vrienden ontmoeten, de roddels en moppen uitwisselen, het hoorde er bij. Spoolder: sponsor van handbalteams, voetbalteams, volleybalteams. Spoolder 1 en 2, de biljartteams.

En dan de diverse verenigingen die aankloppen voor sponsorgeld, die weten Spoolder ook te vinden (en niet tevergeefs). Blaren prikken bij de SW4D, in de garderobe konden we de manklopende wandelaars verzorgen. De koffiedrinkers (en daarna een borrel) op zondag na de mis. De Parels, vrouwenbond van Luttenberg, jaarvergaderingen en samenkomsten bij Spoolder. Eten voor ouderen, lekker je buikje rond en gezelligheid, voor een klein bedrag,  altijd prima in orde! Busgezelschappen met dagjesmensen die een arrangement klompenmaker en heerlijke lunch hadden bij Spoolder en waarbij ik dan als gids mee mocht om verhalen over Luttenberg te vertellen. André en Marianne die altijd zorgen dat alles tiptop voor elkaar was, keurig verzorgd, fantastische warme en koude buffetten, smakelijke diners, soep waar de wandelaars een jaar naar uitkeken, vriendelijke bediening, obers die elk glas in de gaten hielden dat leeg dreigde te worden. ‘Aj’komt, zuj’’t goed hebb’n’ was en is het motto. André die in de keuken de scepter zwaait en laat proeven dat zijn koksopleiding een hele goede was! In het café een luisterend oor en ‘horen, zien en zwijgen’.

Spoolder, nog volop in bedrijf tot het einde van dit jaar. We gaan het missen; dat uitnodigende terras met de lichtjes, het mooie bruine café, de grote en de kleine zaal, maar voorál: de familie Spoolder, hun vertrouwde gezichten, hun warme gastvrijheid, hun onvermoeibare inzet om het ons naar de zin te maken.

André en Marianne, heel veel dank voor al die jaren café Spoolder in Luttenberg!